Category: Εκπαιδευτικά

Καινούργια μέρα, καινούργια βδομάδα και κυρίως νέα όρεξη…για όλα.

Προ ημερών είχα γράψει για το πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης. Είχα εκφράσει κάποιες απορίες και  είχα περιγράψει κάποιες αντιφάσεις που εμφανίζονταν. Σε επόμενη εγγραφή είχα πει ότι θα έκανα την αίτηση και ας αποφασίζανε οι ίδιοι. Έτσι και έγινε.

Τη Τετάρτη λοιπόν βγαίνουν τα αποτελέσματα και είμαι “επιλαχών” στο Χαλάνδρι. Μετά από κάποιο ψάξιμο  με ενημερώνουν ότι στη Μάνδρα έχει κενές θέσεις και μπορώ να αλλάξω την αίτηση και να πάω εκεί. Με τη λογική ότι είναι 9 επισκέψεις όλο το σεμινάριο και βοηθάει σημαντικά η Αττική Οδός στη πρόσβαση, αλλάζω την αίτηση τη Πέμπτη και δηλώνω Μάνδρα Αττικής όπου έρχεται η απαντητική ότι ΟΚ θα παρακολουθήσω εκεί.

Τη Παρασκευή στην “ανεπιθύμητη αλληλογραφία” (γιατί το θέμα ήταν ΜΠΕ και το σύστημα το θεώρησε spam) βρίσκω “ανώνυμο” γράμμα που ξεκίνησε από τη Γραμματεία του Προγράμματος Μείζονος Εκπαίδευσης ένα γράμμα που ούτε λίγο ούτε πολύ μου έλεγε ότι είπα ψέμματα ότι είμαι μόνιμος εκπαιδευτικός στο Δημόσιο και έτσι μπήκα στη διαδικασία ενώ τελικά δεν είμαι – γιατί με κατάλαβαν μετά από ενδελεχή έλεγχο – οπότε “κόβομαι”.

Το είχα πει από την αρχή… ας ξεκαθαρίσουν τι θέλουν τελικά με όλες τις αντιφάσεις που εμφανίζονταν, αλλά όχι κύριοι… ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΑ ΤΙΠΟΤΑ ΨΕΥΔΕΣ και δεν μπορείτε απρόσωπα μέσα από το τίτλο “γραμματεία” να λέτε ότι δήλωσα καθηγητής του δημοσίου, όταν πουθενά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ τέτοια αναφορά. Και από το ΙΚΑ έχω ασφάλεια (είναι για μόνιμους και όχι αναπληρωτές) όπως δήλωσα και το σχολείο που δήλωσα ότι εργάζομαι είναι δηλωμένο στα ιδιωτικά σχολεία.Σε καμία περίπτωση δεν πήγα να σας εξαπατήσω, και αν εσείς δεν μπορείτε να ελέγξετε “τα του οίκου σας” είναι δικό σας θέμα. Δεν μπορείτε να υπαινίσσεστε έστω και στο ελάχιστο ότι υπήρχε δόλος.

Το να μου πείτε ότι τελικά είναι μόνο για τους καθηγητές του Δημοσίου, να το δεχτώ γιατί είπαμε, ήταν αναμενόμενο – σε κάποιο βαθμό – λόγω των ασαφειών και των αντιφατικών ενδείξεων –  αλλά ότι πήγα να σας εξαπατήσω σε καμία περίπτωση.

Από την άλλη έχουμε και το επίσημο όργανο του κλάδου, που σε πρώτες επαφές το Σαββατοκύριακο, η ατμόσφαιρα ήταν “δεν καταλάβατε, δεν μπορούσατε να δηλώσετε…” και άλλα τέτοια. Και τα προηγούμενα τα εκ παραδρομής… έγιναν αέρας. Πάλι εμείς δεν καταλάβαμε… Κοινώς μας “άδειασαν”… και δεν ξέρω για ποιο λόγο. Ας αναρωτηθούν όμως σε κανένα πεντάμηνο, γιατί στη Γενική Συνέλευση είναι μόνοι τους ή γιατί δεν έρχεται ο κόσμος να ψηφίσει… και αν δεν θυμηθούν, θα τους το θυμίσω εγώ μια και το σχολείο μας γίνεται εκλογικό κέντρο.

Βαρέθηκα να είμαι το κεφάλι του πολιορκητικού κριού (μαζί με μια μικρή ομάδα συναδέλφων που τη ψάχνουμε τη δουλειά και τα κυνηγάμε ) σε θέματα και να με χρησιμοποιούν για να ανοίξω νέες πόρτες. Μου προκαλεί πονοκέφαλο (γιατί άραγε;)

Συνοψίζοντας όλοι οι καθηγητές δεν είναι ίσοι. Και όλοι οι μαθητές επίσης δεν είναι ίσοι. Θέλετε να πετύχει το νέο σχολείο… είναι απλό (για εμένα με την απλοϊκή κοινή λογική που έχω) : ζητείστε από κάθε λύκειο να σας στείλει 3 καθηγητές (φιλόλογο, μαθηματικό, φυσικών επιστημών = 3 άτομα χ 2500 λύκεια νάτοι χονδρικά οι 8000 καθηγητές) και ενημερώστε τους. Έτσι αυτοί θα λειτουργήσουν σαν πολλαπλασιαστές σε πρώτη φάση για τον μεγαλύτερο όγκο μαθημάτων (σε ώρες ) και κάθε σχολείο θα έχει μια ενημέρωση για το καινούργιο λύκειο. Για να ξεκινήσει σωστά. Γιατί τώρα τα μισά παιδιά (σε όγκο ) θα είναι στο “σκοτάδι” όσον αφορά τις νέες πρακτικές του νέου σχολείου. Στον απολογισμό και την αξιολόγηση θα ήθελα πολύ να δω τι γίνεται… Κατά Απρίλιο του ’12 να περιμένω; Ή να μη περιμένω καθόλου… όπως σε τόσα άλλα;

Τέλος πάντων… αν δεν ρίξω τη γκρίνια μου Δευτεριάτικα δεν πάει καλά η βδομάδα. Τώρα που ήρθα “στα ίσα μου”, μπορώ να πω σε όλους σας…

Καλημέρα, καλή βδομάδα και να περνάτε καλά….

