Ταξιδιωτικά – Page 2

Και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες…

Μέσα από ένα πρόγραμμα ενημέρωσης των μαθητών από την Ευρωπαϊκή Ένωση, βρέθηκα στις Βρυξέλλες, συνοδεύοντας μια καταπληκτική ομάδα είκοσι μαθητών, μαζί με τη Διευθύντρια μου. Εδώ, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το ταξίδι και τους στόχους του όσο για τις Βρυξέλλες, όπως τις είδα σαν τουρίστας, όσο μπόρεσα να δω μια και το πρόγραμμα ήταν ασφυκτικό, αφήνοντας μας ελεύθερες μόνο κάποιες ώρες την πρώτη μέρα. Τη δεύτερη και τη τρίτη μέρα είχαμε επισκέψεις και ενημερώσεις πρωί απόγευμα, οπότε έμενα κάποιες λίγες ώρες το βράδυ ίσα για φαγητό. Τη τέταρτη και τελευταία μέρα με αφύπνιση στις 04.00 και πτήση στις 07.00 νομίζω ότι μπορούμε να την αφήσουμε.

Λοιπόν οι Βρυξέλλες λέγονται έτσι γιατί είναι δύο, μπορεί και τρεις… κάτι σαν τα Πατήσια. Καλά…Έχουμε και λέμε. Τι είδα εγώ : Μια κλασσική ευρωπαϊκή πόλη, με τα κτίσματα τα παλιά, και τους στενούς σχετικά δρόμους, μια πόλη γύρω από την Ευρωπαϊκή Ένωση και μια “προαστιακή” πόλη με μεγάλα κτίρια και πολύ πράσινο.

Η αίσθηση που είχα είναι ότι όταν “άνοιξαν” τα γραφεία στις Βρυξέλλες βρήκαν ένα χώρο, “κάπου παραέξω” και εκεί έγιναν τα πρώτα κτίρια, μετά τα δεύτερα, μετά αναπτύχθηκαν άλλοι χώροι για διαμονή, υποδομές και όλα όσα χρειάζονται με αποτέλεσμα να μετατοπισθεί το κέντρο της πόλης εκτός από τα παραδοσιακά κεντρικά σημεία, και στη περιοχή των γραφείων της ΕΕ. Εκεί ο χαρακτήρας είναι διαφορετικός. Πολύ γυαλί, (νομίζω εκμεταλλεύονται το θερμοκήπιο, για να ζεσταίνουν τα οικήματα το χειμώνα) αλλά και βιοκλιματικές εφαρμογές στα οικήματα, όπως μετακινούμενα κρυστάλλινα πάνελ, τα οποία το χειμώνα ανοίγουν και κτυπάει ο ήλιος τα εσωτερικά παράθυρα, ενώ το καλοκαίρι κλείνουν και κτυπάει ο ήλιος τα εξωτερικά πάνελ, κρατώντας την θερμοκρασία στο εσωτερικό σχετικά χαμηλά. Η συγκεκριμένη περιοχή της πόλης ανασκάπτεται συνέχεια και όλο και κάτι καινούργιο σηκώνεται. Να σας δείξω μερικές φωτό από τη περιοχή της Ευρωπαϊκής ένωσης.

Νομίζω ότι έγινε κατανοητό τι σημαίνει γυαλί στα οικήματα.

Οι συγκοινωνίες είναι πολύ καλές και σχετικά ακριβείς – παίζουν στο πεντάλεπτο κάτι πολύ λογικό. Να σας εξηγήσω… ο οδηγός είναι και εισπράκτορας και αν όπως εμείς μπει ένα γκρουπ 22 ατόμων πρέπει να κόψει τα εισιτήρια ένα – ένα και να περαστούν από το μηχάνημα…Πως να μην αργήσει. Το εισιτήριο στο λεωφορείο έχει 2 € αν και υπάρχουν φτηνότερες λύσεις. Υπάρχει εισιτήριο πολλαπλών διαδρομών που είναι οικονομικότερο και ημερήσιο εισιτήριο, επίσης οικονομικό. Αλλά αυτά θα πρέπει να τα βρείτε σε κάποιο κεντρικό σταθμό. Οπότε φροντίστε να το προμηθευτείτε. Το μετρό είναι επίσης πολύ καλό αλλά απλά λειτουργικό. Οι σταθμοί κάτι σαν τον ηλεκτρικό τον δικό μας… δηλαδή είχαν ούτε άπλα, ούτε κάποια πολυτέλεια. Και εδώ πολλά έργα και αναστηλώσεις (ατσάλινα δοκάρια μπαίνανε σε πολλά σημεία σε σταθμούς). Κάτι πολύτιμο στις μετακινήσεις είναι οι χάρτες των δρομολογίων και κυρίως των διασταυρώσεων των γραμμών. Πας παντού αλλά πρέπει να ξέρεις πως τέμνονται οι γραμμές των δρομολογίων. Αυτοί οι χάρτες γενικά δίνονται στους σταθμούς και σε κεντρικά σημεία – ίσως και στα ξενοδοχεία. Αλλιώς από το Ιντερνετ πολύ εύκολα.

Το φαγητό είναι ακριβό αλλά το ακριβότερο όλων είναι το νερό. Δηλαδή είναι υπερβολικό το 2 €για το μισόλιτρο και από 5-7 €το λίτρο στο φαγητό ή την καφετέρια. Η λύση είναι το σούπερ μάρκετ όπου παίρνεις τις προμήθειες σου σε φυσιολογικές τιμές και καλύπτεις τις ανάγκες σου. Τώρα το φαγητό… η φτηνότερη μερίδα από 12 €, ότι και είναι, για το άνω όριο…δεν υπάρχει. Οι σαλάτες το ίδιο…Άρα όσοι βρεθείτε θα πρέπει να το έχετε υπόψη. Φυσικά και θα υπάρχουν φτηνότερες λύσεις, αλλά εμείς δεν τις βρήκαμε…Κινούμενοι σε κεντρικά μέρη και υπό την πίεση του χρόνου, δεν είχαμε πολλά περιθώρια. Αν έχετε κάνει το homework σας προφανώς θα δείτε τι υπάρχει.

Οι πλατείες είναι πολύ όμορφες και δίνουν αρκετές διεξόδους για να κάτσεις. Έτσι η πλατεία Λουξεμβούργου, η Μεγάλη Πλατεία (Grande Place) η πλατεία Sablon ήταν κάποιες που είδαμε, αλλά και μερικές άλλες των οποίων το όνομα δεν συγκράτησα. Δείτε με τη σειρά από μια φωτό.

Για το τέλος άφησα το αεροδρόμιο. Αν πάτε για πρώτη φορά μη κομπλάρετε. Κατεβαίνετε και περπατάτε κανένα μισάωρο μέχρι να φτάσετε στις βαλίτσες σας, οι οποίες φυσικά έχουν ήδη βγει. Δεν ξέρω αν ήταν η σχετική θέση που πάρκαρε η πτήση μας – που είναι και το λογικό – αλλά είχε μεγάλη απόσταση μέχρι την παραλαβή, και διάφορα ανεβοκατεβάσματα σε επίπεδα. Άρα προσοχή στις ταμπέλες, και μετρήστε τον χρόνο μέχρι να βγείτε γιατί τόσο θα θέλετε και στην είσοδο…ΣΥΝ τον έλεγχο. Πολύ αυστηρός, και σε στέλνανε ξανά αντί να σε σκανάρουν με το μηχανάκι. Εμένα οι τιράντες με “πρόδιδαν” κάθε φορά και έπρεπε τις βγάζω.

Ο καιρός μάλλον μουντός με μια αίσθηση βροχής μετέωρη – κυρίως το πρωινό. Και τις δύο μέρες το πρωί “έσταζε” – δεν μπορεί να χαρακτηριστεί βροχή – και είχε μικρή διάρκεια. Στη συνέχεια “σήκωνε” και ήταν μάλλον καλός. Τη δεύτερη και τη τρίτη μέρα που είμασταν συνέχεια σε ενημερώσεις ήταν έτσι. Τη πρώτη που είμασταν ελεύθεροι… έσταζε μέχρι το μεσημέρι και ήταν μουντός. Κάτι σαν να μας δούλευε ο καιρός.

Μουσεία… πολλά και όλων των ειδών, αλλά δυστυχώς δεν είδαμε κανένα…Βλέπετε άλλοι κανόνισαν το πρόγραμμά μας… και είμασταν στο τρέξιμο.

Αυτά… νομίζω ότι σας τα είπα όλα. Όσοι βρεθούν στις Βρυξέλλες λοιπόν, να έχουν κάνει την προετοιμασία τους και να περάσουν καλά. Κατά τα φαινόμενα έχει τέτοιες δυνατότητες…

Τη καλημέρα μου και μη ξεχάσετε να αλλάξετε τα ρολόγια σας…

Μια παιδαγωγική έξοδος…παιδαγωγική.

Είναι πολλές φορές που υπάρχουν πράγματα και μέρη δίπλα μας και δεν τα βλέπουμε. Η καθημερινότητά μας είναι τόσο πιεσμένη, και ο χρόνος μας τόσο λίγος που δεν προλαβαίνουμε να δούμε τι μας περιβάλλει.

Πάνω σε αυτή τη βάση, προχθές πήγαμε μια παιδαγωγική έξοδο. Δύο φορές το χρόνο, το σχολείο βγαίνει σε παιδαγωγικές εξόδους, με σκοπό οι μαθητές να δουν καινούργια πράγματα, να μάθουν κάτι έξω από το βιβλίο, και να βρεθούν σε μέρη που συνήθως δεν βρίσκονται μόνοι τους.

Ένα μέρος που είναι πολύ όμορφο να το περπατήσεις είναι τα Αναφιώτικα. Βρίσκεται στη βορεινή πλευρά, του βράχου και βλέπει απέναντι τον Λυκαβηττό και όλο το λεκανοπέδιο…πιάτο.

Ξεκινήσαμε από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, και τη Πύλη του Αδριανού, για να περάσουμε απέναντι και να μπούμε από Αρεοπαγίτου στον χώρο γύρω από την Ακρόπολη. Σε συγκεκριμένα σημεία υπήρχαν μαθητές που έλεγαν πληροφορίες για το τι βλέπαμε κάθε φορά. Έτσι οι περισσότεροι μπόρεσαν να καταλάβουν τι είχαν μπροστά τους. Γιατί ο Ναός του Δία είναι ο μεγαλύτερος της Ελλάδας με 9πλάσια περίπου επιφάνεια από τον Ναό του Ποσειδώνα και σχεδόν τριπλάσιο ύψος…Τι σήμαινε η Πύλη του Αδριανού και ποιος ήταν ο Αδριανός. Μπαίνοντας στο πεζόδρομο θέλαμε να πάμε στο θέατρο του Διονύσου…αλλά δεν μπορέσαμε λόγω απεργίας. Έτσι έξω από τα κάγκελα είδαμε το θέατρο, μιλήσαμε για χορηγίες και τον περίπατο και το Ωδείο του Περικλέους. Μετά ανεβήκαμε πάνω στα Αναφιώτικα, και χαθήκαμε στα στενάκια. Για μισή ώρα είμασταν “αλλού”. Αυτά που είχαμε μπροστά μας δεν ήταν Αθήνα αλλά κάποιο νησί. (Δεν έχω πάει στην Ανάφη άρα δεν ξέρω πως μοιάζει.) Φτάσαμε στον εξώστη και εκεί κατάλαβα τη σημασία της πατριδογνωσίας, μια και δυσκολεύτηκαν να προσανατολιστούν και να καταλάβουν τι βλέπουν. Το ορόσημα των Αθηνών. Βλέπετε από το λεωφορείο ή το αυτοκίνητο του μπαμπά, δεν φαίνονται αυτά τα πράγματα. Πολύ περισσότερο αν φοράς και ακουστικά – όπως γίνεται συνήθως – και απομονώνεσαι.

