Category: Μνήμες

Τελικά γερνάω;….

Μακάρι και να ήξερα. Έχω ξαναγράψει για τη κρίση των πενήντα, των τριάντα, των σαράντα, των 15 και δεν ξέρω και εγώ ποια άλλη κρίση ποιας ηλικίας. Έχω όμως μερικά δείγματα που με ξενίζουν. Να αναφέρω δυο πρόσφατα…

Όταν ξεκίνησα εκείνο το σεμινάριο πάνω στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία, είχε ένα στατιστικό για τους συμμετέχοντες, και έπρεπε να το συμπληρώσω. Εκεί λοιπόν στο έτος γεννήσεως είχε από το 1970 και μετά. Δηλαδή μετά τα σαράντα δεν μαθαίνει κανείς τίποτα; Όταν ρώτησα τον διαχειριστή και του είπα τι γίνεται; μου απάντησε ότι δεν έχει καμία σημασία αλλά έτσι το ρωτάνε (!!!!) ( τι σκ…. στατιστική κάνουνε τότε… δεν κατάλαβα). Πήγα να του πω κάτι για κοινωνικό ρατσισμό και αποκλεισμό αλλά κρατήθηκα… και δεν έκανα κουβέντα και έτσι είμαι εννέα χρόνια μικρότερος για το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το άλλο έγινε προ ημερών… όταν στο σεμινάριο για τις ΤΠΕ που παρακολουθώ, μέσα στη λογική του να γνωριστούμε καλύτερα, αρχίσαμε να μιλάμε για τις σπουδές μας και τον τρόπο που βρεθήκαμε στην εκπαίδευση. Εκεί λοιπόν μιλώντας για διαβάσματα και εξετάσεις και εισαγωγικές, η Έφη σχολίασε ότι τότε που δίναμε εμείς τον Σεπτέμβρη έπρεπε να διαβάσουμε όλα τα μαθήματα όλου του Λυκείου και χωρίς τον “ευαγγελισμό” του ενός και μοναδικού σχολικού βιβλίου” αλλά από κάποια εγκεκριμένα από το Υπουργείο βιβλία αλλά διαβάζαμε και όλα τα άλλα μαθήματα και όχι μόνο αυτά που εξεταζόμασταν τότε.

Και εκεί ακούστηκε ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ : “Καλά δίνανε ποτέ εξετάσεις Σεπτέμβριο;;;;;!!!!!!” Εκεί πλέον το καταλάβαμε… ότι είμασταν γηραιοί (!!!) Όταν δεν γνωρίζουν καν τι γινόταν τότε (θα μου πείτε και γιατί να το γνωρίζουν; Εμείς ανεβάζουμε τον μέσο όρο του τμήματος), σημαίνει ότι κινούμαστε σε άλλα χρονικά όρια… Μια άλλη ένδειξη είχαμε όταν στις ειδικότητες δεν είχαμε φυσιογνώστες… (Τμήμα της Φυσικομαθηματικής με “κατεύθυνση” κυρίως εκπαιδευτική αλλά το τελευταίο φυσιογνωστικό ήταν της Θεσσαλονίκης και έκλεισε το 1981… Λογικά κάποιοι λίγοι φυσιογνώστες διδάσκουν ακόμα.)

Φαίνεται περίεργο αλλά βρίσκομαι σε μια “σύγχυση”. Από τη μια ας πούμε, τα κόκαλα πονάνε, κουράζομαι πιο εύκολα, (φταίει και το σακί πατάτες σε αυτό) και σε μερικές φάσεις χάνω εύκολα τη ψυχραιμία μου. Τα παιδιά μου είναι πλέον ενήλικοι οι δύο στους τρεις και δεν ζητάνε άδεια…απλά ανακοινώνουν τις κινήσεις τους.  Έχουν αρχίσει να αυτονομούνται, όσο τους επιτρέπουν οι συνθήκες, και εγώ έχω την ανάγκη να “κάνω” πράγματα, και να μάθω. Η αλήθεια είναι ότι έχω ξεμάθει να διαβάζω. Πέρυσι έκανα ολόκληρη προσαρμογή με διάφορα βιβλία λογοτεχνικά, τα οποία διάβαζα σωρηδόν, και έτσι έμαθα να κάθομαι μπροστά από ένα βιβλίο και να διαβάζω – πάλι -. Πήρα την πολυπόθητη πιστοποίηση Α’ επιπέδου στην πληροφορική. Είναι κάτι που χρόνιζε και επιτέλους άνοιξαν οι διαδικασίες και έτσι μπορούν να συμμετάσχουν και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί. Φέτος έχουμε την πιστοποίηση του Β επιπέδου και έχει αρκετό διάβασμα αλλά φέτος μου φαίνεται πιο εύκολο. Αυτό γιατί προβλέπεται ότι θα έχουμε μελέτη και στο σεμινάριο για την πιστοποίηση αλλά και για τα άλλα που έχω αναλάβει… και δεν είναι λίγα.

Τελικά γερνάω; Δεν ξέρω. Νομίζω όχι. Τουλάχιστον δεν θέλω. Η ταυτότητα λέει σχεδόν μισός αιώνας… Ε και ; Γιατί με κοιτάνε περίεργα όταν γελάω ή κάνω πλάκα; Δεν είμαι αρκετά σοβαρός “για την ηλικία μου”. Ε και; Τι πάει να πει αυτό… ότι πρέπει να μπω στη γυάλα και να περιμένω “την ημερομηνία λήξης;” Δεν νομίζω…

Τέλος πάντων… Τα λέω για να τα “ξορκίσω”. Πάντως κάθε ηλικία είναι φανταστική. Αυτό το λέω για τους “μικρούς” που βλέπουν τα τριάντα να έρχονται και αρχίζουν να αγχώνονται.

Κλείνοντας νομίζω ότι δεν θα δώσω καμία απάντηση. Εγώ περνάω καλά, και ευχαριστιέμαι κάθε μέρα. Τι λέει η ταυτότητα το αφήνω για αυτούς που έχουν αγωνία με την ηλικία. Και όσο μπορώ να μαθαίνω, θα μαθαίνω, και μαζί με την ωριμότητα της ηλικίας (γιατί ως γνωστόν κάποιοι δεν γερνάνε… ωριμάζουν) σκοπεύω να φτιάξω ένα “δυναμικό σύνολο”. Οι άλλοι ας μετράνε χρόνια κάνοντας προσθεσο-αφαιρέσεις.

Τη καλημέρα μου… και είπαμε…Να χαμογελάτε κάνει τους άλλους να ανησυχούν (αθάνατο Παρά πέντε).

Το σχολείο μου…

Φυσικά και ξέρετε ότι είμαι καθηγητής Χημείας. Έχω γράψει άλλωστε αρκετές φορές. Το ξέρετε ότι είμαι σε ιδιωτικό σχολείο, και αυτό το έχω γράψει αρκετές φορές.

Το σχολείο που εργάζομαι είναι η Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής “Ευγένιος Ντελακρουά” όπως είναι ο πλήρης τίτλος του.

Να σας ξεναγήσω λοιπόν…

Περάστε….

Ρίξτε μια συνολική ματιά. Περάστε από την είσοδο…

Να σας δείξω λίγο το χώρο από ψηλά…(ας είναι καλά το BING  και η σύγχρονη τεχνολογία.)

Πρώτα μια γενική άποψη που φαίνεται όλος ο χώρος γύρω γύρω…

Για να δείτε λίγο τους χώρους από ψηλά δείτε άλλες δυο φωτό, λίγο πιο κοντά…

Και άλλη μια…

Έχω επισημάνει τους χώρους όχι ότι δεν φαίνονται αλλά έτσι για να επισημανθούν.