Πρώτη μέρα στη δουλειά…μετά το συνέδριο, με ένα σπέσιαλ οκτάωρο να με περιμένει και με τις συνήθεις εκδηλώσεις της λήξης της χρονιάς. Έτσι είχαμε την έκθεση Τεχνολογίας με την Α’ λυκείου στο προσκήνιο και την εργασία των μαθητών για το Πράσινο Σχολείο.  Μια πολύ ενδιαφέρουσα εργασία, για τους τρόπους που μπορούν τα σχολεία να μειώσουν τις καταναλώσεις σε ρεύμα και πετρέλαιο, μειώνοντας έτσι το κόστος του  σχολείου στο περιβάλλον.

Παράλληλα σκεφτόμουν συνέχεια το συνέδριο. Σαφώς είχε οργανωτικά προβλήματα, όπως ακριβώς τα έζησα εγώ. Το κακό είναι, όπως γίνεται συνήθως ότι τα μύρια καλά να έχει στα κακά θα μείνεις. Έτσι νομίζω ότι οφείλω να τα δω συνολικότερα.

Είναι γνωστό ότι μια τέτοια εκδήλωση τέτοιου όγκου και κόσμου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και σίγουρα υπάρχει “από πίσω” δουλειά που δεν φαίνεται. Αλλά το να μην είναι τα προεδρεία στη θέση τους υποβαθμίζουν έμπρακτα τον ρόλο τους αλλά και το συνέδριο. Επίσης νομίζω ότι όσο και αν έχουν μειωθεί οι χορηγίες, υπάρχουν 10 οθόνες για σωστή προβολή των εργασιών. Επίσης ένας “χάρτης” με τη κάτοψη των αιθουσών και μια καλύτερη σήμανση σίγουρα ήταν απαραίτητα. Για παράδειγμα η αίθουσα 6 που έγινε στα ΕΚΦΕ και εκτός σειράς, των υπολοίπων, ήταν η πιο δυσεύρετη και πιο στριμωγμένη. Και λογικό ήταν γιατί με τους πάγκους των εργαστηρίων δεν χωρούσαν καρέκλες. Και έτσι και τις δυο φορές που προσπάθησα να παρακολουθήσω, παρακολούθησα από τη πόρτα. Ή θα έπρεπε να κάνω “πασαρέλα” μπροστά από όλο το κοινό και τον ομιλητή, κάτι που δεν θεώρησα ευγενικό. Και έτσι προτίμησα τη πόρτα. Τα τσαντάκια, τώρα…(ακόμα να τα χωνέψω…)Ας μην είχε τις κλασσικές τσάντες των συνεδρίων. Ένας φάκελος με λάστιχο, και ένα αυτοκόλλητο με τον τίτλο του συνεδρίου αρκούσε. Αλλά όχι διαφημιστική τσάντα. Τέλος πάντων…

Στα καλά τώρα… γιατί υπάρχουν και από αυτά.

Η γραμματεία πρώτα από όλα. Δούλεψε καλά… και όσες φορές είχα απορίες η ανταπόκριση ήταν ταχύτατη και άμεση. Επίσης τα παιδιά που έδιναν τα διπλώματα… είναι κεφάλαιο. Μια χαρούμενη παρέα, που με τη παρουσία της “αλάφραινε” όλο το χώρο.Ήταν όλοι πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν. Μπράβο τους και είναι μάλλον ένα κεφάλαιο που αξίζει να προσεχθεί.

Επίσης τη “διοικητική μέριμνα” (κν catering) πολύ καλό.Το ξέρω ότι δεν είναι κριτήριο ποιότητας συνεδρίου αλλά ήταν καλό… να μη το πω; Οι κυρίες του “ΚΑΣΤΡΙ” εξυπηρετικότατες, και τα τρόφιμα, καλοφτιαγμένα και νόστιμα και όπως λέγανε “Όλα από τα χεράκια τους”.  Όμως να ρωτήσω κάτι συνάδελφοι και συνσύνεδροι… ήταν εικόνα αυτή που αφήσαμε μετά το φαγητό; Ένα γήπεδο γεμάτο πιάτα, χαρτοπετσέτες, ποτήρια και πλαστικά μαχαιροπήρουνα; Μήπως ρίξαμε πολύ βάρος στα μεταπτυχιακά και την επιμόρφωση και ξεχάσαμε τους τρόπους μας; Σακούλες τεράστιες ήταν τοποθετημένες γύρω γύρω… γιατί δεν κάνατε τις καταθέσεις σας; Δεν νομίζω πάντως ότι η εικόνα μας τιμούσε. Τέλος πάντων ας το προσέξουμε την επόμενη φορά.

Το CD με τις εισηγήσεις πολύ όμορφο και με ωραίο μενού. Μόνο που η δική μου εισήγηση από την Εκπαιδευτική πολιτική βρέθηκα στο Web 2. Αν αυτό έχει γίνει και σε άλλους πιθανόν να δημιουργηθεί πρόβλημα στον εντοπισμό των εργασιών. Τέλος πάντων. Πάντως υπάρχει μέσα και αυτό είναι καλό.

Πάντως το Συνέδριο λειτουργεί και θα σας εξηγήσω με ποιο τρόπο. Πρόπερσι έκανα εισήγηση μόνος μου. Φέτος έκανα με τη φίλη μου την Έφη. Στο επόμενο συζητάμε τον τρόπο να κάνουμε μια εργασία, τρεις ή τέσσερις μαζί. Άρα λειτουργεί. Όταν προκαλεί τον απλό σύνεδρο και τον παρακινεί να πάρει θέση μέσα από μια εργασία… λειτουργεί. Και αυτό δείχνει ότι υπάρχει ανησυχία και ενδιαφέρον. Άρα λειτουργεί.

Φυσικά γνώρισα καινούργιο κόσμο και αυτό επίσης είναι από τα χαρακτηριστικά του συνεδρίου. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι ήταν και στη Πάτρα, γιαυτό μίλησα για congress “animals”. Μάλιστα να το πω και αυτό, κάποιος είχε “κατεβάσει” ακριβώς την ίδια εργασία και στα δυο συνέδρια. Φυσικά και δεν μπορούσαν να το γνωρίζουν οι επιτροπές, μια και οι δύο εργασίες, η εξής μια, αξιολογούταν ταυτόχρονα και από τις δυο επιτροπές. Πάντως έγινε και αυτό.Το ξέρω γιατί πάντα ψάχνω καλά τα προγράμματα για να δω ποιο θα διαλέξω να ακούσω, και το θυμήθηκα.