Μετά κατεβήκαμε και φτάσαμε στην οικία Κλεάνθη ή αλλιώς το παλιό Πανεπιστήμιο (τώρα είναι μουσείο), όπου είπαμε κάποια πράγματα για να φτάσουμε πάνω από την Ρωμαϊκή Αγορά και τους Αέρηδες. Στάση και εδώ, και καταλήξαμε στη Μητρόπολη. Η Μητρόπολη των Αθηνών έχει και αυτή την ιστορία της, την οποία ακούσαμε. Είπαμε και δυο λόγια για το Μοναστηράκι και τον Ηριδανό, και εκεί κάπου, τελείωσε ο γύρος. Είχαμε περπατήσει περίπου 2 ώρες στα στενά της Πλάκας και της Αθήνας. Αν είχαμε επισκεφτεί και το θέατρο του Διονύσου θα είχαμε μια καλύτερη εικόνα.

Η ανάδραση που είχα, ήταν ότι ποτέ δεν είχαν πάει “από εκεί” – και λογικό το βρίσκω – όπως ότι δεν ξέρανε το θέατρο του Διονύσου ενώ γνωρίζανε το θέατρο του Ηρώδου του Αττικού (νεώτερο και πολύ μικρότερο). Η εικόνα των Αναφιώτικων τους άρεσε αλλά τους άρεσε και η εικόνα από τον “εξώστη” πάνω από τα Αναφιώτικα.

Το μόνο ρίσκο που υπάρχει σε αυτή την έξοδο είναι ο καιρός. Εμείς εδώ είμασταν προνομιούχοι και ο Αττικός ουρανός έκανε το θαύμα του. Η σχετικά χαμηλή θερμοκρασία έκανε τον περίπατο ευχάριστο. Μπορέσαμε να δούμε και να καταλάβουμε την σημασία του μαρμάρου κάτω από το Αττικό φως όσον αφορά την αισθητική του μνημείου, και τι σημαίνει Πεντελικό μάρμαρο, Παριανό μάρμαρο και πωρόλιθος (από Ιταλία και Συρακούσες μεριά…)

Έτσι την επόμενη φορά, που θα πρέπει να πάτε κάπου με μια σχολική τάξη, ψάξτε το διαφορετικό, το δίπλα σας, αυτό που προσπερνάμε και δεν σηκώνουμε το κεφάλι να το κοιτάξουμε. Η Αθήνα τουλάχιστον έχει πολλά τέτοια μέρη. Και μέσα σε μια βόλτα μιας ώρας, γύρω γύρω, υπάρχει πλήθος θεμάτων να μιλήσεις. Η Πλάκα είναι θησαυρός, το Θησείο, το Κέντρο με τα ιστορικά κτίρια και τους ναούς και εκκλησίες. Μια βόλτα στη Πανεπιστημίου από πάνω μέχρι κάτω έχει πλήθος θεμάτων να δεις και να σχολιάσεις.

Παρασκευή σήμερα, Σαββατοκύριακο ενόψει, με κάποια “σκέψη” για βροχή αργότερα το μεσημέρι. Πάλι θα “μυρίσει” ο τόπος… όχι όμως τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος – δυστυχώς – αλλά την άλλη. Να δούμε τι θα κάνουμε στο τέλος. Όπως και να έχει…

Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο…

Διακοπές στη Κρήτη…(μέρος 2ο)

Τα Do’s και τα Don’t’s…Δηλαδή που να πάτε και που να αποφύγετε να πάτε. Στο δεύτερο κομμάτι νομίζω ότι δεν υπάρχουν πολλά, βασικά δεν υπάρχει κανένα. Απλά σε κάποια μέρη υπάρχει υπερδιαφήμιση και δεν ανταποκρίνονται στη φήμη τους,

Βασικά θα μιλήσω για τα Χανιά μια και είναι η γενέτειρα αλλά εκεί πέρασα και το περισσότερο χρόνο, έτσι εκεί έχω να πω…

Ξεκινάμε με μια φωτό…κλασσική.

Ο κλασσικός φάρος στα Χανιά. Μη φοβηθείτε να φωτογραφίσετε τον Ήλιο. Οι φωτό όλες είναι από το LG Optimus X2 (για τους techno freaks).

Και μια και μιλάμε για το λιμάνι είναι η πρώτη βόλτα.Ένα must. Δηλαδή, έχει τα πάντα. Κυρίως βόλτα. Κατεβαίνοντας λοιπόν αν προχωρήσετε ευθεία μπροστά, είναι οι αποθήκες του τελωνείου και ο Θόλος. Πίσω τους μπορεί να δει κανείς σκαρφαλωμένα κάποια σπίτια από τα παλιά Χανιά, με εντυπωσιακή θέα στο Λιμάνι. Μετά από τις αποθήκες φτάνουμε στο καρνάγιο. Εκεί θα δείτε το τελευταίο παραδοσιακό καρνάγιο στο λιμάνι, εκεί όπου φτιάχτηκε το Μινωικό καράβι για τη μεταφορά της φλόγας το 2004. Αξίζει να παρατηρήσετε τη διαφορά, ανάμεσα στο καρνάγιο που φτιάχτηκε το πλοίο (έμεινε όπως ήταν 150 χρόνια τώρα) και στο δίπλα καρνάγιο που φυλάσσεται το πλοίο… (ανακαινισμένο αλλά κλειστό !!!).Αν προχωρήσετε πίσω από τα καρνάγια περνάτε στην Ανατολική τάφρο που λέμε με μια νέα σειρά από καταστήματα όλων των ειδών, και κόσμο κυρίως κρητικό. Οι τουρίστες δεν φτάνουν τόσο μακριά. Δείτε το προμαχώνα του κάστρου…

Αν κατεβαίνοντας στο λιμάνι στρίψετε αριστερά, περνάμε στον άλλο προβλήτα. Εκεί έχει στην πρώτη θέα, κυρίως καφετέριες αλλά από την πίσω μεριά είναι ή παλιά Ενετική πόλη. Με τα σοκάκια και τα σκαλιά και τα στενάκια, αλλά και το κρητικό χρώμα, δηλαδή τα έντονα χρώματα, τα λουλούδια στις γλάστρες, και γενικά τα φροντισμένα σπίτια. Στο βάθος είναι ο Φρικάς (εγώ έτσι τον ήξερα, Φιρκά μου τον είπαν…) Ο προμαχώνας της άλλης γωνιάς του κάστρου.

Κατεβαίνοντας για το λιμάνι, μπορείτε να βρείτε ό,τι θέλετε από σουβενίρ, πολλά Made in China, όπως γίνεται συνήθως. Ψάξτε το και μη φοβηθείτε το παζάρι. Δεν είναι Αίγυπτος που το παζάρι επιβάλλεται και αν δεν το κάνετε προσβάλλεται ο έμπορος. Εδώ παίξτε το λιγάκι, έχει τη φάση του. Και αν δε το αγοράσετε από το συγκεκριμένο μαγαζί, μην ανησυχείτε, θα το βρείτε παρακάτω…

Να συνεχίσουμε λίγο στα Χανιά. Οι τάφοι των Βενιζέλων είναι “προσκύνημα” αλλά καλό θα είναι να το κάνετε απογευματάκι και μετά να περάσετε από “πίσω” στα καφέ και να απολαύσετε καφεδάκι με θέα τα Χανιά και πιθανόν εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα. Να σας δώσω δύο ακόμα φωτό…από το λιμάνι το βράδυ.

Κλασσικά ο φάρος αλλά και ο προβλήτας με τα μαγαζιά. Εδώ να πω ότι το “τρίποδο” ήταν η κολόνα της ΔΕΗ και πάλι καλές βγήκαν “στο χέρι”. (Για λόγους όγκου δεδομένων, έχω μειώσει την ανάλυση σε σχέση με τις προηγούμενες…Αν κάποιος τη θέλει σε πλήρη ανάλυση – 8 ΜΡ – μου το λέει).

Μη ξεχάσετε την μπουγάτσα του Ιορδάνη, το ξαναείπα αυτό αλλά και αυτό είναι must. Τώρα για “χοχλιούς” (κν σαλιγκάρια) δεν λέω γιατί είναι κάπως διαφορετικό το πράμα. Εδώ μπαίνει το ¨περί ορέξεως”. Αν βρείτε κάπου ξεροτήγανα, σε κάποιο παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο, δοκιμάστε τα…Είναι τυλιχτό φύλλο σε ρολό που προφανώς έχει ψηθεί σε πολύ καυτό λάδι, με αποτέλεσμα να γίνει τραγανό, και να “ανοίγει” το τύλιγμα. Προσφέρεται με μέλι και σησάμι ή/και τριμμένο καρύδι.

Παραέξω είναι η Ελαφόνησος…αλλά δεν ήταν αυτή που θυμόμουνα. Ευτυχώς είχε διατηρηθεί η άσπρη άμμος και τα τυρκουάζ νερά. Βέβαια τα 8 λεωφορεία και τα 500+ αυτοκίνητα ήταν νέο ντεκόρ, όπως και οι δεκάδες ομπρέλες.

Καταλαβαίνετε τι εννοώ…

Καλός δρόμος, απόσταση από Χανιά, σκάρτη μια ώρα… με όσα είπα στην προηγούμενη εγγραφή για τους δρόμους…

Μετά Παλαιοχώρα, και Γυαλισκάρι…Η αλήθεια είναι ότι Παλαιοχώρα, δεν μπήκα καθόλου, ίσα που πέρασα και έστριψα αριστερά στην παραλία “Άνυδρος” που παρακάτω είναι το Γυαλισκάρι. Μη φοβηθείτε το χώμα… Έχει 2-3 χιλιόμετρα. Δεν είναι σπαστήρι αλλά σίγουρα θέλει προσοχή. Α!!! Προσέξτε η παραλία είναι “βοτσαλωτή” και το βουνό αριστερά “αμμουδερό” (!!!). Μη πάτε και κολλήσετε. Προφανώς έχει να κάνει με νοτιάδες. Δείτε μια φωτό από τις δυο μπροστά παραλίες… Εμείς πήγαμε στη τρίτη (!!!). Είπαμε πάντα υπάρχει η δίπλα παραλία.

