Category: Γενικά

Και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες…(οι απόφοιτοι).

Το κυνήγι μου στους αποφοίτους είναι γνωστό…στους αποφοίτους. Οι λόγοι είναι πολλοί με βασικότερο έναν… δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.

Όντας ο μόνος χημικός στο Λύκειο επί 22 χρόνια μπορώ να πω ότι “δεν μου ξέφυγε κανείς”. Όλοι σε κάποια φάση της ζωής τους στο λύκειο υπήρξαν μαθητές μου. Σε κάποιους άφησα τραυματικές εμπειρίες και δεν θέλουν να έχουν “καμία σχέση μαζί μου” ενώ κάποιοι άλλοι έχουν τις καλύτερες αναμνήσεις από εμένα και να μοιράζονται μαζί μου ακόμα και κοινωνικές τους εκδηλώσεις όπως πχ τους γάμους τους, όπου με καλέσανε και με πολύ χαρά βρέθηκα. Το μεγάλο μου κόλλημα με τους απόφοιτους είναι ότι στους δύσκολους καιρούς που ζούμε όλα αυτά τα παιδιά που μοιράζονται κοινές εμπειρίες μέσα από το σχολείο, θα μπορούσαν να συνεργαστούν και έξω από το σχολείο. Δεν είναι μόνο αυτό όμως…

…και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες και ζήτησα από το facebook να μου πουν ποιος κερνάει καφέ στις Βρυξέλλες. Δέχτηκα προσκλήσεις για Παρίσι, Γενεύη, Μόσχα και Λισσαβόνα. Αλλά και από τις Βρυξέλλες.

Στις Βρυξέλλες βρέθηκα με τη Μαρία και το Κώστα. Τα είπαμε για κανένα δίωρο και μιλήσαμε για όσα μπορούσαμε να προλάβουμε. Δεν τους είδα πρώτη φορά από την αποφοίτησή τους. Είχαμε ξαναβρεθεί. Με την Μαρία πριν 2 χρόνια και με τον Κώστα βρισκόμαστε συχνά. Περάσαμε ένα υπέροχο βράδυ και ήταν περίεργο λίγο το κλίμα. Υπήρχε μια μικρή αμηχανία και ο “λόγος” έπαιζε ανάμεσα στον ενικό και τον πληθυντικό. Όμως το σημαντικότερο ήταν ότι η συζήτηση ήταν απλή, όμορφη ευχάριστη συζήτηση μεταξύ φίλων.

Θα ήθελα όμως να σταθώ για λίγο στις απαντήσεις που πήρα…Όσοι απάντησαν έδωσαν μια εικόνα των αποφοίτων. Είναι παντού. Και σκέφτηκα το εξής. Τι καλά θα ήταν να φτιάχναμε ένα δίκτυο υποδοχής των καινούργιων αποφοίτων που φεύγουν στο εξωτερικό για μεταπτυχιακό ή προπτυχιακές σπουδές. Θα μπορούσαν να βοηθήσουν πολύ στις δύσκολες πρώτες μέρες τις εγκατάστασης και του εγκλιματισμού.

Μετά σκέφτηκα πόσους πολιτικούς μηχανικούς, αρχιτέκτονες, ηλεκτρολόγους, μηχανολόγους,  και λοιπούς μηχανικούς έχουμε. Αυτοί άραγε έχουν κοινά πεδία εργασίας, συνεργασίας; Δεν θα μπορούσαν να συνεργαστούν άραγε; Πόσοι γιατροί έχουν βγει από τους αποφοίτους. Διαφόρων ειδικοτήτων. Δεν θα μπορούσαν να συνεργαστούν. Τρεις απόφοιτοι εργάζονται στην ίδια εταιρεία. Το ξέρουν άραγε; Τέλος πάντων…συνέχεια αυτά σκέφτομαι. Και ζώντας στα χρόνια της επικοινωνίας, μου φαίνεται περίεργο που δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε.