Αυτά που δεν φαίνονται είναι η σχεδίαση του σχολείου σε “γραμμή Corbusier” με το “βαρύ, γεωμετρικό” στυλ του (σχόλιο παλιού μαθητή που μεταφέρω με επιφύλαξη ως προς την ακρίβεια του), τα βιοκλιματικά χαρακτηριστικά του με τον προσανατολισμό του στο χώρο, τα συστήματα παθητικού φυσικού αερισμού, και τα γεωμετρικά στοιχεία που διευκολύνουν τη σωστή κυκλοφορία της θερμότητας αλλά και του φυσικού αέρα. Χαρακτηριστικά μάλλον πρωτοποριακά για το 1979 – 1981 που χτίστηκε.

Αυτή η εγγραφή έγινε με αφορμή τα σχόλια παλιών μαθητών του σχολείου για το σχολείο και τις μνήμες. Έτσι σκέφτηκα να τους δώσω μια εικόνα από το σήμερα. Βέβαια ξέρω ότι θα τους λείψει το χωμάτινο γήπεδο, αλλά και θα ζηλέψουν τα “χόρτινο” γήπεδο όπως έχει γίνει τώρα.

Φέτος κλείνουμε τα 30 χρόνια και προβλέπετε να γίνει “ψιλονταβαντουράκι” με διάφορες εκδηλώσεις όπου πιθανότατα θα κυκλοφορήσουν πολλοί παλιοί μαθητές, για να τους ξαναδούμε.

Φυσικά και δεν ξέχασα την Άνδρο αλλά τώρα το ψιλοβαριέμαι. Δεν πειράζει θα το χρησιμοποιήσετε για τις διακοπές του χρόνου.

Τη καλημέρα μου… Ξεκινάει το καθημερινό τρέξιμο.

Το “ΑΒΕΡΩΦ” και η πενθήμερη του 1992…

Όλοι πια μάθαμε που είναι αγκυροβολημένο το ΑΒΕΡΩΦ, τι είναι και κυρίως το ποιος ήταν ο ρόλος του στην ιστορία της Ελλάδας μας. Αυτό είναι η μόνη παράπλευρη συνέπεια από το περίφημο γαμήλιο πάρτι πάνω στο κατάστρωμα του. Το κακό είναι ότι ένα ένα, τα σημεία ορόσημα, στην ιστορία μας, χάνουν τη σημασία τους και αποκτούν… άλλη. Για θυμηθείτε τον θόρυβο που είχε ξεσηκωθεί όταν μάθαμε ότι η αίθουσα με τα “Μάρμαρα” μπορούσε να παραχωρηθεί για δεξιώσεις από το Βρετανικό Μουσείο έναντι αδράς αμοιβής, και τι  σχόλια κάναμε για τον σεβασμό των Βρετανών στον πολιτισμό και την ιστορία. Α! το ξεχάσατε… Ναι καλά, γιαυτό τώρα είπαμε να κάνουμε μια δεξιωσούλα έτσι για το κάτι τις, πάνω στο κατάστρωμα που αν μπορούσαν τα ξύλα του να μιλήσουν θα έλεγαν άπειρες ιστορίες.

Ακούγοντας αυτή την ιστορία δεν μπόρεσα να μη γυρίσω πίσω… στο 1992. Τότε μόλις 4 χρονών καθηγητής, είχα δεσμευθεί “δια λόγου” ότι θα συνοδεύσω στην πενθήμερη εκδρομή, την πρώτη τρίτη λυκείου του σχολείου μας, μια και ήταν η πρώτη χρονιά που βγάζαμε αποφοίτους. Στην συνεδρίαση λοιπόν της εκδρομής και στην ερώτηση ποιος θα συνοδέψει τα “παιδιά” στην εκδρομή, έπεσε μια “βαριά” σιωπή. Όλοι κοιταζόμασταν…και κανείς δεν έλεγε το ΝΑΙ. Σηκώνω λοιπόν το χέρι και λέω “Εγώ” και τότε καμιά εκατοστή μάτια με καρφώσανε περιμένοντας το γιατί… Και είπα ότι αφ’ ενός η εκδρομή είναι – κατά τη γνώμη μου – ένα απαραίτητο συστατικό της εκπαιδευτικής διαδικασίας και αφ’ ετέρου γιατί είχα δεσμευθεί ότι θα τους συνοδεύσω. Βλέπετε η μπέσα ήταν πάντοτε στα δεδομένα μου.

Και έτσι βρεθήκαμε στη Κρήτη όπου μέσα στο πρόγραμμα είχε και ξενάγηση στη Κνωσσό.  Εκεί λοιπόν που είχαμε χωριστεί σε γκρουπ με τους ξεναγούς να μας λένε τι είναι το κάθε μέρος, ξαφνικά επικρατεί αναστάτωση “στο πίσω μέρος της ομάδας”. Κάποιοι έχουν φύγει και μιλάνε σε πολύ έντονους τόνους με έναν τουρίστα. Του λένε διάφορα αλλά το σώμα τους λέει περισσότερα. Τρέχω προς τα εκεί φοβούμενος “σύρραξη” για άγνωστους λόγους και με άγνωστες συνέπειες. Η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό μου είχα να μαζέψω “τα παιδιά” να μην ενοχλούν τους τουρίστες. Φτάνοντας εκεί μαθαίνω ότι ο Βρετανός τουρίστας (τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο) είχε βολευτεί σαν στα σπίτι του και καθόταν στα τεράστια κέρατα του μινώταυρου που κοσμούν την κεντρική πλατεία της Κνωσσού. Και αυτό θεωρήθηκε από τα “παιδιά” προσβλητικό για την ιστορία μας και τον έδιωξαν από τον “θρόνο”  του δίνοντας του να καταλάβει ότι είναι φιλοξενούμενος και οφείλει σεβασμό στο χώρο που βρίσκεται. Οφείλω να ομολογήσω ότι ντράπηκα για την προκατάληψή μου. Αλλά και χάρηκα που τα “παιδιά” αυτά δεν προσπέρασαν την εικόνα, όπως έκαναν οι φύλακες του χώρου, που δεν αντιδρούσαν. (Το “παιδιά” είναι σε εισαγωγικά γιατί κάθε άλλο παρά παιδική ήταν η συμπεριφορά τους και η αντίδρασή τους. )

Μη τα γενικεύουμε όλα. Αυτά τα παιδιά σήμερα έχουν την ηλικία των νεόνυμφων αλλά δεν νομίζω ότι θα τους περνούσε από το μυαλό να χρησιμοποιήσουν ένα ιστορικό μνημείο σαν ντεκόρ μια κοινωνικής τους εκδήλωσης όσα χρήματα και αν είχαν. Αυτά τα παιδιά όμως είχαν από πίσω κάποιους γονείς με συγκεκριμένες αξίες που φρόντισαν να τους τις περάσουν.

Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε γιατί προχθές δεν δίστασα λεπτό να πάω στα εγκαίνια μιας έκθεσης φωτογραφίας ενός από αυτά τα παιδιά (Γκαλερί Ζουμπουλάκη στο Κολωνάκι… ακόμα τρέχει). Και μετά δεν δίστασα καθόλου να πάμε για μπύρες με τρεις συμμαθητές της και πρώην μαθητές. Και είχαμε πολλά να πούμε. Όχι για χημεία πια, αλλά για οικογένειες, φίλους, παιδιά, και ότι άλλο μπορεί να συζητηθεί μεταξύ φίλων που γνωρίζονται από παλιά.