Τα 4/5 της οικογένειας στο Γυαλισκάρι. Προσέξτε τη διαύγεια των νερών… Για την ιστορία… δεν κολυμπούσαν άλλοι και η ώρα ήταν μια το μεσημέρι. Ούτε στην παραλία έξω είχε κόσμο.

Στα Σφακιά και στο Φραγκοκάστελλο μετά πήγαμε σε άλλη ημερήσια εκδρομή. Τα Σφακιά όμορφα, μικρά και μαζεμένα. Η σφακιανή πίτα αξίζει μια στάση αλλά μη βιαστείτε να τη φάτε, καίει… Δεν αχνίζει γιατί δεν έχει νερό (έχει λίπος !) και μπορεί να παρασυρθεί κανείς.

Το Φραγκοκάστελλο είναι εντυπωσιακό…

Τώρα να σας δείξω και παραλία… Άντε να σας δείξω…(έχει και ποταμάκι στη μέση…)

Πηγαίνοντας παραέξω, έχουμε το Αρκάδι στο Ρέθυμνο. Και εδώ καλό είναι να περάσετε αλλά και να περάσετε από το φράγμα ποταμών. Μια περιοχή με μεγάλη δυναμική σε 5 χρόνια… θα δείτε ανάπτυξη εκεί. Αρκεί να ξεκινήσει. Να σας δείξω μια άλλη άποψη από το Αρκάδι. Τη πρόσοψη μπορείτε να τη βρείτε παντού. Το πίσω μέρος όμως;

Σε όλη την ημέρα στο Ρέθυμνο, “ξεναγός” ήταν ο Νίκος ο Καλογεράκης, “συμπολεμιστής” από το καιρό της θητείας, αλλά από εκείνους τους ανθρώπους που γίνονται μια φορά φίλοι σου και μένουν για πάντα.

Ο Νίκος πάνω στο φράγμα των ποταμών.

Και φτάσαμε στο Ηράκλειο… Εκεί ο Δημήτρης με τη Ρένα ( η Ρένα “συμπολεμίστρια” στη γνώση από τα φοιτητικά χρόνια). Εκεί μείναμε το βράδυ, όπου είδαμε σε όλη την έκταση τι σημαίνει Κρητική φιλοξενία (όσοι από εσάς ξέρετε τη Ρένα καταλαβαίνετε τι εννοώ), για να κάνουμε μια βόλτα παρακάτω για Άγιο Νικόλαο την επόμενη μέρα.

Στο Ηράκλειο, λοιπόν η επίσκεψη στο Ενυδρείο επιβάλλεται. Είναι εντυπωσιακό. Πήγα δεύτερη φορά και ευχαρίστως ξαναπάω όσες φορές βρεθώ εκεί.

Μια φωτό γενική…

Υπάρχουν και πολλές ειδικές. Εκεί γέμισα τη κάρτα με φωτό και βίντεο. Ίσως σε άλλη φάση ανεβάσω κανένα βιντεάκι.

Για την Κνωσσό δεν το συζητάμε… Επίσης επιβάλλεται… αλλά με συγχωρείτε… να ρωτήσω κάτι… 8 € γενική είσοδος, Χ 5 = 40 € (μέχρι 18 χρονών δεν πληρώνουν… άρα 32 €) και μετά η ξενάγηση 80 € (!!!) ή σε γκρουπ με 10 €το άτομο… Δηλαδή άλλα 50 €. Σε απλά Ελληνικά μια κατοστάρα…(θα πάρεις και ένα νεράκι… δεν θα πάρεις;) Δεν ξέρω μήπως κεντρικά θα πρέπει να γίνει κάτι…Λέμε για τους Έλληνες και την αποκοπή από τις ρίζες και την άγνοια της Ιστορίας μας, αλλά δεν βοηθάει και η πολιτεία λιγάκι… Δηλαδή πολλοί θα πήγαν παραλία… Και κάτι άλλο… Εκείνο το εντυπωσιακό μουσείο του Ηρακλείου… Έλεος πια… Από το 2007 ανακαινίζεται… και τώρα έμαθα ότι ανοίξανε μια μικρή συλλογή… Δηλαδή τι να πω… Δεν ξέρω από αρχαιολογία και συντήρηση αλλά 5 χρόνια είναι πολλά νομίζω. Και εγώ ο άσχετος των θετικών επιστημών, όταν λέω εντυπωσιακό… φανταστείτε τι άποψη θα έχει κάποιος που μπορεί να καταλάβει κάποια πράγματα παραπάνω.

Και φτάσαμε στον Άγιο Νικόλαο. Εκεί ο Γιάννης Κοζύρης (συμμαθητής του μπροστινού θρανίου από τα μαθητικά χρόνια), μας καλωσόρισε και μας κατεύθυνε για τα περαιτέρω. Η πίεση του χρόνου – από τη μεριά μας – δυστυχώς δεν μας άφησε χρόνο για κάτι παραπάνω από μια επίσκεψη.

Πήγαμε για μπάνιο στον Αλμυρό, έξω από τη πόλη… 5 λεπτά. Εκεί η εμπειρία είναι μοναδική… και όχι πολύ ευχάριστη. Η παραλία έχει ποτάμι. Και όπως γίνεται συνήθως έχει ρεύματα ψυχρά. Αλλά η ιδιορρυθμία της είναι ότι τα ρεύματα έχουν οριζόντια διαστρωμάτωση. Δηλαδή τα πόδια στο κρύο, η μέση στο ζεστό και ο κορμός χέρια στο κρύο. Εκεί είναι το περίεργο. 2-3 ζώνες ζεστού κρύου και εσύ κάθετα ανάμεσα τους. Και αυτά να εναλλάσσονται. Δηλαδή μόνο αν είσαι ξάπλα υπάρχει περίπτωση να είσαι σε ένα στρώμα νερού, ζεστό ή κρύο. Αν ψάχνετε για το διαφορετικό… περάστε από εκεί μεριά.

Και φτάσαμε στη Πλάκα… απέναντι από τη Σπιναλόγκα… Ναι ο κόσμος πλέον δεν σταματάει στην Ελούντα αλλά προχωράει 5 χιλιόμετρα παρακάτω για το “νησί”. Εκεί φάγαμε….

Δείτε και μια φωτό…

Εκεί σε πολλά μαγαζιά ακόμα υπάρχει η Κρητική φιλοξενία, και δεν τα έχουν θυσιάσει όλα στο βωμό του κέρδους. Αυτό φαίνεται στην εξυπηρέτηση, αλλά και στις κουβέντες – εκτός μαγαζιών.

Μεγάλη εγγραφή σήμερα… με πολλές φωτό. Λογικά θα πρέπει να κάνω και τρίτη γιατί έχω αφήσει μερικά πράγματα, όπως η Λιμνούπολη για παράδειγμα, Ο λόγος είναι ότι από αύριο είμαι Αίγιο, με περιορισμένες διαδικτυακές δυνατότητες.Θα είναι διακοπές εργασίας, με τσάπισμα, κλάδεμα, διάβασμα, βάψιμο, σκάψιμο, και άλλα τέτοια ωραία.

Να είστε καλά όπου και να είστε… Αν βρω τον τρόπο θα με ξαναδείτε…Αλλιώς τέλος Αυγούστου…καλά να είμαστε και να ξαναβρεθούμε.

Τη καλημέρα μου…

Διακοπές στη Κρήτη…(μέρος 1)

Μετά από πολλά χρόνια, βρέθηκα στη Κρήτη. Βρέθηκα για διακοπές και όχι για “εντεταλμένη υπηρεσία” συνοδεύοντας εκδρομή. Κατάφερα και έφερα και τα παιδάκια μου, μια και νομίζω ότι πολύ σύντομα θα κάνουμε πλέον χώρια διακοπές. Δηλαδή έχει ήδη ξεκινήσει αλλά φέτος για κάποιο λόγο δεν “έκατσε” να φύγουν χώρια. Είπα λοιπόν και εγώ να τους βγάλω μια βόλτα να δουν τα πάτρια εδάφη, μια και λόγοι διάφοροι μας οδήγησαν να απομακρυνθούμε από το νησί.

Έτσι το παίζουμε τουρίστες, προσπαθώντας να δούμε από ένα νησί, σε 15 μέρες όσο γίνεται περισσότερα. Ένα νησί που μια ζωή δεν σε φτάνει να το γυρίσεις. Τέλος πάντων, ότι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε θα το κάνουμε. Και όσο περισσότερα μέρη μπορούμε να δούμε θα τα δούμε. Βέβαια, δεν θα τρελαθούμε και στα χιλιόμετρα, αλλά σίγουρα θα γυρίσουμε.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω την ανταπόκριση από τα Χανιά. Δεν έγραψα τίποτα άλλο. Ακολούθησα τη συμβουλή του φίλου μου του Γιώργου και απόλαυσα τις διακοπές μου. Σήμερα λοιπόν σε ένα ημερήσιο οκτάωρο ταξίδι, που κουνούσε και αρκετά στο Κρητικό πέλαγος είπα να γράψω. Και ξεκίνησα να γράψω…

Και έτσι τελείωσαν οι διακοπές στη Κρητη…

Μετά από αρκετά χρόνια βρέθηκα στη Κρήτη για διακοπές. Έχω ξαναβρεθεί αρκετές φορές αλλά αυτή τη φορά βρέθηκα για διακοπές. Με αφορμή ένα γάμο, αποφασίσαμε να πάμε για 15 μέρες. Το σίγουρο είναι ότι όσες μέρες και να έχεις για τη Κρήτη είναι λίγες.

Τα ξακουστά μέρη τραβάνε πολύ κόσμο και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όταν πας εκεί να υπάρχει μια απογοήτευση από την υπερεκμετάλλευση του “αξιοθέατου”. Φυσικά αξίζει να πας αλλά καλό είναι να ρωτήσεις και κανένα ντόπιο για το που θα μπορούσες να πας παραδίπλα. Συνήθως έχει πανέμορφες παραλίες σε 10-15 λεπτά απόσταση.

Έτσι πήγαμε στη Παλαιοχώρα, και ήταν γεμάτη. Ένα δεκάλεπτο μακριά όμως ήταν το Γυαλισκάρι, με ψιλή άμμο που ήταν όλα τα λεφτά. Και φυσικά ευχαριστηθήκαμε τη θάλασσα. Οι παραλίες είναι ατελείωτες και ακόμα και στις πολύ γεμάτες δίπλα μπορείς να βρεις κάποια πιο ήρεμη. Έτσι στο Καλαθά στη κεντρική παραλία κολυμπούσαν τα μισά Χανιά – που λένε – και μετά από κάποια βράχια – στα 15 μέτρα κυριολεκτικά σε μια μικρή παραλία ήταν 6 άτομα όλα όλα…

Οι δρόμοι γενικά είναι καλοί. Το GPS βοηθάει, όχι τόσο για τις διαδρομές αλλά για να ξέρεις τι σε περιμένει. Δηλαδή τι στροφή έχεις μπροστά σου και πως θα κινηθείς. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο Νίκος, οι ντόπιοι έχουν πάντα προτεραιότητα, γιατί, είναι “από δω και ξέρουν τους δρόμους”. Υπάρχουν πάντως κάποια σημεία που θέλουν προσοχή. Να σας τα αναφέρω και προσέξτε τα γιατί είναι σημαντικά.