Πάντως εγώ αισθάνθηκα πολύ καλύτερα που ήξερα ότι είχα δυο ανθρώπους που μένουν στις Βρυξέλλες και θα μπορούσαν να με βοηθήσουν αν χρειαζόμουν οτιδήποτε. Σίγουρα η καλή παρέα ήταν το καλύτερο.

Λοιπόν; Όσοι από τους απόφοιτους διαβάζετε το blog,  και ξέρω ότι είναι αρκετοί, μήπως ήρθε η ώρα να πάρετε κανένα τηλεφωνάκι… να ψάξετε στο προφίλ μου (930 απόφοιτοι) στο Facebook ή στο Linked In (καμιά 100στή), να στείλετε κανένα μηνυματάκι, μπας και αρχίσετε να βρίσκεστε; Γιορτές έρχονται. Οι περισσότεροι θα περάσουν από Αθήνα μεριά…Οργανώστε κάτι έγκαιρα. Όχι αύριο, χθες.

Τη καλησπέρα μου από το συννεφιασμένο Αίγιο.

Κουράστηκα να κρύβομαι…

…πίσω από κωδικούς εγγραφές και site.

Είναι γνωστό ότι είμαι χημικός και είναι γνωστό ότι είμαι στην εκπαίδευση συνολικά…(μετράω μισό…) 27 συνολικά χρόνια. Και είναι γνωστό (εντάξει όχι πολύ) ότι ασχολούμαι με τους υπολογιστές περίπου 25 χρόνια (μιλώντας για PC αν βάλεις και SPECTRUM και COMMODORE πάμε στα 29).  Η αποκάλυψη έγινε με το WEB 2.0. Η ευκολία να δημιουργήσεις υλικό είναι εκπληκτική. Και αυτό έχω κάνει…

Τα τελευταία 4-5 χρόνια έχω κάνει πολλά, και βρίσκονται δεξιά αριστερά στο διαδίκτυο. Στο διαδίκτυο κυκλοφορώ με το username : manaliss Με αυτό θα με βρείτε σχεδόν παντού. Και δεν μιλάω μόνο για κοινωνικά δίκτυα…facebook, msn (εκεί είναι λίγο διαφορετικό : manalissav), linkedin, twitter, hi5 και δεν ξέρω τι άλλο υπάρχει. (εννοείται σε αυτά δεν είμαι συνέχεια. Είναι μόνιμα ανοικτά, αλλά αφιερώνω κανένα δεκάλεπτο την ημέρα και μόνο αν έχω κάποια ειδοποίηση).

Είμαι στο YOU TUBE όπου στο κανάλι μου μπορείτε να βρείτε 98 βίντεο, τα περισσότερα των οποίων είναι παραδόσεις χημείας. Αναφέρονται σε χημεία Λυκείου, οπότε αν έχετε κάποιον που ενδιαφέρεται στείλτε τον από εκεί.

Είμαι στο scribd όπου έχω ανεβάσει κάποια κείμενα – λίγο γενικότερα εδώ – οφείλω να ομολογήσω.

Μετά ανακάλυψα το calameo. Εκεί έχω κάποιο υλικό σχετικά με τις ερευνητικές εργασίες, άλλο δικό μου και πρωτότυπο, άλλο από άλλους δημιουργούς. Μου άρεσε η μορφή βιβλίου που έχει.

Πρόσφατα ανακάλυψα το paper.li και έφτιαξα τρεις εφημερίδες…διαφορετικές.

Η μία είναι τα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ του Μ. Αλισαβάκη. Αυτή βγαίνει κάθε μέρα στις 5 το απόγευμα και περιέχει επιλεγμένα θέματα για εκπαίδευση και τεχνολογία από το δίκτυο των επαφών μου στο Twitter. Γενικά μπορεί να βρει κανείς θέματα για εκπαιδευτικούς ή νέες τεχνολογίες.