Σε κάποια φάση η Θεοδώρα σχολίασε όταν λέγαμε τα διάφορα, ότι “πάνω σε εμάς μαθαίνατε…” Πόση αλήθεια είχε αυτή η φράση. Πάντα έτσι γίνεται απλά δεν το ομολογάμε. Μέσα από την αλληλεπίδραση μαθαίνουμε. Αλίμονο στον καθηγητή που δεν μπορεί να μάθει. Σαφώς μέσα από τα παιδιά και την εμπειρία μαθαίνουμε. Τέλος πάντων. Αυτό θα το σχολιάσω σε κάποια άλλη φάση.

Μέχρι τότε την καλησπέρα μου.

Σε κάνει να σκέφτεσαι… (μέρος 3ο)

Σε ένα άλλο σημείο, γύρω στα 6,5 λεπτά, μιλάει για τον Σαίξπηρ μικρό και σχολιάζει πως θα ήταν ο Σαίξπηρ σαν παιδί. Και σχολιάζει τον πατέρα του Σαίξπηρ να τον βάζει για ύπνο για να μη γράφει άλλο, ή τον δάσκαλο του στο σχολείο να του κάνει παρατήρηση που δεν διαβάζει καλά. Και λέω και εγώ συμπληρώνοντας αντίστοιχα. Σκεφτείτε τον δάσκαλο του Πικάσο να του κάνει παρατήρηση γιατί ζωγραφίζει συνέχεια στο μάθημα και να του βάζει τιμωρίες μέχρι τελικά να σταματήσει να ζωγραφίζει.

Και ερχόμαστε στα δικά μας. Πόσες φορές έχουμε προβάλλει τα όνειρά μας στα παιδιά μας. Και πόσες φορές τους έχουμε επιβάλει τι να κάνουνε γιατί εμείς “γνωρίζουμε τι είναι καλό για αυτά”. Αλλά αλήθεια γνωρίζουμε;

Έχοντας το κριτήρια και τα δεδομένα της προηγούμενης γενιάς, πλάθουμε τα όνειρα της επόμενης γενιάς. Και υποβάλλουμε απόψεις και ιδέες που κατά τη γνώμη μας είναι σωστές. Και από την άλλη δεν ρωτάμε τι θέλουν τα ίδια τα παιδιά.

Βέβαια σήμερα έτσι που είναι το πράγματα είναι πολύ πιθανόν τα παιδιά να μη ξέρουν τι θέλουν αλλά ούτε και εμείς μπορούμε να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις και τους ρυθμούς με τους οποίους τρέχουν. Παρόλα αυτά δυσκολευόμαστε να το δεχτούμε και επιμένουμε σε θέματα που δεν γνωρίζουμε.

Ο δικός μας ρόλος σαν εκπαιδευτικού έχει να κάνει με το να αναδείξουμε αυτές τις δεξιότητες και ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή. Αλλά πως να τις αναδείξεις όταν “η ύλη τρέχει”, οι εξετάσεις έρχονται, πρέπει να δείξουμε έργο προς τα έξω.

Δεν ξέρω πόσοι γονείς θα ήταν ευχαριστημένοι από ένα καθηγητή που θα αναδείκνυε τις δυνατότητες ενός μαθητή αλλά δεν θα τον δίδασκε αρχαία, μαθηματικά, φυσικοχημεία – κυρίως. Αυτά τα μαθήματα είναι το εισιτήριο στα πανεπιστήμια. Τι να το κάνω να που πει κάποιος ότι ο γιος μου θα μπορούσε να γίνει ζωγράφος, αλλά δεν ξέρει μαθηματικά, φυσικοχημεία, αρχαία. Γιατί αυτό είναι το θέμα. Να μπορέσει να μάθει ώστε να περάσει στο πανεπιστήμιο και η ζωγραφική, μουσική, χορός ή ό,τι άλλο, μπορεί, να περιμένει.

Μπορώ να θυμηθώ την…Μαρία. Παλιά μου μαθήτρια, που ως γνωστόν ποτέ δεν γνώρισα, παρά μόνο στην πενθήμερη εκδρομή μου επέτρεψε να δω ένα μικρό μέρος του εαυτού της. Σε μια βραδινή έξοδο πρόσεξα ότι χόρευε πάρα πολύ ωραία. Όταν της το σχολίασα μου είπε ότι θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το χορό και ότι κάνει μαθήματα πολλά χρόνια.  Άλλη μια  μαθήτρια μου που το μόνο που ήξερα ήταν ότι “ήταν αδύνατη στη Χημεία”. Πόσο λίγα πάλι ήξερα. Η αλήθεια είναι ότι έχασα τα ίχνη της μετά την αποφοίτηση και έτσι δεν γνωρίζω τελικά τι έκανα. Πάντως θυμάμαι ότι “κάπου πέρασε” αλλά τι έκανε με αυτά που πραγματικά ήθελε ποτέ δεν το έμαθα.

Η ευθύνη η δική μας – των καθηγητών – είναι επίσης μεγάλη. Θυμάμαι μια άλλη Μαρία λίγο παλιότερα, που ήθελε να πάει πρώτη δέσμη. Σε κάποια φάση μέσα στο μάθημα, στη πρώτη Λυκείου, η …Μαρία θεωρώντας ότι τα ήξερε όλα, είχε μια συμπεριφορά υπεροπτική, και σε μια “κουβέντα” σχετικά προσπάθησα να της δείξω ότι έχει πολύ δρόμο και πολλά να μάθει. Τα πήρε πολύ προσωπικά, και άρχισε να ξανασκέφτεται το θέμα της πρώτης δέσμης. Και εγώ άρχισα να αναλογίζομαι τι ήμουν έτοιμος να κάνω. Και πως ετοιμαζόμουνα  να αλλάξω την πορεία ενός ανθρώπου γιατί μίλησε άσχημα και δεν είχε σωστή συμπεριφορά. Και σκέφτηκα πολύ σοβαρά το ρόλο μου μέσα στο σχολείο και τελικά πόση μεγάλη ευθύνη έχουμε στο να οδηγήσουμε ένα άνθρωπο στα να πραγματοποιήσει τα όνειρά του ή αντίστροφα, με μια λέξη μας να αλλάξουμε την πορεία ενός ανθρώπου. Τεράστια ευθύνη. Συζητήσαμε μετά αναλυτικά με τη Μαρία και της εξήγησα ότι έχει  προτεραιότητα η δική της επιθυμία και ότι δεν πρέπει να επιτρέψει σε κανένα να την αλλάξει αυτή την επιθυμία. Τελικά προς μεγάλη ανακούφιση δικιά μου η Μαρία τελικά πήγε πρώτη δέσμη και πέτυχε εκεί που ήθελε. Από την άλλη εγώ έγινα πολύ πιο προσεκτικός.

Κλείνοντας θα ήθελα να σταθώ στο πως τελικά επηρεάζουμε την πορεία ενός ανθρώπου, είτε με μια “πλύση εγκεφάλου” (κυρίως από την πλευρά των γονέων) του τύπου “τι καλά που θα ήταν να γινόσουν…..”.Οπότε το παιδί όταν φτάσει η ώρα να αποφασίσει του βγαίνει αυθόρμητα ότι “Όταν μεγαλώσει θα γίνει…”, είτε με μια κουβέντα μας ή ένα καλό ή κακό βαθμό (από τη μεριά των καθηγητών). Και στις δυο περιπτώσεις μπορούμε να “δημιουργήσουμε” έναν ευτυχισμένο ή ένα δυστυχισμένο άνθρωπο. Μεγάλη υπόθεση.