Φυσικά και προχώρησα ακόμα περισσότερο τις διαδικτυακές μου γνωριμίες και η Σμαράγδα πέρασε από την ψηφιακή “υπόσταση” στη φυσική, μέσα από ένα καφέ. Τα είπαμε από κοντά, πάνω από μια κούπα σοκολάτα. Είναι περίεργο και συμβαίνει κάθε φορά που βρίσκομαι για πρώτη φορά με φίλους από το διαδίκτυο. Υπάρχει μια αμηχανία, μια περιέργεια, μια αγωνία. Αν ο άνθρωπος με τον οποίο έχεις μιλήσει, και έχεις κατά καιρούς συζητήσει μέσα από το διαδίκτυο , είναι αυτός που έχεις καταλάβει. Και στο ΑΣΜΠΕΤΑ αρχικά το ίδιο ήταν, και στα Γιάννενα με το Μίλτο το ίδιο, και σε άλλες περιπτώσεις. Πάντως σε όλες τις περιπτώσεις, έχω γνωρίσει σημαντικούς ανθρώπους που χαίρομαι να έχω φίλους. Το ίδιο και εδώ. Και ίσως και μόνο για αυτό να ήταν ένα πετυχημένο συνέδριο.

Νομίζω ότι είπα αρκετά. Σίγουρα πολλά πράγματα μπορούν εύκολα να αλλάξουν αλλά νομίζω ότι πρέπει να βρεθούν κάποια κίνητρα για να μπορέσουν αυτά τα Συνέδρια να συνεχίσουν να υπάρχουν. Και αυτό θέλει ψάξιμο.

Όλα όσα έγραψα δεν είναι μόνο δικές μου απόψεις. Είναι απόψεις ανθρώπων που ήξερα αλλά και γνώρισα μέσα από το συνέδριο (συνέδρια) και νομίζω ότι καλό είναι να ακούγονται.

Από την άλλη η Σύρος…Προσωπικά μου αρέσει πολύ… Πάρα πολύ. Μπορεί να μην έχει εντυπωσιακές παραλίες, αλλά είναι όμορφη. Άλλοι δεν συμφωνούν αλλά… τι να κάνουμε. Όταν εγώ Κυριακή μεσημέρι πλατσούριζα στο Δελφίνι, μόλις 15 λεπτά από την Ερμούπολη, ήμουν τουλάχιστον ευτυχισμένος. Μετά τη λήξη σε ένα τέταρτο βρέθηκα αλλού. Ακριβώς όπως στην Αθήνα… λέμε τώρα.

Λοιπόν λήξις… Το επόμενο θα είναι ένα οδοιπορικό στη Σύρο… Προς το παρόν…

Τη καλησπέρα μου…

Σε δωμάτιο ξενοδοχείου, με το WiFi να οργιάζει έξω από τη πόρτα μου και η  φύση να ησυχάζει γύρω μου. Προσπαθώ να νικήσω το βιολογικό μου ρολόι αλλά πάντα κερδίζει. Έτσι ανεξάρτητα από την ώρα ύπνου, στις 7 το πολύ το μάτι είναι ανοικτό.

Προς το παρόν φαίνεται να με κερδίζει το πληκτρολόγιο μια και μου έχει σπάσει τα νεύρα. Περισσότερο πίσω “γράφω” παρά μπροστά. Τέλος πάντων… είμαι στο παρά πέντε να ακούσω μουσική και να τελειώνω… Ωραία τώρα έχω και μουσική και “σπάζομαι” με το πληκτρολόγιο “μετά μουσικής”.

Ένα συνέδριο ακόμα για τη συλλογή μου. Το τρίτο φέτος… (Κόρινθος το Σεπτέμβρη, Πάτρα τον Απρίλη και Σύρος τώρα τον Μάϊο) τόσο διαφορετικά και όμως τόσο ίδια. Τόσο καινούργια και όμως τόσο παλιά. Κοιτάζοντας, προς τα πίσω είδα ότι υπάρχει μια “γενιά” congress “animals” (κατά το party animals), οι οποίοι μαζεύονται σε τακτά διαστήματα, και ανταλλάσσουν απόψεις. Έτσι χθες που ήταν η μεγάλη μέρα, είχε ξανά τις παράλληλες συνεδριάσεις και ήταν πολλές. Το συγκρότημα Μαννα, είδε πάλι μέρες δόξας μια και παράλληλα είχε τις εξετάσεις  γλωσσομάθειας. Το συνέδριο είχε (κλασσικά πια) το πρόβλημα του χρόνου, και ίσως λίγο πιο έντονο, μια και ο χρόνος είχε μειωθεί στο 15-λεπτο, και είχε και μια νέα κατηγορία, του δεκάλεπτου…Καλό ήταν το κενό μέχρι τις 10.30 (η αρχή ήταν κάπου στις 10… όπου τελείωναν οι 4-5 πρώτες εισηγήσεις… γιατί έτσι μάζευαν το χρόνο, και οι παρευρισκόμενοι μάζευαν πιο εύκολα τις ερωτήσεις τους. Επίσης οι ομιλητές αποδεσμεύονταν πιο γρήγορα, για να μπορέσουν να παρακολουθήσουν με τη σειρά τους και αυτοί κάποιες συνεδριάσεις, αν ήθελαν. Σε εμάς ήταν εμφανές γιατί μετά την εισήγησή μας,  σχεδόν άδειασε η αίθουσα και μείνανε οι επόμενοι εισηγητές.

Πάλι είχαμε πρόβλημα με τς αίθουσες, μια και ψάχναμε τα νούμερα, με βάση τη κτιριακή αρίθμηση και βρίσκαμε κλειδωμένες πόρτες. Επίσης τα ενδεικτικά των αιθουσών (Α4 – τουλάχιστον Α3 με ένα μεγάλο νούμερο στο τοίχο και όχι στη πόρτα θα ήταν αρκετό) ήταν λίγα και σε λάθος θέσεις. Δηλαδή η δική μου αίθουσα παρουσίασης (7) ήταν κολλημένο το ενδεικτικό στη κολόνα μπροστά και πάνω ήταν η αίθουσα 7 του σχολείου – κλειδωμένη – ενώ η παρουσίαση γινόταν κάτω. Και το δεύτερο χαρτί, ήταν πάνω στη πόρτα, από τη μέσα μεριά όπου όταν η πόρτα έκλεισε (λόγω αέρα αλλά και κρύου…γιατί ναι ο βοριάς μας τίμησε δεόντως) κανείς δεν ήξερε που γινόταν τι… Προσωπικά είδα τρεις να κατεβαίνουν και πισωγυρνάνε – τους δύο “τους έχασα” μέχρι να καταλάβω τι γίνεται… το τρίτο τον πρόλαβα… ανοίγοντας τη πόρτα.  Απλά πράγματα που θα βοηθούσαν όλους μας.