Η επόμενη είναι τα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ – Γ. Έκδοση όπου έχει όλους του συνδέσμους από το δίκτυο μου στο Twitter, χωρίς περιορισμό ή επιλογή. Εδώ το υλικό είναι πολύ γενικότερο ως προς την ύλη. Εμπεριέχει την προηγούμενη εφημερίδα. Αυτή βγαίνει μια ώρα νωρίτερα. Και οι δύο είναι αυτόματες εκδόσεις, χωρίς δική μου παρέμβαση εκτός αν στείλω και εγώ κάποιο Tweet οπότε θα μπει στην έκδοση.

Η τελευταία είναι ΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ. Αυτή είναι εβδομαδιαία και βγαίνει Κυριακή βράδυ κατά τις 9 (σε καμιά ωρίτσα δηλαδή από τώρα). Αυτή έχει δικές μου κυρίως επιλογές και περιέχει εκείνα τα site που είδα μέσα στη βδομάδα και βρήκα αξιόλογα ώστε να κρατήσω μια σημείωση και να τα ξαναδώ.

Σύνδεσμοι για όλα αυτά υπάρχουν αριστερά στο blog και μπορείτε να τα επισκεφτείτε και από εκεί. Χρησιμοποιείστε και το αρχείο για παλιότερες εκδόσεις.

Μετά είναι τα blogs : Το τελευταίο μου “παιδάκι” είναι το “Σχολείο χωρίς μαθητές είναι παράθυρο χωρίς θέα…”

Τα παλιότερα “παιδάκια μου” είναι στη καρτέλα : ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥ ΙΧΝΟΣ

Μετά είναι οι ιστοσελίδες στα Google sites. Εκεί θα αναφέρω τη ΧΗΜΕΙΑ Α’ ΛΥΚΕΙΟΥ με αρκετό υλικό διαθέσιμο για όποιον μαθητή του χρειάζεται αλλά και η ΧΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ η οποία περιέχει παραδόσεις Οργανικής Χημείας για Γ’ Λυκείου.

Τέλος υπάρχει το MOODLE μια πλατφόρμα ηλεκτρονικής μάθησης. Αυτή πρέπει να διαβάσω λίγο να δω με ποιο τρόπο θα “την ανοίξω” μια και συχνά πυκνά βλέπω ότι κάποιοι προσπαθούν να μπουν και δεν τους αφήνει.

Έχω και άλλα αλλά δεν τα θυμάμαι. Συνήθως είναι γενικά ξεχασμένα, αφού τα έχω ξεχάσει και εγώ. Στο ψηφιακό ίχνος θα δείτε τις πρώτες προσπάθειες αλλά και κάποια άλλα sites με μικρότερο ενδιαφέρον. Τότε που τα έφτιαξα είχαν λόγο ύπαρξης… τώρα δεν ξέρω.

Επειδή η Χημεία πάντοτε αποτελούσε “μεγάλη αγάπη” στο σχολείο και σίγουρα κάποιοι θα ήθελαν ενδεχομένως να ρωτήσουν κάτι – κατά καιρούς – νομίζω ότι με όλα τα παραπάνω… δεν κρύβομαι καθόλου. Οπότε διαλέξτε και ρωτείστε… Πιθανότατα θα βρω χρόνο να σας απαντήσω…

Νομίζω ότι σας έδωσα αρκετή δουλειά… οπότε ρίξτε το στη μελέτη…Μοιραστείτε τους θησαυρούς σας και πάρτε από τους δικούς μου.

Τη καλησπέρα μου…

Και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες (μέρος 2ο)…

…ΤΑ “ΠΑΙΔΙΑ”

Τη προηγούμενη βδομάδα βρέθηκα στις Βρυξέλλες όπως έχω ήδη πει, συνοδεύοντας μια ομάδα από 20 μαθητές. Οι μαθητές αυτοί ουσιαστικά συμμετείχαν σε ένα think tank μέσα από το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ (ναι καλά διαβάσατε) προσπαθούν να πιάσουν το σφυγμό των νέων ανθρώπων και αυριανών πολιτών, προκειμένου να χαράξει τη κατάλληλη πολιτική.