Στους Ρεθυμνιώτες δεν κορνάρουν. Δηλαδή αν μιλάνε και έχουν κλείσει το δρόμο, αν έχουν διπλοπαρκάρει και έχει μποτιλιαριστεί όλη η κίνηση… δεν κορνάρεις. Αν κορνάρεις, απλά δεν φεύγεις. Προσοχή αυτό μου το είπε Ρεθυμιώτης και δεν είναι φήμη.
Το νοικιάρικα, που είναι πάρα πολλά. Υπερβολικά πολλά. Θέλουν πολλή προσοχή και πολύ προσοχή (και τα δύο) Συμβαίνει το εξής… Πάνε στη μέση και αργά. Δηλαδή 50 – 60 χιλιόμετρα στην Εθνική οδό, και στη μέση. Βλέπετε μετά τη συνεχόμενη γραμμή δεξιά, είναι η λωρίδα έκτακτης ανάγκης, την οποία σέβονται, αλλά όταν έχεις μια μόνο λωρίδα και θες να προσπεράσεις, περιμένεις ο μπροστινός αργός οδηγός, να μαζευτεί λιγάκι στη ΛΕΑ και να προσπεράσεις. Ωραία αυτό δεν γίνεται. ΤΕΛΕΙΑ. Άρα για να προσπεράσεις πρέπει να βγεις στο αντίθετο ρεύμα. Και ΠΡΟΣΟΧΗ αν στο αντίθετο ρεύμα κινείται νοικιάρικο, επίσης ΔΕΝ ΜΑΖΕΥΕΤΑΙ. Άρα πας για μετωπική. Τι σημαίνει αυτό… Προσπερνάς μόνο αν έχεις ορατότητα πλήρη και πολύ χώρο. Επίσης αν είναι παρέα, πάνε κολλητά που σημαίνει ότι θα προσπεράσεις “νταλίκα” καμιά 50αριά μέτρων… Όλους μαζί. Άρα… αν δεν το καταλάβατε… Είναι ρίσκο η προσπέραση στην Εθνική Οδό της Κρήτης και πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί. Επίσης δεν προσπερνάμε με…πέμπτη εκτός αν έχετε 3500 κυβικά εκατοστά κινητήρα με καμιά 300 ίππους και άπειρα αποθέματα ισχύος. Αλλιώς τρίτη σκασμένη στις 5-6000 στροφές για άμεση απόκριση στο γκάζι και “ξεκάπνισμα”. Ή… δεν προσπερνάς. Η άλλη λύση. Αν αποφασίσεις να μη προσπεράσεις, τουλάχιστον εσύ άφηνε χώρο μεταξύ των αυτοκινήτων. Μη κολλάς και εσύ στην ουρά και κάνεις τη ζωή των υπολοίπων ακόμα πιο δύσκολη.
Και πάμε στους ντόπιους, οι οποίοι εκτός από προτεραιότητα έχουν και τον δρόμο όλο δικό τους και εσύ απλά ενοχλείς. Έτσι πολύ συχνά ο κεντρικός καθρέπτης θα γεμίσει από ένα θηριώδες αγροτικό, συνήθως νέο μοντέλο, ψηλό, 4Χ4 σε απόσταση αναπνοής… Ναι το έχουν αυτό το κουσούρι. Τι κάνουμε σε αυτή τη περίπτωση…Απλά δεξιά… στην άκρη και αφήνουμε να προσπεράσει. Προκειμένου να κοιτάς συνέχεια στο καθρέπτη και όχι στο δρόμο, άσε τον να φύγει, να πάει στο καλό και να συνεχίσεις και εσύ τη πορεία σου.

Και πάμε στο φαγητό…Πολύ, καλό και φτηνό…Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα. Να γίνω πιο σαφής… Καφές από 1.30 μέχρι 2.5 ευρώ, ψητά της ώρας από 6 μέχρι 9 ευρώ, σαλάτα χωριάτικη, σκάφη, από 3,5 μέχρι 5 ευρώ… να μη συνεχίσω. Τα πέντε άτομα φτάσαμε μέχρι 75 ευρώ. Στα τουριστικά εννοείτε ότι έχει άλλες τιμές αλλά πάντα υπάρχει το δίπλα μαγαζί. Έτσι στη Πλάκα, μετά την Ελούντα, απέναντι από τη Σπιναλόγκα, τα μαγαζιά με θέα στη θάλασσα και το νησί, είχαν άλλες τιμές σε σχέση με τα μαγαζιά, που ήταν από την άλλη μεριά του δρόμου… καλό;

Πάντως στο φαγητό, υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις και σίγουρα δεν θα μείνετε νηστικοί. Αν θέλετε κάτι διαφορετικό, στα Χανιά δοκιμάστε την μπουγάτσα, του Ιορδάνη στην αρχή της Αποκορώνου, στην δεξιά μεριά. Είναι τυρόπιτα με μυζήθρα και τυρί, ζάχαρη και κανέλα. Διαφορετική γεύση που αξίζει να δοκιμάσει κανείς. Επίσης δοκιμάστε καρπούζι ντόπιο, με γεύση, και άρωμα. Α! Και δαμάσκηνα, κρητικά… Κυκλοφορούν και μοιάζουν με τις βανίλιες που έχουμε αλλά με γεύση φανταστική, όταν είναι ώριμες.

Και πάμε στη διαμονή. Και εδώ έχουμε διάφορες λύσεις. Από τα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα λίγο έξω από τα Χανιά, μέχρι τα ξενοδοχεία ύπνου μέσα στη πόλη. Τα λέω έτσι γιατί δεν έχουν πισίνες και άλλες παροχές, αλλά καθαρά δωμάτια με αιρ-κοντίσιον, και τηλεόραση και ιντερνετ. Το κόστος είναι ανάλογα με τις μέρες και γενικά είναι διαπραγματεύσιμο. Μη το φοβηθείτε το παζάρι. Αν τα σχέδια σας έχουν γύρισμα και χιλιόμετρα δείτε το σαν εναλλακτική λύση. Φυσικά υπάρχουν και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Αν μείνετε εκτός πόλης σκεφτείτε και το κόστος μετακίνησης, μια και από κάποια ώρα και μετά δεν έχει συγκοινωνία και θα χρησιμοποιήσετε ταξί, αν δεν έχει απεργία.

Μετά ζαλίστηκα από το καράβι και σταμάτησα. Έτσι σας το περνάω όπως είναι. Έχω αρκετές φωτό και φυσικά – όπως γίνεται πάντα – θα υπάρξουν κάποιες συνέχειες.

Πάντως όσοι είστε διακοπές, αφήστε πίσω ό,τι έχετε στο μυαλό σας. Όσοι πάτε τώρα ξεκαθαρίστε ότι πάτε διακοπές. Και μη γυρίσετε ψόφιοι… για ξεκούραση πάτε. Αφήστε και τίποτα για μετά τις διακοπές…

Τα λέμε λοιπόν και πάλι και μέχρι τότε τη καλησπέρα μου…

Στον απόηχο του συνεδρίου…το παρασκήνιο.

Χθες και σήμερα ήταν δυο μέρες πολύ κουραστικές… Χθες μεταφέρθηκε η “Λυκειακή Επιτροπή” στη τάξη της. Για να σας εξηγήσω, το σύστημα που υποστηρίζει την λυκειακή επιτροπή βρίσκεται στο ισόγειο στη Γραμματεία. Και στις εξετάσεις, η Λυκειακή Επιτροπή μεταφέρεται στον τέταρτο όροφο, όπου υπάρχουν όλες οι απαραίτητες υποδομές για να συνεχίσει να δουλεύει εκεί. Εδώ και 12 χρόνια έτσι γίνεται και πάντα δουλεύει… εκτός από χθες. Που για δικούς του λόγους… δεν δούλευε τίποτα. Στις τρεις το μεσημέρι δουλεύανε όλα, αλλά από τις 8 το πρωί εγώ είχα πάθει καμιά δεκαριά εγκεφαλικά…Και όπως γίνεται πάντα στο νόμο του Μέρφι, οι λόγοι ήταν χαζοί… μέχρι να τους βρεις…Τέλειωσε αυτό…

Σήμερα με εξαίρεση το πρωινό ξύπνημα στις 4.30 (6 έπρεπε να είμαι στο σχολείο και λογικά θα έπρεπε να ξυπνήσω κατά τις 5.15… αλλά η αγωνία…δεν με άφησε) όλα πήγαν σαν το νεράκι…

Έτσι μετά μια σχεδόν υποχρεωτική σιέστα…ναμαι τώρα εδώ για τον τρίτο και τελευταίο γύρο πάνω στο συνέδριο, που έχει να κάνει με το οδοιπορικό στη Σύρο και μερικά ακόμα…

Η Σύρος – είπαμε – προσωπικά μου αρέσει πολύ. Έτσι φτάνοντας το μεσημέρι της Παρασκευής, και μη έχοντας ξενοδοχείο μέχρι τις 2 τουλάχιστον, βγήκαμε μια βόλτα… στο Βάρη ( ή στη Βάρη…δεν ξέρω). Λιγότερο από 10 λεπτά δρόμος…Και ορίστε τι είδαμε…

Πανέμορφη παραλία και ένα καφενεδάκι – μπαρ με μουσική της εποχής μας.

Το μεσημεράκι, σιέστα και μετά συνέδριο…όπου παρακολουθήσαμε τους “χαιρετισμούς” και τις αρχικές – συνολικές εισηγήσεις. Ορίστε μια γενική άποψη…

Εικόνα από το πολιτιστικό κέντρο πίσω από το κτίριο της νομαρχίας.

Στη συνέχεια, βραδάκι πια, βόλτα στη πόλη και φαγητό…

Είχε ό,τι μπορεί να ζητήσει κανείς…Γενικά δεν δυσκολευτήκαμε να βρούμε και το φαγητό σε γενικές γραμμές ήταν καλό.

Σάββατο, ξημερώνει η μεγάλη μέρα και λέω να δω την παρουσίασή μου στο netbook. Και εκεί το βλέπω…Είχα αποθηκεύσει λάθος παρουσίαση… Τι χαρά… τι χαρά… Αν θυμάστε μετά τη Πάτρα, σας είχα πει ότι αναθεώρησα τη μορφή του Power Point.