Θα σταματήσω εδώ. Όπως και προχθές δεν θα βγάλω κανένα συμπέρασμα. Απλά καταθέτω τις σκέψεις μου, σαν προβληματισμό.

Μάλλον θα τα “ξαναπούμε” μετά την Ανάσταση. Έτσι νομίζω ότι πρέπει να ευχηθώ σε όλους να περάσετε καλά, να γυρίσετε όλοι από όπου πάτε για να ξεκουραστείτε, και να μη το παρακάνετε με το φαγητό.

Τη καλησπέρα μου.

Ο μπαρμπα – Μήτσος.

Ήταν Οκτώβρης του 1999, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στη Κουνινά. Σε υψόμετρο 650 μέτρα, και περίπου 20 χιλιόμετρα από το Αίγιο, με πλάτη στη θάλασσα και μέτωπο στο βουνό. Δεν ήξερα καν που είναι. Και οι χάρτες δεν την είχανε γιατί κυκλοφορούσε με το όνομα Βαρελά, όνομα που έμαθα πολύ αργότερα.

Βρέθηκα λοιπόν στη Κουνινά ψάχνοντας για σπίτι. Από μια αγγελία, επικοινώνησα, πήρα οδηγίες και με παράπεμψαν στο μπάρμπα Μήτσο που είχε τα κλειδιά.

Βρίσκω λοιπόν ένα καλοσυνάτο γέροντα απροσδιόριστης ηλικίας. Για τα δεδομένα της Αθήνας έδειχνε γύρω στα 65-70. Αργότερα έμαθα ότι ήταν ογδόντα. Μου δίνει τα κλειδιά και πάμε να δούμε το σπίτι. Ψάχνοντας ήδη 2-3 χρόνια στην περιοχή, είχε κάποια στοιχεία που μας άρεσαν και κάποια όχι.  Αποφασίσαμε ότι αυτά που μας άρεσαν ήταν περισσότερα από αυτά που δεν μας άρεσαν και έτσι προχωρήσαμε στην αγορά.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδαμε τον  μπάρμπα Μήτσο. Όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο άνθρωπός μας στο χωριό. Αυτός που μας πήρε “υπό τη προστασία του” και μας έβαλε στη κλειστή κοινωνία της Κουνινάς. Μας γνώρισε σε ανθρώπους, φρόντισε ό,τι χρειαζόμασταν να το έχουμε, γνωρίζοντας τους κατάλληλους ανθρώπους.

Άνθρωπος με ζωή που ήταν ολόκληρη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Με κατοχή, Γερμανούς, Αντάρτικο, ένα ανοικτό βιβλίο, με θέματα φιλτραρισμένα και “αμβλυμένα” μέσα από το χρόνο, παρουσιασμένα με τον μοναδικό τρόπο που αφηγούνται οι γέροντες. Υπήρξε μια φάση  που πάνω στη συζήτηση άρχισε να μου αφηγείται ιστορίες από τη κατοχή και τον εμφύλιο.  Τον μαγνητοφωνούσα με το κινητό μου.

Φτάνοντας χθες το μεσημέρι στο Αίγιο έμαθα ότι ένα εγκεφαλικό πριν 10 μέρες περίπου τον είχε στείλει στο νοσοκομείο.  Αυτή ήταν η αρχική πληροφορία. Αργότερα έμαθα ότι τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα και μάλιστα, δεν υπήρχε περιθώριο επιστροφής.

Πήγαμε και τον είδαμε στο νοσοκομείο, όπου τα παιδιά του μας τα είπαν όπως ήταν, και όπως τους υποχρέωσαν και αυτούς να τα δουν. Γιατί δεν μπορούσαν να τα δουν αλλιώς.

Σήμερα το πρωί ακούσαμε τις καμπάνες της εκκλησίας με τον χαρακτηριστικό ήχο που δηλώνουν την “αναχώρηση”. Μέσα μου έμεινε μια μικρή δόση αμφιβολίας, αν και δεν ξέρω τι είναι καλύτερο. Μετά από λίγη ώρα, οι αμφιβολίες διαλύθηκαν. Ο μπάρμπα Μήτσος είχε ξεκινήσει για το μεγάλο ταξίδι. “Πλήρης ημερών” όπως συνηθίζουν να λένε, αν και δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Αν δηλαδή υπάρχει τέτοια έννοια.

Καλό ταξίδι μπάρμπα Μήτσο. Σίγουρα θα βρεις γνωστούς και φίλους να θυμηθείτε τα παλιά και τη κυρά Διαμάντω, που έφυγε νωρίτερα να σε περιμένει. Όσο για μένα η μορφή σου σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστη.

Τη καλησπέρα μου.

Πήρα γράμμα…

Ξέρετε για τι μιλάω… Για εκείνο το χαρτί που έχει γράμματα πάνω και συνήθως προέρχεται από αγαπημένο πρόσωπο. Είναι εκείνο το χαρτί που ο “άλλος” ακουμπάει τον εαυτό του και σου μιλάει με τον τρόπο που μόνο αυτός ξέρει και περιγράφει πράγματα και καταστάσεις με εκείνο το μοναδικό τρόπο που έχει ο καθένας μας Και μέσα από το χαρτί ξεπηδάνε οι λέξεις και τα νοήματα.

Σήμερα πήρα γράμμα. Γυρνώντας από το σχολείο βρήκα το φάκελλο στο γραμματοκιβώτιο. Ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ από πότε έχω να πάρω γράμμα. Όλο λογαριασμούς ενημερώσεις, ειδοποιήσεις για συνελεύσεις, εκπτώσεις, εκδηλώσεις… Αλλά γράμμα ναι έχω πολύ καιρό να πάρω. Και ανοίγοντάς το και βλέποντας την κόλα τη γεμάτη αμέσως θρονιάστηκα και το διάβασα “μονορούφι”. Τη κάθε πρόταση τη διάβαζα δυο φορές μη τύχει και χάσω καμία λέξη. Αλλά διάβασα και ανάμεσα στις γραμμές. Και κατάλαβα πολλά. Πρώτα απ΄ όλα κατάλαβα ότι το γραμμα περιέχει το πιο πολύτιμο συστατικό που υπάρχει… χρόνο. Μετά έχει το δεύτερο πολύτιμο συστατικό… αποκλειστικότητα.  Για να γράψεις ένα γράμμα πρέπει να αφιερώσεις χρόνο και σκέψη, Να συντονιστείς σε αυτόν που το γράφεις.και σήμερα με το καθημερινό τρέξιμο κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο. Είχε και άλλα πράγματα ο φάκελλος αλλά σε διαβεβαιώνω Αμαλία το δώρο ήταν το γράμμα. (Όχι ότι δεν θα βρει τη θέση του στο ταμπλό μου το “άλλο” ή ότι δεν το είχα κόψει στους διάφορους καταλόγους… αλλά το γράμμα…)

Δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ εκείνες τις αυλές στις ταινίες του μεσοπολέμου που έμπαινε ο ταχυδρόμος και φώναζε στη “κυρά-Μαρία” ότι είχε γράμμα από το ξενιτεμένο και την αγωνία με την οποία άνοιγε το γράμμα για να το διαβάσει.

Τώρα να υποσχεθώ ότι θα απαντήσω με γράμμα… δεν ορκίζομαι. Αλλά ειλικρινά θα το προσπαθήσω γιατί νομίζω ότι έχουμε χάσει κάτι μαζί με τα γράμματα.