Έτσι παρακολουθήσαμε μια σειρά ομιλίες αλλά σχεδόν όλες άφησαν μια πικρία. Δεν έδιναν αρκετό χρόνο για ερωτήσεις. Κάτι που όλα τα παιδιά (104 αν θυμάμαι καλά από 7 ή 8 σχολεία από όλη την Ελλάδα : Αθήνα – Θεσσαλονίκη – Πάτρα – Καλαμάτα) ήθελαν πάρα πολύ. Έτσι μετά τους εσπευσμένους τερματισμούς – μερικές φορές σχεδόν “δυναμικά” – το σύνολο σχεδόν των παιδιών βγαίνανε με μια έκφραση απογοήτευσης. Και όσοι είχαν την ευκαιρία να ρωτήσουν δεν τους λυπήθηκαν. Ρωτούσαν καίριες ερωτήσεις… χωρίς περιστροφές και διπλωματική “ευγένεια”. Και πραγματικά ήταν μια ωραία εμπειρία. Για να καταλάβετε τι ερωτήσεις κάνανε – όχι όλοι αλλά ακούστηκαν αρκετές τέτοιου τύπου – ” Γιατί μας φωνάξατε εδώ και μας ρωτάτε για το μέλλον της Ευρώπης, αφού κανείς δεν μας ακούει εμάς τους νέους και δεν έχουμε δικαίωμα ψήφου ή να ελέγξουμε με κάποιο τρόπο τα πράγματα” Κόκκαλο ο εισηγητής. Ή στο ΝΑΤΟ : “Πως εξασφαλίζετε την ειρήνη όταν σε κάθε ανάμειξη σας παίρνετε μαζί σας όλα τα μέλη της συμμαχίας” κοινώς βάζετε 28 +1 χώρες σε πόλεμο. Κάτι για τον καιρό ήταν η απάντηση.

Εδώ πρέπει να πω ότι θαύμασα τους ομιλητές όταν δεν ήθελαν να δώσουν μια απάντηση σε μια “καυτή” ερώτηση. Οι μαθητές προσπαθώντας να τεκμηριώσουν την ερώτηση τους κάνανε μια εισαγωγή, και μετά υποβάλανε την ερώτηση. Ο ομιλητής έπιανε μια άσχετη φράση και ανέπτυσσε μια απάντηση πάνω σε αυτό αποφεύγοντας επιμελώς να απαντήσει. Και ο μαθητής έμενε με την ερώτηση : Μα καλά μου απάντησε τώρα; Αφού δεν είπε τίποτα. Αν είχε την δυνατότητα έκανε διευκρινιστικά την ίδια ερώτηση. Και πάλι άκουγε κάτι άσχετο.

Μου άρεσε γιατί είδα ότι τα παιδιά δεν τρώνε κουτόχορτο, και αυτό σαφώς είναι μια υποσχόμενη εικόνα. Μου άρεσε γιατί ξέρανε πολύ καλά τι γίνεται και διεκδικούσαν το δικαίωμά τους να έχουν απαντήσεις. Μου άρεσε για παράδειγμα όταν σε μια στιγμή αφηρημάδας ο προεδρεύων ευχαρίστησε τον προηγούμενο ομιλητή και προλόγισε τον επόμενο ενώ είχε σηκωθεί μια μαθήτρια να κάνει ερώτηση. Σηκώθηκε ΟΛΗ η αίθουσα από τις διαμαρτυρίες,  και αν και επέμενε ο προεδρεύων στο να ολοκληρώσει τη φράση του, τον “υποχρέωσαν” να καθίσει και να περιμένει μέχρι η μαθήτρια να υποβάλλει την ερώτηση και να πάρει την απάντηση της.