Μετά μπαίνοντας στην αίθουσα, προσωπικά θα ήθελα μια οθόνη για τη παρουσίασή μου από το πρασινοπίνακα. Γιατί όλη η προσπάθεια μας να διαλέξουμε το κατάλληλο φόντο και χρώμα…πήγε χαμένη, λόγω χρωματικής ισορροπίας. Και στις υποδομές, κάτι παραπάνω από το να βάλουμε ένα projector πάνω στην έδρα και να δείχνει σαν ένα 24άρι μόνιτορ, θα το ήθελα. Δηλαδή, οι συμμετέχοντες μετακίνησαν θρανία και έδρες για να το μεγαλώσουμε λίγο και να αποκτήσει μια αξιοπρεπή εικόνα. Δεν “έσπασα το νύχι” επειδή κουβάλησα ένα θρανίο, και μετακίνησα δυο καρέκλες, αλλά τέλος πάντων, έδειχνε μια προχειρότητα.

Και πάμε στο τελευταίο… από τα οργανωτικά. Ο κ. πρόεδρος προσήλθε και 25 δηλαδή αρκετή ώρα μετά την ώρα έναρξης που ήταν 9.00 ενώ ήταν παρόντες 3 ομιλητές από τις 8.50. Ήδη προσανατολιζόμασταν σε αυτοδιαχειριστικές λύσεις, όπως να βγάλουμε κάποιο πρόεδρο από το κοινό και άλλα τέτοια όμορφα. Νομίζω ότι δεν είμασταν οι μόνοι, όταν άκουσα σχόλιο από άλλο ομιλητή, του τύπου : “γιατί είχε και προεδρείο;;;!!!!”. Αν με εννοείτε τι εννοώ.

Τέλος στην εγγραφή,  το χάρτινο διαφημιστικό τσαντάκι τις BenQ, με συγχωρείτε αλλά μου έκατσε στο λαιμό, και αν δεν είχε το CD ΔΕΝ θα το παραλάμβανα. Το θεωρώ προκλητικό αλλά και υποτιμητικό, όπως έχω και μια ένσταση στη”ποινή” των 10 € λόγω καθυστερημένης εγγραφής.

Να σας πω δυο πράγματα όπως τα αισθάνομαι. Μου αρέσει η Σύρος και οι άνθρωποι της… Ήρθα μετά το προηγούμενο συνέδριο και ιδιωτικά στο νησί και πέρασα όμορφα. Αλλά το Συνέδριο κοστίζει σε κάθε σύνεδρο από 200 μέχρι 500 €, τα οποία στις περισσότερες φορές φεύγουν από τη τσέπη του για να έρθει. Και αυτό σε δύσκολους καιρούς, και ζωντανεύουν τη Σύρο, γιατί δίνουν και μια καλή ένεση σε όλη την αγορά. Ξενοδοχεία, φαγάδικα, δωράδικα, λουκουματζίδικα, καφετέριες και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Δώστε μας ένα καλό λόγο να ερχόμαστε. Μη μας θεωρείτε και εσείς “αγελάδες για άρμεγμα”. Μας φτάνουν όλοι οι άλλοι.

Τα παραπάνω τα γράφω με πολύ αγάπη γιατί μέσα από τα συνέδρια γνώρισα πολύ κόσμο, και σήμερα τελευταία μέρα, στο συνέδριο, έχω μια πικρία από την εμπειρία. Και επειδή θέλω να ξαναέρθω στο επόμενο συνέδριο, γκρινιάζω πριν ακόμα λήξει το προηγούμενο. Άλλωστε φάνηκε και από το κόσμο. Εγώ χονδρικά τους “μέτρησα” σχεδόν τους μισούς από πρόπερσι…

Σταματάω εδώ γιατί έχω πάθει αγκύλωση από το πληκτρολόγιο.

Έχει και άλλο αλλά από Αθήνα μεριά… τα υπόλοιπα. Πάω για breakfast.

Καλημέρα στη Σύρο και από τη Σύρο. Προβλέπεται μια ωραία μέρα… Τα λέμε.

Μπορώ να το πω πια με βεβαιότητα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή για ένα καθηγητή από την αναγνώριση από τους απόφοιτους μαθητές του. Έχω αναφερθεί και άλλες φορές, για τους απόφοιτους μαθητές μου.

Χθες όμως ήταν το κάτι άλλο. Στο σχολείο γιορτάζαμε τα 30 χρόνια από ιδρύσεως του στο συγκεκριμένο χώρο και οι εκδηλώσεις ήταν εντυπωσιακές.  Δεν θα ασχοληθώ με τις εκδηλώσεις. Αυτές θα τις διαβάσετε στα ΝΕΑ ΤΟΥ LFH. Εδώ θα ασχοληθώ με συναισθήματα. Συναισθήματα έντονα και καθαρά, που βίωσα χθες όταν βρέθηκα ανάμεσα σε παλιούς μου μαθητές με ένα εύρος αποφοίτησης από το 1992 μέχρι το 2010. Θα έλεγα ότι έπαθα ένα “αποφοιτιστικό” (αν υπάρχει τέτοια λέξη) σοκ.

Να σας εξηγήσω.

Οι πρώτοι απόφοιτοι της σχολής μας βγήκαν το 1992. Τότε εγώ μετρούσα τέσσερα χρόνια υπηρεσίας. Τα παιδιά αυτά όταν τα είδα χθες ήταν η πιο έντονη εικόνα.

Τα περισσότερα να έχουν προχωρήσει στη ζωή τους, οικογενειάρχες, με παιδιά – μερικά σε αρκετά μεγάλη ηλικία – ήρθαν στο γήπεδο που γίνονταν οι εκδηλώσεις. Και η κατάσταση περίεργη. Να προσπαθούν να μιλήσουν και να μη μπορούν να ξεκαθαρίσουν αν μπορούν να μιλήσουν στον ενικό ή τον πληθυντικό. Και να γίνει μια περίεργη αλλά υπέροχη κατάσταση. Εντύπωση μου έκανε, η ανάγκη τους να απολογηθούν για τις επιδόσεις τους στην χημεία “τότε”. Είπαμε “μια φορά μαθητής…- πάντα μαθητής”. Προσπάθησα αρκετά να τους εξηγήσω ότι αυτό πλέον δεν έχει καμία σημασία αλλά σημασία έχουν οι επιδόσεις τους στη ζωή.