Συζήτησα τις αλλαγές με την Έφη και μια και εγώ θα παρουσίαζα, μου το άφησε “εν λευκώ”. Άλλωστε το περιεχόμενο ήταν το ίδιο… κάποιες μικροαλλαγές στη μορφή. Δούλευα λοιπόν όλη τη βδομάδα, στη νέα έκδοση και στις αλλαγές και πήρα μαζί μου στο στικάκι…μια ενδιάμεση… Ε ρε γλέντια!!! Εκεί λοιπόν γύρω στις 7.00 το πρωί, ξεκίνησα να ξανακάνω τις διορθώσεις. Το μεγάλο γέλιο, έγινε στην Αθήνα, όταν δοκίμασα αν παίζει η παρουσίαση σε άλλο υπολογιστή… και μου έβγαζε “τετραγωνάκια”. Βλέπετε είχα βρει μια καταπληκτική γραμματοσειρά αλλά είχα ξεχάσει να ζητήσω να την αποθηκεύει μαζί με την παρουσίαση… Αλλά αυτό το κατάλαβα νωρίς και φρόντισα να σώσω την παρουσίαση μαζί με τη γραμματοσειρά. Αλλά την άλλη δουλειά στη μορφή, έπρεπε να το ξανακάνω.

Πάει και αυτό… Στις 8.00 ήμουν έτοιμος. Τα του συνεδρίου τα είπαμε. Τέλειωσε το πρωινό με τις παρουσιάσεις και είχαμε το διάλειμμα με το φαγητό από το”ΚΑΣΤΡΙ”. Είχαμε περίπου 2 ώρες καιρό, και μετά δεύτερο γύρο…Έτσι είπαμε να πάμε μια βόλτα… και πήγαμε στην Αζόλιμνο. Ούτε 5 λεπτά δρόμος μακριά.. Μια πολύ ωραία παραλία, μόλις 10 λεπτά από την Ερμούπολη. Αραχτοί και light για να φορτίσουμε και να χωνέψουμε, καθίσαμε για καμιά ώρα μέχρι τις 4 και … μετά επιστρέψαμε. Όμως το πάρκινγκ ήταν σχεδόν έρημο και το γήπεδο σχεδόν γεμάτο… από τα πιάτα. Το πάρκινγκ ήταν ενδεικτικό των συμμετεχόντων…Ξαμολυθήκαμε γύρω γύρω και κατά τις 6 είχαν τελειώσει σχεδόν όλες οι εισηγήσεις που είχαμε επισημάνει και είπαμε να πάμε πιο μακριά…στο Σα Μιχάλη… 20 λεπτά από την Ερμούπολη. Για τέτοιες αποστάσεις μιλάμε. Και φτάσαμε στο βόρειο άκρο με μια θέα καταπληκτική…

Τι βλέπετε; Από αριστερά, Κύθνος, Κέα, Γυάρος, (μια ακρούλα) και Εύβοια (που δεν φαίνεται.

Από την άλλη μεριά Τήνος Μύκονος και δεν ξέρω και εγώ ποια άλλα νησιά. Για να φτάσεις στο Σα Μιχάλη… είναι κορυφογραμμή. Και βλέπεις και από τις δυο μεριές του νησιού. Είναι λίγο αγριάδα… αλλά γενικά είναι καλός δρόμος.

Το βράδυ στο ΑΜΒΥΞ στο λιμάνι φάγαμε καλό ιταλικό φαγητό…με αξιόλογες πίτσες και ενδιαφέροντα σπιτικά ζυμαρικά…Όπως είναι λογικό… σε ένα βράδυ…δοκιμάζεις κάποια και τα υπόλοιπα τα βάζεις στα υπόψιν… Έτσι και εδώ.

Και πάμε στη τελευταία μέρα… Μετά τη λήξη γύρω στις 12.30 είχαμε αρκετό χρόνο, αν θέλαμε να γυρίσουμε όλη τη Σύρο , ξανά…μέχρι τις 6.00 που έφευγε το καράβι. Αυτό είναι το όμορφο με τη Σύρο. Είναι όλα “δίπλα”. Από την Ερμούπολη, η μεγαλύτερη απόσταση είναι 20λεπτά. Έτσι σε 10 λεπτά περίπου βρεθήκαμε στο Κίνι και 5 λεπτά πιο μακριά στο Δελφίνι. Καταπληκτική παραλία… Δεν ξέρω τι κόσμο τραβάει το καλοκαίρι, αλλά τώρα ήταν πανέμορφη. Είχε και κάτι πέτρες με… δεν ξέρω τι ακριβώς. Σαν μεταλλικά ψήγματα μέσα…και λαμπύριζαν στον ήλιο. Η δε άμμος επειδή είχε σπασμένες πέτρες από τα κύματα, τέτοια ψήγματα από τις πέτρες ήταν μέσα στην άμμο και “σπινθήριζε” σε κάθε κύμα.Δείτε και εσείς τι εννοώ.

Η παραλία στο Δελφίνι, μόλις 5 λεπτά από το Κίνι.

Χαζέψαμε λίγο και μετά από 10 λεπτά σκάρτα, βρεθήκαμε στις Αγκαθωπές, για το μεσημεριανό. Πάνω στη παραλία, ο ΦΛΟΙΣΒΟΣ μπόρεσε να καλύψει τις ανάγκες μας. Τουριστικό μαγαζί, αλλά ταχύτατο και εξυπηρετικότατο.

Και μετά… Λήξις… απογευματινός καφές στο λιμάνι της Ερμούπολης και μετά καράβι… και φτάσαμε Πειραιά. Όπου βρεθήκαμε σε μια υπέροχη κίνηση, που είχαμε ξεχάσει πως ήτανε. Κάναμε μόλις μισή ώρα και κάτι ψιλά, για να βγούμε από το λιμάνι…μόνο…Είναι φοβερή η Αθήνα και ο Πειραιάς. Όση ώρα ήθελα για να διατρέξω τη Σύρο, από άκρη σε άκρη, χρειάστηκα για να κάνω μόλις 500 μέτρα, από το καράβι, στο δρόμο…

Και έτσι η Σύρος μπήκε στο αρχείο… Ένα ακόμα συνέδριο, πέρασε στην ιστορία. Η Σύρος με μαγεύει κάθε φορά, (τρεις μέχρι στιγμής). Το συνέδριο είναι κάτι που περιμένω κάθε φορά. Ανεξάρτητα από γκρίνια…Αυτό μου βγαίνει αυθόρμητα…

Έτσι φορτωμένος με αναμνήσεις και εικόνες, έχοντας ένα CD να μελετήσω, στο σπίτι μου με την ησυχία μου (εντάξει δάσκαλε;…), μια πιστοποίηση να ολοκληρώσω, μια λυκειακή επιτροπή να τελειώσει, τρία διαγωνίσματα, να βγάλω θέματα και να διορθώσω, επτά ταινίες να φτιάξω…..να συνεχίσω; Μπα!! Δεν νομίζω. Σταματάω λοιπόν εδώ…

Τη καλησπέρα μου…

Στον απόηχο του συνεδρίου…

Πρώτη μέρα στη δουλειά…μετά το συνέδριο, με ένα σπέσιαλ οκτάωρο να με περιμένει και με τις συνήθεις εκδηλώσεις της λήξης της χρονιάς. Έτσι είχαμε την έκθεση Τεχνολογίας με την Α’ λυκείου στο προσκήνιο και την εργασία των μαθητών για το Πράσινο Σχολείο. Μια πολύ ενδιαφέρουσα εργασία, για τους τρόπους που μπορούν τα σχολεία να μειώσουν τις καταναλώσεις σε ρεύμα και πετρέλαιο, μειώνοντας έτσι το κόστος του σχολείου στο περιβάλλον.

Παράλληλα σκεφτόμουν συνέχεια το συνέδριο. Σαφώς είχε οργανωτικά προβλήματα, όπως ακριβώς τα έζησα εγώ. Το κακό είναι, όπως γίνεται συνήθως ότι τα μύρια καλά να έχει στα κακά θα μείνεις. Έτσι νομίζω ότι οφείλω να τα δω συνολικότερα.

Είναι γνωστό ότι μια τέτοια εκδήλωση τέτοιου όγκου και κόσμου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και σίγουρα υπάρχει “από πίσω” δουλειά που δεν φαίνεται. Αλλά το να μην είναι τα προεδρεία στη θέση τους υποβαθμίζουν έμπρακτα τον ρόλο τους αλλά και το συνέδριο. Επίσης νομίζω ότι όσο και αν έχουν μειωθεί οι χορηγίες, υπάρχουν 10 οθόνες για σωστή προβολή των εργασιών. Επίσης ένας “χάρτης” με τη κάτοψη των αιθουσών και μια καλύτερη σήμανση σίγουρα ήταν απαραίτητα. Για παράδειγμα η αίθουσα 6 που έγινε στα ΕΚΦΕ και εκτός σειράς, των υπολοίπων, ήταν η πιο δυσεύρετη και πιο στριμωγμένη. Και λογικό ήταν γιατί με τους πάγκους των εργαστηρίων δεν χωρούσαν καρέκλες. Και έτσι και τις δυο φορές που προσπάθησα να παρακολουθήσω, παρακολούθησα από τη πόρτα. Ή θα έπρεπε να κάνω “πασαρέλα” μπροστά από όλο το κοινό και τον ομιλητή, κάτι που δεν θεώρησα ευγενικό. Και έτσι προτίμησα τη πόρτα. Τα τσαντάκια, τώρα…(ακόμα να τα χωνέψω…)Ας μην είχε τις κλασσικές τσάντες των συνεδρίων. Ένας φάκελος με λάστιχο, και ένα αυτοκόλλητο με τον τίτλο του συνεδρίου αρκούσε. Αλλά όχι διαφημιστική τσάντα. Τέλος πάντων…

Στα καλά τώρα… γιατί υπάρχουν και από αυτά.

Η γραμματεία πρώτα από όλα. Δούλεψε καλά… και όσες φορές είχα απορίες η ανταπόκριση ήταν ταχύτατη και άμεση. Επίσης τα παιδιά που έδιναν τα διπλώματα… είναι κεφάλαιο. Μια χαρούμενη παρέα, που με τη παρουσία της “αλάφραινε” όλο το χώρο.Ήταν όλοι πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν. Μπράβο τους και είναι μάλλον ένα κεφάλαιο που αξίζει να προσεχθεί.

Επίσης τη “διοικητική μέριμνα” (κν catering) πολύ καλό.Το ξέρω ότι δεν είναι κριτήριο ποιότητας συνεδρίου αλλά ήταν καλό… να μη το πω; Οι κυρίες του “ΚΑΣΤΡΙ” εξυπηρετικότατες, και τα τρόφιμα, καλοφτιαγμένα και νόστιμα και όπως λέγανε “Όλα από τα χεράκια τους”. Όμως να ρωτήσω κάτι συνάδελφοι και συνσύνεδροι… ήταν εικόνα αυτή που αφήσαμε μετά το φαγητό; Ένα γήπεδο γεμάτο πιάτα, χαρτοπετσέτες, ποτήρια και πλαστικά μαχαιροπήρουνα; Μήπως ρίξαμε πολύ βάρος στα μεταπτυχιακά και την επιμόρφωση και ξεχάσαμε τους τρόπους μας; Σακούλες τεράστιες ήταν τοποθετημένες γύρω γύρω… γιατί δεν κάνατε τις καταθέσεις σας; Δεν νομίζω πάντως ότι η εικόνα μας τιμούσε. Τέλος πάντων ας το προσέξουμε την επόμενη φορά.