Τη καλησπέρα μου.

Τα παιγνίδια που έπαιζα παιδί…

Θα μου πει κάποιος…. Μα καλά τα θυμάσαι μετά από τόσα χρόνια… Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα …δεκαπέντε χρόνια θεωρούνται πολλά. Ας το προσπεράσουμε. Αφορμή για αυτή την εγγραφή ήταν μια εγγραφή της Βιβής για το τι περιέχει το σακούλι του Άη Βασίλη. Και αυτό με έκανε να θυμηθώ τα δικά μου.

Ήρθα στην Αθήνα το 1966 μόλις 5 χρονών από τη Κρήτη, φοβισμένος για το άγνωστο και το μέγεθος της Αθήνας. Στα Χανιά αφήσαμε συγγενείς, παρέες, φίλους γονεϊκούς μεν αλλά όλοι με παιδάκια της ηλικίας μας και ήρθαμε σε κάτι χωράφια… Το μοναδικό σπίτι στο οικοδομικό τετράγωνο ήταν το δικό μας. Και ακόμα είναι γιατί όλα τα άλλα οικόπεδα γίνανε πολυκατοικίες. Στα γύρω οικοδομικά τετράγωνα είχα από ένα άντε δυο σπίτια. Οι περιοχή λεγόταν “αμυγδαλιές” και περιττό να σας πω τη μαγεία της άνοιξης. Η τελευταία αμυγδαλιά όταν ξεριζώθηκε ήταν για μένα μια συγκλονιστική εμπειρία.

Μέσα στο σπίτι έπαιζα με αυτοκινητάκια. Συνήθως κάτω από το τραπέζι, (βλέπετε το σπίτι φάνταζε τεράστιο στα μάτια μας) περνάγαμε με τον αδελφό μου ώρες με τα αυτοκινητάκια μας κάνοντας διάφορα που τώρα μόνο στις ταινίες τα βλέπουμε.

Έξω από το σπίτι όμως ήταν τα χωράφια. Εκεί λοιπόν σε αυτό το χώρο έπαιζα μικρός… Και φυσικά έπαιζα ποδόσφαιρο. Πολύ ποδόσφαιρο, όλες τις ώρες, Μέχρι που χτίστηκε το γήπεδο. Αλλά και στις αμυγδαλιές συχνά πυκνά με έβρισκες πάνω ή κάτω. Πάνω όταν την άνοιξη έβγαιναν τα “τσάγαλα” και η χαρά μου ήταν να δαγκώνω τα ανώριμα αμύγδαλα και το νερουλό αμύγδαλο να πλημμυρίζει το στόμα. Τώρα γιατί ήμουνα κάτω από τις αμυγδαλιές; Όχι πάντως γιατί έπεφτα. Συνήθως κρυβόμουνα. Τα απογεύματα – βράδια παίζαμε όλοι μαζί (και είμασταν αρκετοί) κρυφτόμυγο (ποτέ δεν κατάλαβα το όνομα) όπου κλωτσάγαμε ένα κουτί και μέχρι η μάνα να φέρει το κουτί στη θέση του είχαμε εξαφανιστεί, συνήθως κάτω από τις αμυγδαλιές και μέσα στα ψηλά χόρτα. Τα πράσινα γόνατα δεν μας λέγανε τίποτα. Μέσα από το κρυφτόμυγο γνωριστήκαμε και με τις κοπέλες τις γειτονιάς (που και αυτές παίζανε μαζί μας και όχι με τις κούκλες τους) και φτιάχτηκαν οι πρώτες “σχέσεις”, ότι μπορεί να σήμαινε τότε αυτό το πράγμα. Και μετά μεγαλώσαμε και πήγαμε στο Γυμνάσιο (χωριστά αρρένων και θηλέων). Στα καλύτερα μας “χωρίσανε”. Έτσι η γειτονιά άρχισε να μην έχει φωνές, τρέξιμο, καλαμπούρια, γέλια. Δεν είμασταν τα τελευταία παιδιά αλλά δεν ξέρω μάλλον αυξήθηκαν πολύ τα σπίτια, ήρθαν πολλοί καινούργιοι και άγνωστοι, δεν ξέρω πάντως ησύχασε η γειτονιά.

Εκεί λοιπόν στα 14-15 άρχισαν τα πάρτια. Τα ΑΣΜΠΕΤΑ που λέμε. Τα πάρτια γίνονταν ρεφενέ.Όλοι οι οργανωτές συνεισφέρανε από τρόφιμα-ποτά μέχρι δίσκους, πικάπ ό,τι μπορούσε ο καθένας. Η χαρά μας ήταν να είχε κάποιος ξενοίκιαστο μαγαζί. Το στήναμε το πάρτι σε ελάχιστο χρόνο. Μετά ανακαλύψαμε τους ενισχυτές. Ακόμα θυμάμαι έναν ενισχυτή κιθάρας λαμπάτο 60 Watt – κάτω από το τραπεζάκι με τα πικάπ να δίνει το ρυθμό. Και δούλευε μόλις στο 1/10 της ισχύος γιατί τρίζανε τα τζάμια.

Τις άλλες ώρες παίζαμε με “ηλεκτρονικά παιγνίδια”. Αλλά τα ηλεκτρονικά δεν είχαν ανακαλυφθεί και έτσι έπρεπε να τα φτιάξουμε μόνοι μας. (μιλάμε περί “βιτσίου”) Έτσι σε κάποια φάση εκεί περί τα 15 άρχισα α φτιάχνω ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Παίρναμε ένα οποιοδήποτε πλαστικό φορτηγάκι και του βάζαμε μοτερ και γρανάζια, αργότερα προσπαθούσαμε να φτιάξουμε αναρτήσεις. Φυσικά και δεν υπήρχαν μαγαζιά με τηλεκατευθυνόμενα και ανταλλακτικά. Έτσι τα γρανάζια τα παίρναμε από σπασμένα ρολόγια. Είτε αυτά που ήταν προ πολλού σπασμένα είτε αυτά που ήταν προ ολίγου σπασμένα (αν με εννοείτε – οι ανάγκες σε γρανάζια ήταν πολλές). Και μετά κάναμε κόντρες. Ποιο θα πάει πιο γρήγορα, πιο θα ανέβει μεγαλύτερη κλίση και άλλα τέτοια.

Μετά ήρθε ο ραδιοφωνικός σταθμός. Ναι το καιρό εκείνο ήταν της μόδας.(1977-78). Φυσικά όπως γινόταν συνήθως, ο αδελφός μου είχε ξεκινήσει με κάτι φίλους του τον CDS (Central Dalton Studio – Με με ρωτήσετε από που) και εγώ ήμουν … ο Leech  (κν ΒΔΕΛΛΑ : Ναι από εκεί μου έμεινε το κουσούρι). Τρία χρόνια ο μικρός του σταθμού. Έμαθα όμως πολλά πάρα πολλά. Αυτά προσπαθώ να μάθω και στα παιδάκια μου σήμερα στη τεχνολογία επικοινωνιών αλλά αν δεν έχει i (i-pod, i-phone, i-hasou) δεν τους κινεί το ενδιαφέρον.