Εκεί λοιπόν απλά… καταλαβαίνεις πόσο μεγάλωσες. Όταν έρχονται και σε ρωτάνε αν έχουμε νηπιαγωγείο για τα παιδιά τους. Όταν συζητάνε για τις αγωνίες τους για τα παιδιά και το τι θα κάνουν σαν μεγαλώσουν. (!!!) Και πάλι βλέπεις ότι τη γνώμη σου τη μετράνε και περιμένουν να την ακούσουν, όχι γιατί θα πάρουν βαθμό από εσένα, αλλά γιατί σε θεωρούν ένα άνθρωπο του οποίου η γνώμη έχει αξία, και αυτό το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Προσπαθείς να καταλάβεις τις αγωνίες τους, και να τους περάσεις κάποια από τις εμπειρίες σου, όχι πια σαν καθηγητής αλλά σαν φίλος, που έχει κάποια εμπειρία μεγαλύτερη την οποία όπως πάντα μοιράζονται μεταξύ τους.

Το καλύτερο όμως είναι όταν – όπως γίνεται στα κείμενα τα κρατικά που έχουν διαβαθμιστεί σαν “εμπιστευτικά” που απελευθερώνονται μετά από κάποιο χρόνο – τους λέω τι θυμάμαι από αυτούς και της πορεία τους μαζί μέσα από τις τάξεις.  Το γέλιο που κάναμε όταν τους θύμιζα κάποιες φάσεις και περιστατικά που θυμάμαι. Τους έκανε μεγάλη εντύπωση – είπαν – ότι μπορούσα να θυμηθώ τόσα πράγματα. Είναι φανερό πως δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει “αλληλεπίδραση”. Ότι δηλαδή έχουν επιδράσει και αυτοί πάνω μας. Ότι δηλαδή το πέρασμά τους μας έχει αφήσει ίχνη. Συνήθως τη λέμε εμπειρία. Εκεί μέσα κρύβουμε όλα όσα έχουμε αποκομίσει εμείς σαν καθηγητές από τους μαθητές μας.

Μεγαλύτερη ανταμοιβή από το ευχαριστώ της Κατερίνας, τα βουρκωμένα μάτια της Ασπασώς, τη χαρά και το καμάρι του Αποστόλη όταν μου σύστησε τη γυναίκα του, και τη χαρά του Παναγιώτη όταν μου δήλωσε ότι μέσα στο καλοκαίρι παντρεύεται. Το καλύτερο όμως το άφησα για το τέλος. Η Μιρέλλα με το μόλις 42 μερών μωράκι της να κουρνιάζει στην αγκαλιά της να έχει έρθει στο σχολείο, για να μας δει και να ξαναβρεθεί μαζί μας. Οι αγκαλιές από σχεδόν όλα τα παιδιά και το φιλί, όπως αγκαλιάζονται οι φίλοι. Μια ζεστή άδολη αγκαλιά, που σίγουρα σου αφήνει τη βεβαιότητα ότι ναι, είσαι σε καλό δρόμο. Έχεις κάνει “κάτι” και αυτό το κάτι, έχει βοηθήσει “κάποιους” να πάνε ένα βήμα πιο κοντά στα όνειρά τους. Όποια και αν είναι αυτά, από μια φωτογραφική μηχανή και μια καριέρα στη φωτογραφία, μέχρι το τι κρύβεται κάτω από το καπό ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου. Εδώ είναι που θέλω ανταμοιβή… μια φωτογραφία με αφιέρωση… εις ανάμνηση της πρώτης φωτογραφικής εξόδου της ομάδας φωτογραφίας, στο Μοναστηράκι και την Αρχαία Αγορά, ένα πρωινό των Τριών Ιεραρχών του 1991.  (μνήμη ελέφαντα).  Η άλλη μου ανταμοιβή είναι μια βόλτα με Ferrari… που θα μου πάει… θα τη κάνω. Αν θα μπορέσω να χωθώ στο backet  και μετά να βγω – αυτό είναι το δύσκολο – είναι ένα άλλο θέμα. (Αυτοί ξέρουν…)

Το μεγάλο “γέλιο” έγινε όταν μία ομάδα αποφοίτων του 2008 “αντιμετώπισε” μια απόφοιτη του 1992. Το σχόλιο των “μικρών” ήταν… “όταν αποφοίτησες εσύ, εμείς είμασταν 2 ετών (!!!). Και το σχόλιο της “μεγάλης” ήταν “πω, πω…υπάρχουν και απόφοιτοι σε τέτοιες ηλικίες!!!”.

Σε αυτή τη περίπτωση έγιναν δύο πράγματα φανερά…. : “Το χάσμα των γενεών.” και η ανάγκη δημιουργίας μητρώου των αποφοίτων. Που θα πάει… θα γίνει κάποια στιγμή. Θα το κάνω…

Αρκετά…Δεν συνεχίζω. Κάποια στιγμή θα γράψω στο άλλο blog αναλυτικό ρεπορτάζ… και θα ανεβάσω πολλές φωτό και βίντεο. Αυτό όμως θα γίνει μετά τη Δευτέρα, μια και προς το παρόν… έχουμε Σύρο και εισήγηση στο Συνέδριο. Με την επιστροφή θα έχουμε πολλά. Και για Σύρο αλλά και για το σχολείο.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου…

Σήμερα γύρισα από τη Πάτρα. Είχα πάει εκεί για το Συνέδριο στις ΤΠΕ. Το συνέδριο έγινε στο Συνεδριακό και πολιτιστικό κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών. Πολύ όμορφο και λειτουργικό, ό,τι πρέπει να για συνέδρια. Και μαζεμένο Οι τέσσερις αίθουσες του Συνεδρίου ήταν κοντά κοντά και μπορούσες ανάλογα με το πρόγραμμα να πεταχτείς από τη μια στην άλλη.

Το κεντρικό αμφιθέατρο (όχι το μεγάλο αλλά ένα μικρό…) ήταν σχεδόν γεμάτο. Ορίστε και η απόδειξη…

Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη μέρα και η εναρκτήρια συνεδρίαση με τους “χαιρετισμούς” που κατά κανόνα δεν “τραβάει” κόσμο. Την επόμενη μέρα στα εργαστήρια είχε πολύ περισσότερο κόσμο.