Το CD με τις εισηγήσεις πολύ όμορφο και με ωραίο μενού. Μόνο που η δική μου εισήγηση από την Εκπαιδευτική πολιτική βρέθηκα στο Web 2. Αν αυτό έχει γίνει και σε άλλους πιθανόν να δημιουργηθεί πρόβλημα στον εντοπισμό των εργασιών. Τέλος πάντων. Πάντως υπάρχει μέσα και αυτό είναι καλό.

Πάντως το Συνέδριο λειτουργεί και θα σας εξηγήσω με ποιο τρόπο. Πρόπερσι έκανα εισήγηση μόνος μου. Φέτος έκανα με τη φίλη μου την Έφη. Στο επόμενο συζητάμε τον τρόπο να κάνουμε μια εργασία, τρεις ή τέσσερις μαζί. Άρα λειτουργεί. Όταν προκαλεί τον απλό σύνεδρο και τον παρακινεί να πάρει θέση μέσα από μια εργασία… λειτουργεί. Και αυτό δείχνει ότι υπάρχει ανησυχία και ενδιαφέρον. Άρα λειτουργεί.

Φυσικά γνώρισα καινούργιο κόσμο και αυτό επίσης είναι από τα χαρακτηριστικά του συνεδρίου. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι ήταν και στη Πάτρα, γιαυτό μίλησα για congress “animals”. Μάλιστα να το πω και αυτό, κάποιος είχε “κατεβάσει” ακριβώς την ίδια εργασία και στα δυο συνέδρια. Φυσικά και δεν μπορούσαν να το γνωρίζουν οι επιτροπές, μια και οι δύο εργασίες, η εξής μια, αξιολογούταν ταυτόχρονα και από τις δυο επιτροπές. Πάντως έγινε και αυτό.Το ξέρω γιατί πάντα ψάχνω καλά τα προγράμματα για να δω ποιο θα διαλέξω να ακούσω, και το θυμήθηκα.

Φυσικά και προχώρησα ακόμα περισσότερο τις διαδικτυακές μου γνωριμίες και η Σμαράγδα πέρασε από την ψηφιακή “υπόσταση” στη φυσική, μέσα από ένα καφέ. Τα είπαμε από κοντά, πάνω από μια κούπα σοκολάτα. Είναι περίεργο και συμβαίνει κάθε φορά που βρίσκομαι για πρώτη φορά με φίλους από το διαδίκτυο. Υπάρχει μια αμηχανία, μια περιέργεια, μια αγωνία. Αν ο άνθρωπος με τον οποίο έχεις μιλήσει, και έχεις κατά καιρούς συζητήσει μέσα από το διαδίκτυο , είναι αυτός που έχεις καταλάβει. Και στο ΑΣΜΠΕΤΑ αρχικά το ίδιο ήταν, και στα Γιάννενα με το Μίλτο το ίδιο, και σε άλλες περιπτώσεις. Πάντως σε όλες τις περιπτώσεις, έχω γνωρίσει σημαντικούς ανθρώπους που χαίρομαι να έχω φίλους. Το ίδιο και εδώ. Και ίσως και μόνο για αυτό να ήταν ένα πετυχημένο συνέδριο.

Νομίζω ότι είπα αρκετά. Σίγουρα πολλά πράγματα μπορούν εύκολα να αλλάξουν αλλά νομίζω ότι πρέπει να βρεθούν κάποια κίνητρα για να μπορέσουν αυτά τα Συνέδρια να συνεχίσουν να υπάρχουν. Και αυτό θέλει ψάξιμο.

Όλα όσα έγραψα δεν είναι μόνο δικές μου απόψεις. Είναι απόψεις ανθρώπων που ήξερα αλλά και γνώρισα μέσα από το συνέδριο (συνέδρια) και νομίζω ότι καλό είναι να ακούγονται.

Από την άλλη η Σύρος…Προσωπικά μου αρέσει πολύ… Πάρα πολύ. Μπορεί να μην έχει εντυπωσιακές παραλίες, αλλά είναι όμορφη. Άλλοι δεν συμφωνούν αλλά… τι να κάνουμε. Όταν εγώ Κυριακή μεσημέρι πλατσούριζα στο Δελφίνι, μόλις 15 λεπτά από την Ερμούπολη, ήμουν τουλάχιστον ευτυχισμένος. Μετά τη λήξη σε ένα τέταρτο βρέθηκα αλλού. Ακριβώς όπως στην Αθήνα… λέμε τώρα.

Λοιπόν λήξις… Το επόμενο θα είναι ένα οδοιπορικό στη Σύρο… Προς το παρόν…

Τη καλησπέρα μου…

Κοιτάζοντας προς τα πίσω…

Σε δωμάτιο ξενοδοχείου, με το WiFi να οργιάζει έξω από τη πόρτα μου και η φύση να ησυχάζει γύρω μου. Προσπαθώ να νικήσω το βιολογικό μου ρολόι αλλά πάντα κερδίζει. Έτσι ανεξάρτητα από την ώρα ύπνου, στις 7 το πολύ το μάτι είναι ανοικτό.

Προς το παρόν φαίνεται να με κερδίζει το πληκτρολόγιο μια και μου έχει σπάσει τα νεύρα. Περισσότερο πίσω “γράφω” παρά μπροστά. Τέλος πάντων… είμαι στο παρά πέντε να ακούσω μουσική και να τελειώνω… Ωραία τώρα έχω και μουσική και “σπάζομαι” με το πληκτρολόγιο “μετά μουσικής”.

Ένα συνέδριο ακόμα για τη συλλογή μου. Το τρίτο φέτος… (Κόρινθος το Σεπτέμβρη, Πάτρα τον Απρίλη και Σύρος τώρα τον Μάϊο) τόσο διαφορετικά και όμως τόσο ίδια. Τόσο καινούργια και όμως τόσο παλιά. Κοιτάζοντας, προς τα πίσω είδα ότι υπάρχει μια “γενιά” congress “animals” (κατά το party animals), οι οποίοι μαζεύονται σε τακτά διαστήματα, και ανταλλάσσουν απόψεις. Έτσι χθες που ήταν η μεγάλη μέρα, είχε ξανά τις παράλληλες συνεδριάσεις και ήταν πολλές. Το συγκρότημα Μαννα, είδε πάλι μέρες δόξας μια και παράλληλα είχε τις εξετάσεις γλωσσομάθειας. Το συνέδριο είχε (κλασσικά πια) το πρόβλημα του χρόνου, και ίσως λίγο πιο έντονο, μια και ο χρόνος είχε μειωθεί στο 15-λεπτο, και είχε και μια νέα κατηγορία, του δεκάλεπτου…Καλό ήταν το κενό μέχρι τις 10.30 (η αρχή ήταν κάπου στις 10… όπου τελείωναν οι 4-5 πρώτες εισηγήσεις… γιατί έτσι μάζευαν το χρόνο, και οι παρευρισκόμενοι μάζευαν πιο εύκολα τις ερωτήσεις τους. Επίσης οι ομιλητές αποδεσμεύονταν πιο γρήγορα, για να μπορέσουν να παρακολουθήσουν με τη σειρά τους και αυτοί κάποιες συνεδριάσεις, αν ήθελαν. Σε εμάς ήταν εμφανές γιατί μετά την εισήγησή μας, σχεδόν άδειασε η αίθουσα και μείνανε οι επόμενοι εισηγητές.

Πάλι είχαμε πρόβλημα με τς αίθουσες, μια και ψάχναμε τα νούμερα, με βάση τη κτιριακή αρίθμηση και βρίσκαμε κλειδωμένες πόρτες. Επίσης τα ενδεικτικά των αιθουσών (Α4 – τουλάχιστον Α3 με ένα μεγάλο νούμερο στο τοίχο και όχι στη πόρτα θα ήταν αρκετό) ήταν λίγα και σε λάθος θέσεις. Δηλαδή η δική μου αίθουσα παρουσίασης (7) ήταν κολλημένο το ενδεικτικό στη κολόνα μπροστά και πάνω ήταν η αίθουσα 7 του σχολείου – κλειδωμένη – ενώ η παρουσίαση γινόταν κάτω. Και το δεύτερο χαρτί, ήταν πάνω στη πόρτα, από τη μέσα μεριά όπου όταν η πόρτα έκλεισε (λόγω αέρα αλλά και κρύου…γιατί ναι ο βοριάς μας τίμησε δεόντως) κανείς δεν ήξερε που γινόταν τι… Προσωπικά είδα τρεις να κατεβαίνουν και πισωγυρνάνε – τους δύο “τους έχασα” μέχρι να καταλάβω τι γίνεται… το τρίτο τον πρόλαβα… ανοίγοντας τη πόρτα. Απλά πράγματα που θα βοηθούσαν όλους μας.

Μετά μπαίνοντας στην αίθουσα, προσωπικά θα ήθελα μια οθόνη για τη παρουσίασή μου από το πρασινοπίνακα. Γιατί όλη η προσπάθεια μας να διαλέξουμε το κατάλληλο φόντο και χρώμα…πήγε χαμένη, λόγω χρωματικής ισορροπίας. Και στις υποδομές, κάτι παραπάνω από το να βάλουμε ένα projector πάνω στην έδρα και να δείχνει σαν ένα 24άρι μόνιτορ, θα το ήθελα. Δηλαδή, οι συμμετέχοντες μετακίνησαν θρανία και έδρες για να το μεγαλώσουμε λίγο και να αποκτήσει μια αξιοπρεπή εικόνα. Δεν “έσπασα το νύχι” επειδή κουβάλησα ένα θρανίο, και μετακίνησα δυο καρέκλες, αλλά τέλος πάντων, έδειχνε μια προχειρότητα.

Και πάμε στο τελευταίο… από τα οργανωτικά. Ο κ. πρόεδρος προσήλθε και 25 δηλαδή αρκετή ώρα μετά την ώρα έναρξης που ήταν 9.00 ενώ ήταν παρόντες 3 ομιλητές από τις 8.50. Ήδη προσανατολιζόμασταν σε αυτοδιαχειριστικές λύσεις, όπως να βγάλουμε κάποιο πρόεδρο από το κοινό και άλλα τέτοια όμορφα. Νομίζω ότι δεν είμασταν οι μόνοι, όταν άκουσα σχόλιο από άλλο ομιλητή, του τύπου : “γιατί είχε και προεδρείο;;;!!!!”. Αν με εννοείτε τι εννοώ.

Τέλος στην εγγραφή, το χάρτινο διαφημιστικό τσαντάκι τις BenQ, με συγχωρείτε αλλά μου έκατσε στο λαιμό, και αν δεν είχε το CD ΔΕΝ θα το παραλάμβανα. Το θεωρώ προκλητικό αλλά και υποτιμητικό, όπως έχω και μια ένσταση στη”ποινή” των 10 € λόγω καθυστερημένης εγγραφής.