Εκεί μου κόλλησε και το μικρόβιο των κατασκευών. Γιατί θέλαμε ηχεία. Τα πρώτα μου ηχεία ήταν ένα (μάλλον δυο) κουτιά παγωτού (ΔΕΛΤΑ τετράγωνα των 2 κιλών) με μεγάφωνα αυτοκινήτου και πολύ βαμβάκι μέσα. Σας πληροφορώ ότι με εξαίρεση τα αυτοκόλλητα – βάζανε καλή κόλλα τότε – ακούγονταν πολύ καλύτερα από πολλά σημερινά σετ ηχείων για υπολογιστές και δεν τρίζανε κιόλας. Μετά περάσαμε σε πιο σοβαρά πράγματα : Σχέδια, τεχνική εκλογή για οδηγίες, πλατεία Κλαυθμώνος για αγορά μεγαφώνων (AUDAX δανέζικα νομίζω ) και πάει λέγοντας. Ακόμα και σήμερα τα ηχεία μου στηρίζονται σε ιδιοκατασκεύαστες βάσεις με νοβοπάν γεμάτες άμμο θαλάσσης μέσα, που στηρίζονται σε ελαστικά πατάκια, εξαφανίζοντας με αυτό το τρόπο κάθε πιθανότητα συντονισμού και τριξίματος.

Και έτσι πέρασε ο καιρός.

Το 1979 ανακάλυψα την φωτογραφία και αγόρασα τη πρώτη μου SLR μηχανή.

Το 1981 στο δεύτερο έτος ανακάλυψα τον SPECTRUM 48 K : τον πρώτο μου υπολογιστή.

Μετά τα άλλα τα βλέπετε… Ακόμα και σήμερα αυτά είναι τα παιγνίδια μου. Άλλα ονόματα, άλλες δυνατότητες αλλά και σήμερα ακόμα  με αυτά παίζω, διότι είμαι ακόμα παιδί. (…Κανένα σχόλιο εδώ – ευαίσθητο θέμα 🙂 )

Τώρα θα μου πει κάποιος… και τι μας νοιάζουν αυτά “ρε φίλε”. Αν το διαβάζεις αυτό σημαίνει ότι σου άρεσαν και έφτασες μέχρι το τέλος. Απλά ήθελα να τα γράψω. Σε κάποιους ίσως φέρουν μνήμες από άλλες εποχές. Σε κάποιους άλλους μπορεί να προκαλέσουν χαμόγελα ή και γέλια. Δεν ξέρω και δεν ξέρω αν πρέπει να το ψάξω. Μπα!!! Μάλλον όχι

Λοιπόν όσο έχω ακόμα ελεύθερο χρόνο…

Τη καλημέρα μου. Καλή χρονιά και πάλι σε όλους και τα λέμε…

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2009

Έτσι φωναχτά και δυνατά. Φέτος για πρώτη φορά θα κάνω απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Με όλα τα σχετικά. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι δεν θα τα βάλω σε σειρά αλλά θα προσπαθήσω να καταγράψω όλα όσα μου άφησε η χρονιά που τελειώνει αύριο.

363 μέρες πριν λοιπόν ξεκίνησε η νέα χρονιά.2009 τη λέγανε τότε. Και για δυο μέρες ακόμα έτσι θα τη λένε. Μετά θα φύγει αυτή και θα έρθει μια άλλη, που θα τη πούμε 2010. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα τη πούμε του χρόνου.

Λοιπόν η νέα – τότε – χρονιά έφερε ελπίδα και προσμονή για κάτι καλύτερο γιατί λέει το 2008 ήταν ζόρικο. Τώρα κοιτάζοντας πίσω έχω να πω ότι το 2009 ήταν ζόρικο και ελπίζουμε σε ένα καλύτερο 2010. Καλά, εντάξει γίνομαι κουραστικός. Σταματώ λοιπόν.

Το 2009 λοιπόν έφερε…

Μια απόλυση… του γιου μου από το στρατό.

Δύο καινούργια σπίτια. Ένα αυτό που είστε όλοι εσείς από το Μάη και μετά, και μιλάω για το ψηφιακό μου σπίτι. Αλλά και το σπίτι στο Αίγιο, αποπληρώθηκε.

Μια κινούμενη εικόνα του κόσμου. Εντάξει αυτό είναι φρέσκο αλλά μου ήρθε κάπως…. Τώρα ο κόσμος μπήκε στη θέση του.

Λιγότερα κιλά αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Είναι τι έχει ακολουθήσει αυτή την απώλεια. Σημαντικές μεταβολές στη καθημερινότητα αλλά και μια απόδειξη. Όλα είναι στο μυαλό. Και όλα μπορούν αν γίνουν, αν το αποφασίσεις. Εντάξει δεν έχω τελειώσει αλλά μπορώ να το γιορτάζω και να το φωνάζω. Και όσοι από εσάς διαβάζουν τώρα και θέλουν να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους αλλά το αφήνουν …”για αργότερα” ΚΑΚΩΣ. (Πάλι φωνάζω αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα). Όχι κυρίες και κύριοι. Κοιτάξτε τι μπορείτε να κάνετε για εσάς. Εντάξει δεν είπαμε να γίνεται ξαφνικά το κέντρο του κόσμου – αν δε το  αισθάνεστε – αλλά δώστε προτεραιότητα στον εαυτό σας.Από εκεί και μετά πολλά, αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, αυτοσεβασμός κλπ κλπ κλπ (έχω προτάξει σε όλα τη λέξη “αυτό-” αλλά έτσι είναι.)

Μνήμες. Πάρα πολλές μνήμες.  Τι να πρωτοθυμηθώ … ( τα καλά θα πω, για τα κακά ανατρέξτε στο αρχείο, εγώ έχω κάνει DELETE).

1. Τα Γιάννενα με τους συναδέλφους, φίλους, συμφοιτητές, … δεν ξέρω πως να τους προσφωνήσω πια. Με όλους αυτούς που όσα χρόνια και αν περάσουν θα μείνουν οι άνθρωποι που δέθηκα μαζί τους για μια ζωή. Ίσως τότε χωρίς να το ξέρω αλλά σήμερα είμαι πολύ χαρούμενος που έγινε αυτό. Πριν 10 χρόνια έλεγα ότι τα Σαββατοκύριακο εκείνο του 2000 ήταν το πιο δυνατό – συναισθηματικά – Σ-Κ που μπορώ να θυμηθώ. Εντάξει τώρα έβαλα άλλο ένα.  (καλύτερο από το προηγούμενο, έτσι ώστε να έχω μεγάλη προσμονή και αγωνία για το επόμενο.)

2. Η Σύρος. Δεν ήταν το συνέδριο αυτό καθεαυτό, χωρίς να το υποβαθμίζω (απλά δεν είμαι ο τύπος που τρέχει από συνέδριο σε συνέδριο) αλλά η νέα εμπειρία αλλά και η Σύρος αυτή καθεαυτή.

3. Η Κεφαλλονιά. Δεν θα γράψω πολλά. Απλά θα ξαναπάω. Και ίσως όχι μόνο μία φορά. Αυτό τα λέει όλα. Αν θέλετε λεπτομέρειες στο αρχείο  (τέλη Αυγούστου).

4. …τώρα δεν μου έρχεται κάτι άλλο.

Παιγνίδια… πολλά παιγνίδια (για μεγάλα παιδιά… ή όχι και τόσο μεγάλα παιδιά… τέλος πάντων). Να μη μπω σε λεπτομέρειες. Θα μείνω μόνο στο ARENA που έχει γίνει προέκταση του χεριού μου και με βοηθάει να απαθανατίζω. Για να καταλάβετε τι εννοώ κοιτάξτε εδώ.

Χθες απόγευμα βρέθηκα για καφέ στο Μοναστηράκι, με δυο φίλες και εκεί που περίμενα είδα την Ακρόπολη. Τώρα τη βλέπετε και εσείς.

Και με αφορμή αυτό το περιστατικό πάμε σε ένα  άλλο χαρακτηριστικό του 2009.