Η εικόνα, λίγο έως πολύ η ίδια. Ξανά οι γενιές των εισηγητών όλες παρούσες. Και ο προβληματισμός έντονος αλλά πάλι στα ίδια είχαμε κολλήσει. Γιατί λέμε και δεν κάνουμε… Γιατί δεν υπάρχει ένας κεντρικός σχεδιασμός, που σε βάθος χρόνου θα δώσει αποτελέσματα…γιατί… γιατί… γιατί… Και καλά εγώ είμαι “μικρός” σε αυτό το τομέα με τα Συνέδρια. Είναι περί΄που 5-6 χρόνια που τα κυνηγάω. Αλλά ο πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής κ. Χρήστος Παναγιωτακόπουλος, είπε ότι μόλις 26 χρόνια θυμάται τον ίδιο προβληματισμό… “άντε παιδιά…” αρκετά με τον προβληματισμό…. Ας κάνουμε το πρώτο βήμα. Μικρό αλλά ας γίνει.

Αυτό το οποίο αξίζει να αναφερθεί, μια και αναφέρθηκε τουλάχιστον σε τρεις παρουσιάσεις που άκουσα εγώ, ήταν ότι “από όσους έχουν περάσει την πιστοποίηση Α επιπέδου το 80 % περίπου δηλώνει ότι γνωρίζει πολύ λίγο την χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Αντιφατικό δεδομένο και για αυτό ακριβώς το λόγο σχολιάστηκε. Είναι ενδεικτικό της αυτοεκτίμησής μας; Έχει να κάνει με την εξοικείωσή μας με τις νέες τεχνολογίες; Έχει να κάνει με το ότι φοβόμαστε να εκτεθούμε και να πάρουμε πρωτοβουλίες; Ίσως όλα μαζί και χώρια.

Ένα άλλο σημείο που σχολιάστηκε, ήταν η παραγωγή ψηφιακού υλικού, απλού στη σύλληψη και την λογική, από μια εγγραφή σε ένα blog, μέχρι ένα σχόλιο σε ένα κείμενο ή μια συμμετοχή σε ένα forum. Αυτό το ξέρω και από πρώτο χέρι, μια και συζητώντας το με τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο, έναν από τους δημιουργούς και διαχειρστές του δικτύου Διδάσκοντα Φυσικές Επιστήμες, υπάρχουν μεν 1637 εγγεγραμμένοι αλλά ελάχιστοι “ενεργοί”. Και αυτό δείχνει να είναι ο κανόνας.Όμως με αυτό το τρόπο δεν προάγεται ο προβληματισμός. Μερικοί προεδρεύοντες, επειδή είχαν χρόνο, μας “προκαλούσαν” να κάνουμε ερωτήσεις, προκειμένου να ξεκινήσει συζήτηση. Και καλά κάνανε κατά τη γνώμη μου. Και πάλι βέβαια το “εγγενές” πρόβλημα των συνεδρίων, υπήρχε : Ο χρόνος. Οι πλήρεις εισηγήσεις είχαν 20 λεπτά δικά τους που σχεδόν ποτέ δεν φτάνανε. Και οι ερωτήσεις, στο τέλος όλες μαζί… και όποιος θυμόταν, ότι θυμόταν και αν είχε διάθεση να ρωτήσει. Πολλά  και πολλές προϋποθέσεις.

Πάντως οι βιωματικές εισηγήσεις, ξεχωρίζαν. Οι εισηγητές, ξέραν τι λέγανε και στέκονταν στα σημεία ενδιαφέροντος. Και είχαν και ουσία και νόημα. Οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι δεν λέγανε κάτι σημαντικό, αλλά η ουσία είναι εντελώς διαφορετική. Αυτό περιμένουμε σε ένα συνέδριο. Να παραδειγματιστούμε, να δούμε πράγματα που γίνονται στην πράξη και όχι θεωρητικολογίες που δεν σίγουρα αν μπορούν ποτέ να γίνουν στη τάξη. Για δε τους αναγνώστες, τι να πω… Για πολλοστή φορά θα γκρινιάξω. Εντάξει θες να πεις κάποια πράγματα, αλλά μείνε στα κύρια σημεία στις διαφάνειες. Και αν θες τέλος πάντων να διαβάσεις ολόκληρες σελίδες, χρησιμοποίησε τις σημειώσεις που δίνει το Power Point για τον εισηγητή. Δεν είναι ανάγκη να γεμίζει η οθόνη κείμενα και να περνάμε αξέχαστα ακούγοντας μια ανάγνωση…

Όλα αυτά ήδη με προβλημάτισαν μια και την άλλη βδομάδα θα είμαι εγώ που θα κάνω εισήγηση και θα έχω κοινό από κάτω. Και το θέμα είναι και δύσκολο γιατί έχει να κάνει με έρευνα και στατιστική. Θα δω με ποιο τρόπο θα μπορέσω να αποφύγω την ατελείωτη καταγραφή πινάκων και δεδομένων. Θα τους κοιμίσω όλους… και κανείς δεν θα θυμάται τίποτα. Πρέπει να βρω ένα τρόπο στη παρουσίαση, να πω μερικά στοιχεία και τελικά να προκαλέσω συζήτηση και προβληματισμό. Αν παραμείνει το πρόγραμμα που μου έχουν δώσει, τότε είμαι σε καλή θέση. Είμαι νωρίς το πρωί, και μόλις πριν το διάλειμμα για συζήτηση. Οπότε θα πρέπει να βρω μια φόρμουλα, να παρουσιάσω την εργασία, αλλά να προκαλέσω και κάποιες συζητήσεις. Θα δω τι θα κάνω. Πάντως ήδη άλλαξα τη δομή της παρουσίασης. Και όχι τίποτα άλλα…νόμιζα ότι είχα τελειώσει και με την εργασία.