Να σας πω δυο πράγματα όπως τα αισθάνομαι. Μου αρέσει η Σύρος και οι άνθρωποι της… Ήρθα μετά το προηγούμενο συνέδριο και ιδιωτικά στο νησί και πέρασα όμορφα. Αλλά το Συνέδριο κοστίζει σε κάθε σύνεδρο από 200 μέχρι 500 €, τα οποία στις περισσότερες φορές φεύγουν από τη τσέπη του για να έρθει. Και αυτό σε δύσκολους καιρούς, και ζωντανεύουν τη Σύρο, γιατί δίνουν και μια καλή ένεση σε όλη την αγορά. Ξενοδοχεία, φαγάδικα, δωράδικα, λουκουματζίδικα, καφετέριες και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Δώστε μας ένα καλό λόγο να ερχόμαστε. Μη μας θεωρείτε και εσείς “αγελάδες για άρμεγμα”. Μας φτάνουν όλοι οι άλλοι.

Τα παραπάνω τα γράφω με πολύ αγάπη γιατί μέσα από τα συνέδρια γνώρισα πολύ κόσμο, και σήμερα τελευταία μέρα, στο συνέδριο, έχω μια πικρία από την εμπειρία. Και επειδή θέλω να ξαναέρθω στο επόμενο συνέδριο, γκρινιάζω πριν ακόμα λήξει το προηγούμενο. Άλλωστε φάνηκε και από το κόσμο. Εγώ χονδρικά τους “μέτρησα” σχεδόν τους μισούς από πρόπερσι…

Σταματάω εδώ γιατί έχω πάθει αγκύλωση από το πληκτρολόγιο.

Έχει και άλλο αλλά από Αθήνα μεριά… τα υπόλοιπα. Πάω για breakfast.

Καλημέρα στη Σύρο και από τη Σύρο. Προβλέπεται μια ωραία μέρα… Τα λέμε.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή…

Μπορώ να το πω πια με βεβαιότητα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή για ένα καθηγητή από την αναγνώριση από τους απόφοιτους μαθητές του. Έχω αναφερθεί και άλλες φορές, για τους απόφοιτους μαθητές μου.

Χθες όμως ήταν το κάτι άλλο. Στο σχολείο γιορτάζαμε τα 30 χρόνια από ιδρύσεως του στο συγκεκριμένο χώρο και οι εκδηλώσεις ήταν εντυπωσιακές. Δεν θα ασχοληθώ με τις εκδηλώσεις. Αυτές θα τις διαβάσετε στα ΝΕΑ ΤΟΥ LFH. Εδώ θα ασχοληθώ με συναισθήματα. Συναισθήματα έντονα και καθαρά, που βίωσα χθες όταν βρέθηκα ανάμεσα σε παλιούς μου μαθητές με ένα εύρος αποφοίτησης από το 1992 μέχρι το 2010. Θα έλεγα ότι έπαθα ένα “αποφοιτιστικό” (αν υπάρχει τέτοια λέξη) σοκ.

Να σας εξηγήσω.

Οι πρώτοι απόφοιτοι της σχολής μας βγήκαν το 1992. Τότε εγώ μετρούσα τέσσερα χρόνια υπηρεσίας. Τα παιδιά αυτά όταν τα είδα χθες ήταν η πιο έντονη εικόνα.

Τα περισσότερα να έχουν προχωρήσει στη ζωή τους, οικογενειάρχες, με παιδιά – μερικά σε αρκετά μεγάλη ηλικία – ήρθαν στο γήπεδο που γίνονταν οι εκδηλώσεις. Και η κατάσταση περίεργη. Να προσπαθούν να μιλήσουν και να μη μπορούν να ξεκαθαρίσουν αν μπορούν να μιλήσουν στον ενικό ή τον πληθυντικό. Και να γίνει μια περίεργη αλλά υπέροχη κατάσταση. Εντύπωση μου έκανε, η ανάγκη τους να απολογηθούν για τις επιδόσεις τους στην χημεία “τότε”. Είπαμε “μια φορά μαθητής…- πάντα μαθητής”. Προσπάθησα αρκετά να τους εξηγήσω ότι αυτό πλέον δεν έχει καμία σημασία αλλά σημασία έχουν οι επιδόσεις τους στη ζωή.

Εκεί λοιπόν απλά… καταλαβαίνεις πόσο μεγάλωσες. Όταν έρχονται και σε ρωτάνε αν έχουμε νηπιαγωγείο για τα παιδιά τους. Όταν συζητάνε για τις αγωνίες τους για τα παιδιά και το τι θα κάνουν σαν μεγαλώσουν. (!!!) Και πάλι βλέπεις ότι τη γνώμη σου τη μετράνε και περιμένουν να την ακούσουν, όχι γιατί θα πάρουν βαθμό από εσένα, αλλά γιατί σε θεωρούν ένα άνθρωπο του οποίου η γνώμη έχει αξία, και αυτό το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Προσπαθείς να καταλάβεις τις αγωνίες τους, και να τους περάσεις κάποια από τις εμπειρίες σου, όχι πια σαν καθηγητής αλλά σαν φίλος, που έχει κάποια εμπειρία μεγαλύτερη την οποία όπως πάντα μοιράζονται μεταξύ τους.

Το καλύτερο όμως είναι όταν – όπως γίνεται στα κείμενα τα κρατικά που έχουν διαβαθμιστεί σαν “εμπιστευτικά” που απελευθερώνονται μετά από κάποιο χρόνο – τους λέω τι θυμάμαι από αυτούς και της πορεία τους μαζί μέσα από τις τάξεις. Το γέλιο που κάναμε όταν τους θύμιζα κάποιες φάσεις και περιστατικά που θυμάμαι. Τους έκανε μεγάλη εντύπωση – είπαν – ότι μπορούσα να θυμηθώ τόσα πράγματα. Είναι φανερό πως δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει “αλληλεπίδραση”. Ότι δηλαδή έχουν επιδράσει και αυτοί πάνω μας. Ότι δηλαδή το πέρασμά τους μας έχει αφήσει ίχνη. Συνήθως τη λέμε εμπειρία. Εκεί μέσα κρύβουμε όλα όσα έχουμε αποκομίσει εμείς σαν καθηγητές από τους μαθητές μας.

Μεγαλύτερη ανταμοιβή από το ευχαριστώ της Κατερίνας, τα βουρκωμένα μάτια της Ασπασώς, τη χαρά και το καμάρι του Αποστόλη όταν μου σύστησε τη γυναίκα του, και τη χαρά του Παναγιώτη όταν μου δήλωσε ότι μέσα στο καλοκαίρι παντρεύεται. Το καλύτερο όμως το άφησα για το τέλος. Η Μιρέλλα με το μόλις 42 μερών μωράκι της να κουρνιάζει στην αγκαλιά της να έχει έρθει στο σχολείο, για να μας δει και να ξαναβρεθεί μαζί μας. Οι αγκαλιές από σχεδόν όλα τα παιδιά και το φιλί, όπως αγκαλιάζονται οι φίλοι. Μια ζεστή άδολη αγκαλιά, που σίγουρα σου αφήνει τη βεβαιότητα ότι ναι, είσαι σε καλό δρόμο. Έχεις κάνει “κάτι” και αυτό το κάτι, έχει βοηθήσει “κάποιους” να πάνε ένα βήμα πιο κοντά στα όνειρά τους. Όποια και αν είναι αυτά, από μια φωτογραφική μηχανή και μια καριέρα στη φωτογραφία, μέχρι το τι κρύβεται κάτω από το καπό ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου. Εδώ είναι που θέλω ανταμοιβή… μια φωτογραφία με αφιέρωση… εις ανάμνηση της πρώτης φωτογραφικής εξόδου της ομάδας φωτογραφίας, στο Μοναστηράκι και την Αρχαία Αγορά, ένα πρωινό των Τριών Ιεραρχών του 1991. (μνήμη ελέφαντα). Η άλλη μου ανταμοιβή είναι μια βόλτα με Ferrari… που θα μου πάει… θα τη κάνω. Αν θα μπορέσω να χωθώ στο backet και μετά να βγω – αυτό είναι το δύσκολο – είναι ένα άλλο θέμα. (Αυτοί ξέρουν…)

Το μεγάλο “γέλιο” έγινε όταν μία ομάδα αποφοίτων του 2008 “αντιμετώπισε” μια απόφοιτη του 1992. Το σχόλιο των “μικρών” ήταν… “όταν αποφοίτησες εσύ, εμείς είμασταν 2 ετών (!!!). Και το σχόλιο της “μεγάλης” ήταν “πω, πω…υπάρχουν και απόφοιτοι σε τέτοιες ηλικίες!!!”.

Σε αυτή τη περίπτωση έγιναν δύο πράγματα φανερά…. : “Το χάσμα των γενεών.” και η ανάγκη δημιουργίας μητρώου των αποφοίτων. Που θα πάει… θα γίνει κάποια στιγμή. Θα το κάνω…

Αρκετά…Δεν συνεχίζω. Κάποια στιγμή θα γράψω στο άλλο blog αναλυτικό ρεπορτάζ… και θα ανεβάσω πολλές φωτό και βίντεο. Αυτό όμως θα γίνει μετά τη Δευτέρα, μια και προς το παρόν… έχουμε Σύρο και εισήγηση στο Συνέδριο. Με την επιστροφή θα έχουμε πολλά. Και για Σύρο αλλά και για το σχολείο.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου…

Το συνέδριο, ο καλός γείτονας και άλλες ιστορίες…

Σήμερα γύρισα από τη Πάτρα. Είχα πάει εκεί για το Συνέδριο στις ΤΠΕ. Το συνέδριο έγινε στο Συνεδριακό και πολιτιστικό κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών. Πολύ όμορφο και λειτουργικό, ό,τι πρέπει να για συνέδρια. Και μαζεμένο Οι τέσσερις αίθουσες του Συνεδρίου ήταν κοντά κοντά και μπορούσες ανάλογα με το πρόγραμμα να πεταχτείς από τη μια στην άλλη.

Το κεντρικό αμφιθέατρο (όχι το μεγάλο αλλά ένα μικρό…) ήταν σχεδόν γεμάτο. Ορίστε και η απόδειξη…

Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη μέρα και η εναρκτήρια συνεδρίαση με τους “χαιρετισμούς” που κατά κανόνα δεν “τραβάει” κόσμο. Την επόμενη μέρα στα εργαστήρια είχε πολύ περισσότερο κόσμο.