Ανέφερα έτσι μερικά περιστατικά, προσπαθώντας να πω ότι τα παιδιά μας δεν είναι πεσμένα μέσα στους υπολογιστές και ξεκομμένα από την πραγματικότητα και τα διεθνή. Όσο και αν τα έχουμε παραφορτώσει με “δουλειά” στο σπίτι, έχουν τον χρόνο, να βλέπουν, να μαθαίνουν και να σκέφτονται. Και αυτό είναι καλό.

Από την άλλη είχα την τιμή – κυριολεκτικά – να παρακολουθήσω ένα καταιγισμό ιδεών, (brainstorming) ελεύθερο, χωρίς περιορισμό. Μου άρεσε η γλώσσα, ο αυθορμητισμός, η σκέψη και πως “γυρνούσε το μπαλλάκι” της σκέψης ανάμεσα σε παιδιά “άσχετα” και πως κάπου εμφανιζόταν από το πουθενά, το σημείο που έπρεπε να καταγραφεί.  Μου άρεσε ο τρόπος που άφηναν κάποιον – χωρίς διαδικασίες – να προεδρεύει, εκφράζοντας με αυτό το τρόπο την κοινή αποδοχή στο πρόσωπό του. Μου άρεσαν εκείνα τα παιδιά που όταν ήθελαν να μιλήσουν επέβαλλαν την παρουσία τους με τη σιωπή τους, απλά σηκώνοντας το χέρι και περιμένοντας από όλους να ησυχάσουν για να μιλήσουν. Ήταν μια άλλη εικόνα, που κατέβαζε τους τόνους και έδινε χρόνο σε όλους να σκεφτούν παραπέρα αλλά και να προσέξουν τι ακούγεται. Ήταν πολύ καλό το ότι δεν υπήρχαν πηγαδάκια. Συμμετείχαν όλοι. Έστω και με μία λέξη ο καθένας, έβαζαν το λιθαράκι τους στη συζήτηση.  Μέσα σε δύο ώρες, μετά από μια πολύ γεμάτη μέρα που ξεκίνησε νωρίς, βγήκε ένας βασικός “χάρτης” των σκέψεων και των ιδεών, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και το ΝΑΤΟ. Τα ερωτήματα που είχαν τεθεί για απάντηση… δεν απαντήθηκαν αλλά σίγουρα καταγράφηκαν τα βασικά σημεία και μένει η επεξεργασία για μια ολοκληρωμένη απάντηση. Από αυτά που άκουσα θα τα λένε “τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη” όπως λέει η παροιμία.

Μέσα από την εκδρομή, βρεθήκαμε πιο κοντά οι μαθητές με τους καθηγητές τους, ξεφύγαμε από τα στενά πλαίσια του μαθήματος και της τάξης. Γελάσαμε μαζί, σχολιάσαμε πράγματα και καταστάσεις, βρεθήκαμε στο ίδιο τραπέζι και μιλήσαμε για πάρα πολλά πράγματα. Είναι πολύ ωραία εμπειρία, γιατί όπως έχω αρκετές φορές πει, οι μαθητές φεύγουν από το σχολείο και το μόνο που μπορώ να πω είναι αν ξέρει χημεία – και αυτό με βάση αυτά που θέλει το αναλυτικό πρόγραμμα – και τίποτα άλλο. Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι γνωρίζω κάποια παιδιά.