Έμεινα στο Αίγιο και εκεί με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη…Δείτε και εσείς…

Δεν καταλαβαίνετε τι βλέπετε; Να σας εξηγήσω. Είναι η πλαϊνή και πίσω αυλή του σπιτιού, η οποία είναι “χαρτί”. Καθαρισμένη από χόρτα, σκουπισμένη από κλαδιά, χωρίς τίποτα από την αγριάδα όλου του χειμώνα. Συνήθως έχει αγριόχορτα ύψους μισού με ένα μέτρο και διάφορα άλλα.  Τι έγινε;

Ο καλός γείτονας, δυο για την ακρίβεια, φρόντισαν και κλάδεψαν και καθάρισαν την αυλή ώστε αν έρθω το Πάσχα, όπως συνήθως ερχόμουνα, να βρω την αυλή καθαρή και έτοιμη μόνο για τη σούβλα. Να μη παιδευτώ να τη καθαρίσω τις τρεις μέρες που θα έρθω. Και ρωτώ πως μπορείς να ευχαριστήσεις ποτέ αρκετά τέτοιους γείτονες. Τα λόγια είναι λίγα. Αλλά δυστυχώς σε αυτή τη φάση μόνο αυτά είχα. Δεν μπορώ να πω όμως ότι δεν με συγκίνησαν.

Να σας δείξω και μερικές φωτό από την φύση της Αιγιάλειας. Μη ψάχνετε για τα φοβερά τοπία. Λίγο να προσέξετε τι βλέπετε. Και θα δείτε άλλες εικόνες. Και όλες με το κινητό.

Πρωί κατεβαίνοντας για Πάτρα. Στο βάθος ο Σελινούντας ποταμός.

Κλασσικά οι κερασιές ολάνθιστες

Απογευματάκι της Πέμπτης. Ο Κορινθιακός, σε μια πανδαισία χρωμάτων.

Αυτά σε ένα μήνα περίπου θα είναι κορόμηλα.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν. Οι διακοπές τελειώνουν και είμαστε έτοιμοι για το σχολείο.

Τη καλησπέρα μου…

Το μόνο πράγμα που μου έχει λείψει από τη δουλειά μου, συγκρίνοντας την με άλλες είναι το γεγονός ότι τη δουλειά μου τη φέρνω στο σπίτι κάθε μέρα. Νομίζω ότι κάποιες άλλες δουλειές όταν κλείνεις τη πόρτα και φεύγεις τις αφήνεις εκεί. Βέβαια τώρα ξέρω καλά ότι αυτό δεν ισχύει και τη δουλειά ούτως ή άλλως τη κουβαλάς μαζί σου σαν σκέψη τουλάχιστον.

Πάντως θεωρώ ότι το “επάγγελμα” του καθηγητή έχει πάρα πολλά χαρακτηριστικά που δεν έχει κανένα άλλο. Και φυσικά έχει μια πολλαπλάσια ανταμοιβή, ένα κρυφό μισθό όπως έχω πει, αλλά και πάρα πολλές υποχρεώσεις.

Έτσι φέτος το Πάσχα κάνοντας διακοπές είχα ήδη γεμίσει τη κάθε μέρα μου.

Οι διακοπές ξεκίνησαν την Κυριακή των Βαΐων που ολοκληρώθηκε η παρουσίασή μου για το Συνέδριο της Σύρου. Τη δούλευα απ΄την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά σε τελική μορφή, έφτασε τη Κυριακή. Και πάλι δεν έχει τελειώσει, γιατί πρέπει να κάνω πρόβες, να μάθω να τη λέω…Δεν είναι εύκολο ξέρετε. Το πιο εκνευριστικό λάθος που κάνουν οι παρουσιαστές εργασιών κλπ κλπ σε σεμινάρια συνέδρια είναι να διαβάζουν από το πίνακα την παρουσίαση. Αυτό το λάθος δεν θέλω να το κάνω και εγώ. Εκτός αυτού πρέπει να τελειώσει σε 15 λεπτά. (και αν είναι δυνατόν να έχει και υπόλοιπο 2-3 λεπτά για μια δυο ερωτήσεις). Αυτό θέλει πρόβα.

Μετά τη Μ. Δευτέρα είχαμε το τρέξιμο, για την αίτηση του επιμορφωτή, που κυνηγάω. Ενστάσεις και ξανά αξιολόγηση για να μάθω την Μ. Πέμπτη ότι έχω σειρά 53 στους 46 που θα πάρουν. Δεν ξέρω αν είναι οριακό, αλλά μάλλον κράτησα τα προσχήματα – για να μη πω ότι δεν έκανα την αίτηση -Μετά είχε  διάβασμα για την επιμόρφωση Β επιπέδου με φίλη και συνάδελφο, για να μπορέσουμε να βάλουμε μια σειρά, μέχρι αργά το απόγευμα που πλέον δεν αντέξαμε και το διαλύσαμε.

Τη Μ. Τρίτη πληροφορήθηκα ότι θα συμμετέχω με παρουσίαση στις εκδηλώσεις για τα 30 χρόνια του σχολείου. Μια ακόμα δουλειά μια και είχα κανονίσει ήδη να προετοιμάσω την ψηφιακή παρουσίαση της εκδρομής στη Σικελία της Α΄λυκείου.

Τη Μ. Τετάρτη, δούλευα τα βίντεο και τα κείμενα, και τελικά Μ. Πέμπτη ανεβήκανε στο διαδίκτυο, στη σελίδα του σχολείου. Ταυτόχρονα φτιάχτηκε μια ιστοσελίδα με όλο το υλικό των παιδιών από τις παρουσιάσεις τους. Έτσι ολοκληρώθηκε το ένα πλάνο. Ταυτόχρονα δούλευα τη παρουσίαση για το σχολείο, πάνω στο ψηφιακό χώρο.

Φυσικά έκανα και τα ψώνια του Πάσχα, μια και είχα κόσμο όπως είδατε.

Μεγάλη Παρασκευή, δεν έκανα τίποτα, διάβασα ένα βιβλιαράκι που είχα μισό και ακολούθησα τον Επιτάφιο. Μη τα κάνουμε όλα ίσωμα πια…

Μεγάλο Σάββατο τέλειωσα την παρουσίαση μου για το ψηφιακό σχολείο – για το σχολείο και μείνανε κάποια πρακτικά θέματα αλλά το υλικό ήταν έτοιμο.

Τη Κυριακή του Πάσχα ασχολήθηκα με το κατσίκι… αλλά τα είπαμε αυτά.

Τη Δευτέρα του Πάσχα, έκανα τα τελικά φινιρίσματα, κάτι κολλήματα σε φωτογραφίες, έφτιαξα ένα βιντεάκι για προβολή σχετικά με τον ψηφιακό χώρο, και έφτιαξα και τα ταμπλό. Γίνανε και οι πλαστικοποιήσεις και είμαστε έτοιμοι.