Η εικόνα, λίγο έως πολύ η ίδια. Ξανά οι γενιές των εισηγητών όλες παρούσες. Και ο προβληματισμός έντονος αλλά πάλι στα ίδια είχαμε κολλήσει. Γιατί λέμε και δεν κάνουμε… Γιατί δεν υπάρχει ένας κεντρικός σχεδιασμός, που σε βάθος χρόνου θα δώσει αποτελέσματα…γιατί… γιατί… γιατί… Και καλά εγώ είμαι “μικρός” σε αυτό το τομέα με τα Συνέδρια. Είναι περί΄που 5-6 χρόνια που τα κυνηγάω. Αλλά ο πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής κ. Χρήστος Παναγιωτακόπουλος, είπε ότι μόλις 26 χρόνια θυμάται τον ίδιο προβληματισμό… “άντε παιδιά…” αρκετά με τον προβληματισμό…. Ας κάνουμε το πρώτο βήμα. Μικρό αλλά ας γίνει.

Αυτό το οποίο αξίζει να αναφερθεί, μια και αναφέρθηκε τουλάχιστον σε τρεις παρουσιάσεις που άκουσα εγώ, ήταν ότι “από όσους έχουν περάσει την πιστοποίηση Α επιπέδου το 80 % περίπου δηλώνει ότι γνωρίζει πολύ λίγο την χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Αντιφατικό δεδομένο και για αυτό ακριβώς το λόγο σχολιάστηκε. Είναι ενδεικτικό της αυτοεκτίμησής μας; Έχει να κάνει με την εξοικείωσή μας με τις νέες τεχνολογίες; Έχει να κάνει με το ότι φοβόμαστε να εκτεθούμε και να πάρουμε πρωτοβουλίες; Ίσως όλα μαζί και χώρια.

Ένα άλλο σημείο που σχολιάστηκε, ήταν η παραγωγή ψηφιακού υλικού, απλού στη σύλληψη και την λογική, από μια εγγραφή σε ένα blog, μέχρι ένα σχόλιο σε ένα κείμενο ή μια συμμετοχή σε ένα forum. Αυτό το ξέρω και από πρώτο χέρι, μια και συζητώντας το με τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο, έναν από τους δημιουργούς και διαχειρστές του δικτύου Διδάσκοντα Φυσικές Επιστήμες, υπάρχουν μεν 1637 εγγεγραμμένοι αλλά ελάχιστοι “ενεργοί”. Και αυτό δείχνει να είναι ο κανόνας.Όμως με αυτό το τρόπο δεν προάγεται ο προβληματισμός. Μερικοί προεδρεύοντες, επειδή είχαν χρόνο, μας “προκαλούσαν” να κάνουμε ερωτήσεις, προκειμένου να ξεκινήσει συζήτηση. Και καλά κάνανε κατά τη γνώμη μου. Και πάλι βέβαια το “εγγενές” πρόβλημα των συνεδρίων, υπήρχε : Ο χρόνος. Οι πλήρεις εισηγήσεις είχαν 20 λεπτά δικά τους που σχεδόν ποτέ δεν φτάνανε. Και οι ερωτήσεις, στο τέλος όλες μαζί… και όποιος θυμόταν, ότι θυμόταν και αν είχε διάθεση να ρωτήσει. Πολλά και πολλές προϋποθέσεις.

Πάντως οι βιωματικές εισηγήσεις, ξεχωρίζαν. Οι εισηγητές, ξέραν τι λέγανε και στέκονταν στα σημεία ενδιαφέροντος. Και είχαν και ουσία και νόημα. Οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι δεν λέγανε κάτι σημαντικό, αλλά η ουσία είναι εντελώς διαφορετική. Αυτό περιμένουμε σε ένα συνέδριο. Να παραδειγματιστούμε, να δούμε πράγματα που γίνονται στην πράξη και όχι θεωρητικολογίες που δεν σίγουρα αν μπορούν ποτέ να γίνουν στη τάξη. Για δε τους αναγνώστες, τι να πω… Για πολλοστή φορά θα γκρινιάξω. Εντάξει θες να πεις κάποια πράγματα, αλλά μείνε στα κύρια σημεία στις διαφάνειες. Και αν θες τέλος πάντων να διαβάσεις ολόκληρες σελίδες, χρησιμοποίησε τις σημειώσεις που δίνει το Power Point για τον εισηγητή. Δεν είναι ανάγκη να γεμίζει η οθόνη κείμενα και να περνάμε αξέχαστα ακούγοντας μια ανάγνωση…

Όλα αυτά ήδη με προβλημάτισαν μια και την άλλη βδομάδα θα είμαι εγώ που θα κάνω εισήγηση και θα έχω κοινό από κάτω. Και το θέμα είναι και δύσκολο γιατί έχει να κάνει με έρευνα και στατιστική. Θα δω με ποιο τρόπο θα μπορέσω να αποφύγω την ατελείωτη καταγραφή πινάκων και δεδομένων. Θα τους κοιμίσω όλους… και κανείς δεν θα θυμάται τίποτα. Πρέπει να βρω ένα τρόπο στη παρουσίαση, να πω μερικά στοιχεία και τελικά να προκαλέσω συζήτηση και προβληματισμό. Αν παραμείνει το πρόγραμμα που μου έχουν δώσει, τότε είμαι σε καλή θέση. Είμαι νωρίς το πρωί, και μόλις πριν το διάλειμμα για συζήτηση. Οπότε θα πρέπει να βρω μια φόρμουλα, να παρουσιάσω την εργασία, αλλά να προκαλέσω και κάποιες συζητήσεις. Θα δω τι θα κάνω. Πάντως ήδη άλλαξα τη δομή της παρουσίασης. Και όχι τίποτα άλλα…νόμιζα ότι είχα τελειώσει και με την εργασία.

Έμεινα στο Αίγιο και εκεί με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη…Δείτε και εσείς…

Δεν καταλαβαίνετε τι βλέπετε; Να σας εξηγήσω. Είναι η πλαϊνή και πίσω αυλή του σπιτιού, η οποία είναι “χαρτί”. Καθαρισμένη από χόρτα, σκουπισμένη από κλαδιά, χωρίς τίποτα από την αγριάδα όλου του χειμώνα. Συνήθως έχει αγριόχορτα ύψους μισού με ένα μέτρο και διάφορα άλλα. Τι έγινε;

Ο καλός γείτονας, δυο για την ακρίβεια, φρόντισαν και κλάδεψαν και καθάρισαν την αυλή ώστε αν έρθω το Πάσχα, όπως συνήθως ερχόμουνα, να βρω την αυλή καθαρή και έτοιμη μόνο για τη σούβλα. Να μη παιδευτώ να τη καθαρίσω τις τρεις μέρες που θα έρθω. Και ρωτώ πως μπορείς να ευχαριστήσεις ποτέ αρκετά τέτοιους γείτονες. Τα λόγια είναι λίγα. Αλλά δυστυχώς σε αυτή τη φάση μόνο αυτά είχα. Δεν μπορώ να πω όμως ότι δεν με συγκίνησαν.

Να σας δείξω και μερικές φωτό από την φύση της Αιγιάλειας. Μη ψάχνετε για τα φοβερά τοπία. Λίγο να προσέξετε τι βλέπετε. Και θα δείτε άλλες εικόνες. Και όλες με το κινητό.

Πρωί κατεβαίνοντας για Πάτρα. Στο βάθος ο Σελινούντας ποταμός.

Κλασσικά οι κερασιές ολάνθιστες

Απογευματάκι της Πέμπτης. Ο Κορινθιακός, σε μια πανδαισία χρωμάτων.

Αυτά σε ένα μήνα περίπου θα είναι κορόμηλα.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν. Οι διακοπές τελειώνουν και είμαστε έτοιμοι για το σχολείο.

Τη καλησπέρα μου…

Εκδρομή στις Συρακούσες… (μέρος β’)

Το βρήκα τι δεν πήγαινε καλά. Οι φωτογραφίες ήταν πολύ μεγάλες και δεν τις έπαιρνε. Τώρα που τις μίκρυνα μπορείτε να δείτε αυτό που λέγαμε…

Οι κολώνες έχουν ενσωματωθεί και τα κενά μεταξύ τους έχουν γεμίσει με ¨τούβλα” της εποχής.

Η γενική άποψη της πλατείας είναι εντυπωσιακή.

Και μετά η πηγή της Αρέθουσας. Σύμφωνα με το μύθο, ο ποταμός θεός Αλφειός, τους έστειλε αυτή τη πηγή για να έχουνε γλυκό νερό, αν και είναι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Δείτε την…

Μετά από αυτά είχε βόλτα για φαγητό στη πλατεία και γύρω γύρω, και επιστροφή στη Κατάνια για την επιστροφή στην Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα να μοιάζει το αεροδρόμιο με αυτό του Ρήγιου ( ένας διάδρομος, σαν τα νησιώτικα τα δικά μας που κατεβαίνεις και απλά φεύγεις). Όμως το αεροδρόμιο της Κατάνια είναι διεθνές και κατά συνέπεια μεγάλο. Πολύ μεγάλο. Δεν ξέρω τι κίνηση έχει αλλά ο πίνακας με τις αφίξεις αναχωρήσεις ήταν γεμάτος και άλλαζε συνέχεια.

Μπήκαμε εκτάκτως σε μια πτήση νωρίτερα, γιατί η δικιά μας είχε καθυστέρηση και κινδύνευε η ανταπόκριση. Άντε πάλι στο τρέξιμο… Σε 20 λεπτά check in και έλεγχος… Αλλά έλεγχος αλλά Heathrow… Μας γδύσανε… τα παπούτσια στο χέρι, τις ζώνες στο καλάθι… και όλα τα μεταλλικά να τα τσεκάρουνε ξανά και ξανά. Τέλος πάντων φτάσαμε στο Fumiccino, εντοπίσαμε τη πύλη, και επιτέλους μια ώρα περίπου για καφέ… και λίγη γαλήνη… Όλη μέρα στο δρόμο… και εκεί που καθόμασταν…τσακ…. αλλάζει η πύλη εξόδου για Αθήνα. Ευτυχώς ήταν η διπλανή και όχι σε άλλο τομέα (έχει πέντε αν μέτρησα καλά) και έτσι φορτωθήκαμε για Αθήνα… Α!!! Ναι το βραδινό… δεν σας το είπα… δύο κουλουράκια και καφέ. Έτσι για να έχουμε ποικιλία. Και κατεβήκαμε στα πάτρια εδάφη, όπου περιμέναμε τις βαλίτσες μας…

Κάπου γύρω στη μία μετά τα μεσάνυχτα βγήκαν οι βαλίτσες μας, κάτι που ήταν η τελική φάση της εκδρομής στη Σικελία. Μια εκδρομή στην οποία επισκεφτήκαμε μέρη μοναδικά, και χάρη στις εργασίες των παιδιών είχαμε μια ιδέα το τι βλέπουμε και το τι γίνεται.

Το τελικό αποτέλεσμα σίγουρα θετικό μπορεί να χαρακτηριστεί και νομίζω την ίδια άποψη έχουν και τα παιδιά που ακολούθησαν αυτή τη περιήγηση σε “εξωτικά” μέρη της διπλανής πόρτας.

Εύχομαι καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους σας. Να περάσετε καλά με τους ανθρώπους που αγαπάτε και με το καλό από Δευτέρα, φουλ στα τριγλυκερίδια, να τα ξαναπούμε…

Τη καλησπέρα μου…