Καφέδες!!!! Ο κάθε “καφές” είναι μοναδικός. Γιατί συνήθως έχω απέναντί μου αγαπημένα πρόσωπα, με τα οποία μοιραζόμαστε πολλά. Και έτσι πάνω από το φλιτζάνι του καφέ μας δίνεται η δυνατότητα να μιλήσουμε απλά, χαλαρά, ήρεμα  και πάντα, όπως έχει πει και μια φίλη, μετά από το καφέ γυρνάω σπίτι “πιο ασφαλής” γιατί συνειδητοποιώ ότι  υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου με τους οποίους έχω “κάτι παραπάνω” από ένα γεια.

Δεν πρέπει να παραλείψω το ΑΣΜΠΕΤΑ, το οποίο κάθε φορά είναι διαφορετικό. Κάθε φορά είναι ενδιαφέρον, κάθε φορά αφήνει μια γλυκιά ανάμνηση. Ταυτόχρονα είναι και μια απόδειξη ότι μπορεί να υπάρξει και κάτι διαφορετικό έξω από το πληκτρολόγιο και το μόνιτορ. Στο επόμενο λοιπόν ασμπέτα… του χρόνου.

Τι άλλο… Α!!!! Ναι τη κίνηση. Δηλαδή το γυμναστήριο. Αλλά και τη κίνηση γενικότερα. Βαρετό στην αρχή, υποφερτό τώρα. Δεν ξέρω αν θα το “αγαπήσω” στο τέλος, αλλά είναι καλό. Αφήνει μια περίεργη αίσθηση κούρασης και τόνωσης μετά.  Πάντως θα σταθώ στο ότι ενώ ποτέ δεν είχα χρόνο, τώρα έχω και σχεδόν καθημερινά. (είναι σε αυτό που λέγαμε για “αργότερα”.) Έτσι έλεγα και εγώ. Αλλά τελικά και χρόνος βρέθηκε και αποτέλεσμα βγήκε και καλό κάνει (δεν το συζητάμε πια αυτό)

Τι άλλο….ΑΑΑΑΑΑΑ!!!Ναι το βασικότερο. Γνώσεις. Διάβασα πολλά. Πάνω στη πληροφορική, στο MOODLE, στη ψυχολογία, σε μυθιστορήματα.  Νομίζω ότι ανακάλυψα ξανά το διάβασμα. Το είχα ξεχάσει. Φαίνεται περίεργο αλλά δυσκολευόμουν να “χαθώ” μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Τώρα σιγά σιγά το ξανασυνηθίζω. Για να καταλάβετε τι εννοώ, όποτε διάβαζα κάτι, μου ερχότανε φλασιά, το παρατούσα για να κάνω κάτι άλλο, και μετά συνήθως το παρατούσα. Έχω πολλά μισοτελειωμένα βιβλία. Τώρα διαβάζω ένα βιβλίο κάθε 10 μέρες περίπου και είμαι ενθουσιασμένος με εμένα. Και δεν είναι αγγαρεία. Μου αρέσει. Αν το βαρεθώ, θα κάνω διάλειμμα και μετά πάλι.

Συνοψίζοντας…

Το 2009 ήταν μια φανταστική χρονιά, όπως κάθε χρονιά. Γιατί πρόσφερε μνήμες. Πολύτιμες μνήμες. Άλλες ευχάριστες άλλες δυσάρεστες. Μνήμες όμως που με βοηθάνε να προχωράω, να μαθαίνω, να γίνομαι κάθε μέρα και καλύτερος (έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω). Σε δυο μέρες τελειώνει και έρχεται το 2010. Σαφώς πολλά υποσχόμενο και αυτό. Θα δείξει.

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Αύριο ψώνια, μεθαύριο αργία, την επόμενη απογραφή, μετά Κυριακή (Χμ ! Καλά…). Λοιπόν

ΚΑΛΛΛΛΛΗΗΗΗΗΗΗ ΧΡΟΝΙΑΑΑΑΑΑΑ

Τα λέμε του… χρόνου. Να είστε όλοι καλά, …(πάω να “χτυπηθώ”)

Τη καλημέρα μου.

Δευτέρα πρωί στο σούπερ μάρκετ.

Είπαμε το κλείσιμο του σχολείου έδωσε κάποιες αλλαγές στο καθημερινό μου πρόγραμμα. Έτσι βρέθηκα Δευτέρα πρωί στο Σούπερ Μάρκετ σε ώρα εντελώς ασυνήθιστη για μένα. Εκεί λοιπόν μπροστά στο πάγκο των τυριών έχοντας απέναντι μου τον Λευτέρη, υπάλληλο που με εξυπηρετεί πολλά χρόνια τώρα, ώστε τελικά να έχουμε και μια κουβέντα παραπάνω, έδινα μιά μια τις εντολές για το τι ήθελα. Σε κάποια φάση λοιπόν αφού είχα πάρει τα περισσότερα με ρωτάει αν θέλω κάτι άλλο και λέω …

– Να δω τι άλλο έχει γράψει το αφεντικό….

Πίσω μου λοιπόν ακούω μια φωνή…

– Χμ!!! Καταλαβα,…πάρε το κατάλογο από το τραπέζι και πήγαινε από το σούπερ μάρκετ….

Γυρνάω να δω ποιος είναι και βλέπω ένα κύριο… στη κλάση μου, κουστουμάτο και γραββατάτο, με μια λίστα για τα ψώνια στο χέρι να περιμένει μετά από  εμένα. Τον κοιτάω καλά…δεν τον είχα ξαναδεί…

– Περίπου …λέω. Εδώ πρέπει να πω οτι η λίστα για τα ψώνια είναι ένα σημείο αιχμής που συσπειρώνει όλη την οικογένεια και όλοι συνεισφέρουν – για να τη γεμίσουν εννοείται – . Και συνεχίζω…

…Ναι αλλά την προηγούμενη εβδομάδα έκανα την επανάστασή μου. Δεν πήγα καθόλου Σούπερ Μάρκετ και άφησα τη σύζυξ να ψωνίσει μόνη της…

– Καλά … απαντάει με ύφος όλο νόημα. Και συνεχίζει. Το έχω κάνει και εγώ αυτό και πήρε τα απολύτως απαραίτητα και την επόμενη φορά που πήγα φορτώθηκα τα διπλάσια.

– Μάλιστα… συμφώνησα και εγώ μια και ακριβώς τα ίδια έγιναν και σε μένα. Έχοντας το σουπερ μάρκετ ακριβώς απέναντι από το σπίτι μας, όντως πήγε δυο φορές πήρε ακριβώς ό,τι έλειπε και όσα ακριβώς χρειαζονταν και επέστρεψε. Σε σχόλιο μου γιατί δεν πήρες και το …. Η απάντηση ήρθε πληρωμένη:”Δεν μπορώ να κουβαλάω όσα μπορείς εσύ” (κν αν θες προχώρα… απέναντι είναι). Το αποτέλεσμα είναι ότι αφενός μεν δεν “κόλλωσε” η σύζυξ στα ψώνια και αφετέρου την επόμενη φορά η κατάσταση ήταν μεγαλύτερη.

Και συνεχίζει ο “συνάδελφος”…

-Έτσι λοιπόν και εγώ προτιμώ να κάνω τη δουλειά μου όπως ξέρω τόσα χρόνια και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο…

– Χμ !! (σειρά μου τώρα) Ναι έτσι είναι. Πάντως καλά είναι – γυρνάω και λέω στο Λευτέρη…Τώρα είμαι πιο ήσυχος.