Η Τρίτη ήταν η μέρα της Εφορίας. Όλη τη μέρα μετρούσα, έκανα αθροίσεις, διάβαζα, έγραφα, έσβηνα.  Χρησιμοποίησα το προγραμματάκι του Βήματος που είχε κυκλοφορήσει αλλά είχε λάθη. Μου έβγαλε κάτι κουλά και είδα ότι είχε βάλει αλλού τα ποσά που παρακρατήθηκαν και αποδόθηκαν κλπ κλπ κλπ. Οπότε τσάμπα χρόνος για την εισαγωγή των πληροφοριών. Μετά μπήκα στο TAXIS που έκανα τις εγγραφές, και τώρα περιμένω λίγο, να ξελαμπικάρω και να τα ξανακοιτάξω πριν στείλω το ΟΚ.

Σήμερα Τετάρτη, είχαμε λίγα… αλλά η μέρα είναι μεγάλη ακόμα. Χρωστάω στο Φίλιππο κάποιες ασκήσεις στην Ανόργανη που μου ζήτησε, τις έχω σκεφτεί αλλά δεν τις έχω γράψει ακόμα. (πρέπει να λύνονται κιόλας και αυτό το κάνει περισσότερο δύσκολο)

Από αύριο μέχρι και Σάββατο είμαι στη Πάτρα. Έχει ένα συνέδριο στις ΤΠΕ και θα βρεθώ για μια ακόμα φορά ανάμεσα σε φίλους. Εκεί μια και θα είμαι συνέχεια εκτός σπιτιού, δεν θα κάνω τίποτα. Οπότε, μάλλον θα ηρεμήσω από διαβάσματα και γραψίματα. Από την άλλη υπάρχουν κάποιες παρουσιάσεις πολύ ενδιαφέρουσες, που θα πρέπει να παρακολουθήσω, και από την άλλη να δω τους φίλους και όπως λέω πάντα, να γνωρίσω και άλλους.

Αν τα καταφέρω αύριο το πρωί και δεν βρέχει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές μου θα είναι η καλύτερη. Αν από την άλλη βρέχει όπως εδώ όλη μέρα, μάλλον θα κλειστώ μέσα, με μουσικούλα, τη σομπίτσα – οπωσδήποτε – να διαβάσω και να γράψω κανένα θεματάκι για το διαγώνισμα της Τετάρτης. Αλλιώς Σάββατο απόγευμα και Κυριακή είναι για τα θέματα.

Λοιπόν ήταν ή δεν ήταν διακοπές εργασίας; Σας άγχωσα; Και πάλι τυχεροί είστε. Αν σας πω το πρόγραμμα της επόμενης εβδομάδας, τότε θα πάθετε… επειδή όμως “σας θέλω και για αύριο” που λέμε… σταματάω εδώ.

Τη καλησπέρα μου…

Το βρήκα τι δεν πήγαινε καλά. Οι φωτογραφίες ήταν πολύ μεγάλες και δεν τις έπαιρνε. Τώρα που τις μίκρυνα μπορείτε να δείτε αυτό που λέγαμε…

Οι κολώνες έχουν ενσωματωθεί και τα κενά μεταξύ τους έχουν γεμίσει με ¨τούβλα” της εποχής.

Η γενική άποψη της πλατείας είναι εντυπωσιακή.

Και μετά η πηγή της Αρέθουσας. Σύμφωνα με το μύθο, ο ποταμός θεός Αλφειός, τους έστειλε αυτή τη πηγή για να έχουνε γλυκό νερό, αν και είναι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Δείτε την…

Μετά από αυτά είχε βόλτα για φαγητό στη πλατεία και γύρω γύρω, και επιστροφή στη Κατάνια για την επιστροφή στην Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα να μοιάζει το αεροδρόμιο με αυτό του Ρήγιου ( ένας διάδρομος, σαν τα νησιώτικα τα δικά μας που κατεβαίνεις και απλά φεύγεις). Όμως το αεροδρόμιο της Κατάνια είναι διεθνές και κατά συνέπεια μεγάλο. Πολύ μεγάλο. Δεν ξέρω τι κίνηση έχει αλλά ο πίνακας με τις αφίξεις αναχωρήσεις ήταν γεμάτος και άλλαζε συνέχεια.

Μπήκαμε εκτάκτως σε μια πτήση νωρίτερα, γιατί η δικιά μας είχε καθυστέρηση και κινδύνευε η ανταπόκριση. Άντε πάλι στο τρέξιμο… Σε 20 λεπτά check in και έλεγχος… Αλλά έλεγχος αλλά Heathrow… Μας γδύσανε… τα παπούτσια στο χέρι, τις ζώνες στο καλάθι… και όλα τα μεταλλικά να τα τσεκάρουνε ξανά και ξανά. Τέλος πάντων φτάσαμε στο Fumiccino, εντοπίσαμε τη πύλη, και επιτέλους μια ώρα περίπου για καφέ… και λίγη γαλήνη… Όλη μέρα στο δρόμο… και εκεί που καθόμασταν…τσακ…. αλλάζει η πύλη εξόδου για Αθήνα. Ευτυχώς ήταν η διπλανή και όχι σε άλλο τομέα (έχει πέντε αν μέτρησα καλά) και έτσι φορτωθήκαμε για Αθήνα… Α!!! Ναι το βραδινό… δεν σας το είπα… δύο κουλουράκια και καφέ. Έτσι για να έχουμε ποικιλία. Και κατεβήκαμε στα πάτρια εδάφη, όπου περιμέναμε τις βαλίτσες μας…

Κάπου γύρω στη μία μετά τα μεσάνυχτα βγήκαν οι βαλίτσες μας, κάτι που ήταν η τελική φάση της εκδρομής στη Σικελία. Μια εκδρομή στην οποία επισκεφτήκαμε μέρη μοναδικά, και χάρη στις εργασίες των παιδιών είχαμε μια ιδέα το τι βλέπουμε και το τι γίνεται.

Το τελικό αποτέλεσμα σίγουρα θετικό μπορεί να χαρακτηριστεί και νομίζω την ίδια άποψη έχουν και τα παιδιά που ακολούθησαν αυτή τη περιήγηση σε “εξωτικά” μέρη της διπλανής πόρτας.

Εύχομαι καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους σας. Να περάσετε καλά με τους ανθρώπους που αγαπάτε και με το καλό από Δευτέρα, φουλ στα τριγλυκερίδια, να τα ξαναπούμε…

Τη καλησπέρα μου…