– Γιατί;  με ρωτάει ο Λευτέρης (που πολύ το διασκέδαζε όλο αυτό το παιγνίδι).

– Μα γατί δεν αισθάνομαι μόνος μου πλέον…..

– Ααααααα! Ναιιιιι…. και πολλοί άλλλλοοιιιι  μου λέει με νόημα ο Λευτέρης που προφανώς λόγω θέσης πολλά είχε δει.

Γελάσαμε και οι τρεις και σκορπίσαμε… και μη ξανακούσω αηδιές για αδύνατο φύλο και άλλες ……ς γιατί όποιος τις πει θα βρεθεί μπλεγμένος….

Τη καλημέρα μου.

Living in the past… μέρος 2ο.

Χθες μιλούσαμε με τη Βίκυ, φίλη και συνάδελφο από το πανεπιστήμιο. Το θέμα ήταν η επέτειος του πολυτεχνείου και η εκδήλωση που είχε αναλάβει να οργανώσει στο σχολείο. Προσφέρθηκα λοιπόν να βοηθήσω, βγάζοντας από το αρχείο ό,τι υλικό έχω. Έτσι τα “πέταξα” όλα σε ένα φάκελο για να είναι μαζεμένα, και άρχισα να δουλεύω στο μυαλό μου τι θα μπορούσα να φτιάξω, πάντα με βάση τη συζήτηση ώστε να είναι όσο γίνεται πιο σωστό, αντικειμενικό και προκλητικό. Ναι προκλητικό. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν τι είναι το Πολυτεχνείο. Ότι δεν είναι “γιορτή” ή μια ακόμα σχολική αργία. Ότι κάτι έγινε εκείνο το καιρό που ήταν παραπάνω από αυτό που συνήθως φαίνεται.

Τη δικιά μου την εμπειρία από το Πολυτεχνείο την έχω γράψει στη ΒΔΕΛΛΑ πριν δύο χρόνια. Αν δεν βαριέστε περάστε μια βόλτα να τη δείτε.

Σήμερα θα σταθώ στο φοιτητικό μου “Πολυτεχνείο”. Βρέθηκα στα Γιάννενα το 1979 πρωτοετής φοιτητής. Το πολιτικό κλίμα ήταν έντονο, άσχετα αν εγώ ήμουν ένα ζώο. (Χωρίς εισαγωγικά εδώ όπως είδατε). Χαρούμενος και χαμένος. Μόνος με όλες τις ευθύνες πάνω μου με ένα φίλο συμμαθητή τον Φραγκίσκο, μοναδικό στήριγμα στις πρώτες αυτές φάσεις. Έψαχνα να βρω τι κάνω και που είμαι, και ήμουν αρκετά “αντιδραστικός” ώστε να μη θέλω να μπω αμέσως σε νεολαίες.  Έκατσα λοιπόν “λίγο παραπέρα και έβλεπα.” Όχι απλά έβλεπα, αλλά μετρούσα, άκουγα έκρινα. Έψαχνα να βρω τι μου κάνει. Θεωρούσα δεδομένο ότι κάπου θα πάω, αλλά ήθελα να πάω εγώ. Δεν ήθελα να με πάνε.

Πέρασε ο καιρός και μέσα από τη διαδικασία που περιέγραψα βρέθηκα και εγώ στον “χώρο”.Δεν έκατσα πολύ γιατί το καιρό εκείνο, η παρέμβαση των “κομματικών” ήταν  έντονη και οι απόψεις που με αφορούσαν όταν έρχονταν “άνωθεν” μου την έδιναν. Δεν βαριέσαι το είδα και αυτό.

Σε αυτό το διάστημα όμως πήρα μέρος σε όλες εκείνες τις διαδικασίες που καταλήγουν σε μια κατάληψη.

Δεν θα ξεχάσω τη πρώτη μου κατάληψη που “συμμετείχα” το 1979. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων (10-12 Δεκέμβρη) όταν ψηφίστηκε και η επόμενη μέρα με βρήκε στην Αθήνα. Ήταν σίγουρο ότι το είχαμε κλείσει για τα Χριστούγεννα, άρα δεν υπήρχε λόγος να μείνω.

Την επόμενη χρονιά, πάλι περίπου την ίδια περίοδο, έγινε ξανά κατάληψη. Τότε θεώρησα καθήκον μου να μείνω. Φορώντας ένα μπουφάν που το έλεγα “sleeping bag με μανίκια” έμεινα όλο το βράδυ μέσα και κοιμήθηκα στα έδρανα των προκάτ (όσοι ξέρουν ξέρουν). Ήταν τα μόνα που δεν είχαν διαχωριστικά ανάμεσα στις θέσεις. Ξύπνησα καταπιασμένος και μόνος… Την είχαν κοπανήσει όλοι οι άλλοι. Το μεσημέρι ήμουν Αθήνα.

Μη τολμήσει κανείς να κάνει σχόλια για αγωνιστικότητα ή οτιδήποτε άλλο, γιατί θα “τσακωθούμε” εντάξει;

Πάμε στη τρίτη χρονιά. Να μη το σχολιάσουμε ποια εποχή έγινε η κατάληψη… Ωραία αλλά τότε κάτι άλλαξε. Τα αμφιθέατρα είχαν γεμίσει.

Το αμφιθέατρο σε συνέλευση. Ο κόσμος συμμετείχε ουσιαστικά.

photo084

Εϊχα μιλήσει τότε και στη Γενική συνέλευση του Πανεπιστημίου.

Πριν την ψηφοφορία της κατάληψης.
Πριν την ψηφοφορία της κατάληψης.

Και μετά βγήκαμε στους δρόμους. Να διεκδικήσουμε τα αιτήματά μας.

Η πορεία προς τη πόλη.

Και φτάσαμε στη Νομαρχία.

Μπροστά στη Νομαρχία.

Αυτά είναι εμπειρίες που όπως και να τα δεις σε “σημαδεύουν”.  Είναι καταστάσεις που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες. Σαφώς και δεν μπορούν οι “απλές” φοιτητικές κινητοποιήσεις να συγκριθούν με το Πολυτεχνείο. Θες όμως γιατί κάτι θέλαμε να δείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε και εμείς, θες γιατί οι εποχές ήταν τέτοιες που απαιτούσαν κάποια δράση, και οι δικές μας δυνατότητες ήταν περιορισμένες, είχαμε ένα μερίδιο από κινητοποιήσεις που έπρεπε να βγουν προς τα έξω.

Οι μαθητές μας λοιπόν πρέπει να μάθουν τι έγινε τότε. Μετά από 36 χρόνια, μέσα από το φίλτρο του χρόνου, πολλά έχουν αλλοιωθεί και έχουν ξεχαστεί. Εμείς οι μεγαλύτεροι πρέπει να τους βάλουμε μέσα στη λογική των καιρών, για να μπορούν να έχουν μνήμες. Όχι δικές τους σίγουρα, αλλά μνήμες σωστές, αντικειμενικές, που να λένε τα πράγματα όπως έγιναν.

Αυτά. Μη ξεχνάτε ψηφίζουμε σήμερα. Είναι ημέρα αποφάσεων και ο καθένας μας θα ψηφίσει έχοντας μια εικόνα στο μυαλό του για το τι θα ξημερώσει αύριο. Μάλλον όλοι θα είναι κερδισμένοι το βράδυ. (τουλάχιστον έτσι θα δηλώνουν). Εύχομαι να μην είμαστε εμείς χαμένοι αύριο.

Τη καλημέρα  μου σε όλους.