Το συμπέρασμα είναι ότι έχουμε πολλά να περιμένουμε από τους μαθητές μας. Είναι κρίμα που μέσα σε όλο αυτό το κλίμα που μας βομβαρδίζουνε καθημερινά, δεν μπορούμε να τα αφήσουμε να ονειρευτούν και να πετάξουν… Βλέπετε με αυτό τον βομβαρδισμό “ειδήσεων” πως μπορεί να ονειρευτεί κανείς και να σχεδιάσει. Παρ’ όλα αυτά, μας βλέπουν, μας κρίνουν, μας χρεώνουν και μας πιστώνουν. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να υποτιμήσουμε την νέα γενιά…δηλαδή αυτό που ακούγεται πολλές φορές από άτομα μεγάλης ηλικίας…” η σημερινή νεολαία… άσε…” και άλλα τέτοια απαξιωτικά. Κάπου είχα διαβάσει : “Τα παιδιά έχουν φτερά και οι δάσκαλοι μαθαίνουν τα παιδιά να πετάνε”. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να μπορούν να πετάνε και οι δάσκαλοι. Γιατί αν εμείς δεν μπορούμε να πετάξουμε – μια και μας έχουν κόψει ποικιλοτρόπως τα φτερά – πως θα μάθουμε τους μαθητές μας;

Το κακό είναι ότι όλες αυτές οι εμπειρίες δυστυχώς δεν μπορούν να γίνουν κτήμα όλων των παιδιών. Και εδώ έρχονται οι νέες τεχνολογίες οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν αυτές οι ιδέες, να γίνουν κτήμα όλων… μια και όπως χαρακτηριστικά μας είπαν ότι στη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι όλα διάφανα και καθαρά.Οπότε να είστε σε αναμονή για υλικό για μελέτη.

Τη καλημέρα μου…και από ότι δείχνει η μέρα και το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί θα είναι καλό. Για τα άλλα κλείστε ραδιόφωνο και τηλεόραση και ξεχαστείτε για το Σαββατοκύριακο. Από Δευτέρα όλα και όλοι εδώ θα είναι πάλι.

Και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες…

Μέσα από ένα πρόγραμμα ενημέρωσης των μαθητών από την Ευρωπαϊκή Ένωση, βρέθηκα στις Βρυξέλλες, συνοδεύοντας μια καταπληκτική ομάδα είκοσι μαθητών, μαζί με τη Διευθύντρια μου. Εδώ, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το ταξίδι και τους στόχους του όσο για τις Βρυξέλλες, όπως τις είδα σαν τουρίστας, όσο μπόρεσα να δω μια και το πρόγραμμα ήταν ασφυκτικό, αφήνοντας μας ελεύθερες μόνο κάποιες ώρες την πρώτη μέρα. Τη δεύτερη και τη τρίτη μέρα είχαμε επισκέψεις και ενημερώσεις πρωί απόγευμα, οπότε έμενα κάποιες λίγες ώρες το βράδυ ίσα για φαγητό. Τη τέταρτη και τελευταία μέρα με αφύπνιση στις 04.00 και πτήση στις 07.00 νομίζω ότι μπορούμε να την αφήσουμε.

Λοιπόν οι Βρυξέλλες λέγονται έτσι γιατί είναι δύο, μπορεί και τρεις… κάτι σαν τα Πατήσια. Καλά…Έχουμε και λέμε. Τι είδα εγώ : Μια κλασσική ευρωπαϊκή πόλη, με τα κτίσματα τα παλιά, και τους στενούς σχετικά δρόμους, μια πόλη γύρω από την Ευρωπαϊκή Ένωση και μια “προαστιακή” πόλη με μεγάλα κτίρια και πολύ πράσινο.

Η αίσθηση που είχα είναι ότι όταν “άνοιξαν” τα γραφεία στις Βρυξέλλες βρήκαν ένα χώρο, “κάπου παραέξω” και εκεί έγιναν τα πρώτα κτίρια, μετά τα δεύτερα, μετά αναπτύχθηκαν άλλοι χώροι για διαμονή, υποδομές και όλα όσα χρειάζονται με αποτέλεσμα να μετατοπισθεί το κέντρο της πόλης εκτός από τα παραδοσιακά κεντρικά σημεία, και στη περιοχή των γραφείων της ΕΕ. Εκεί ο χαρακτήρας είναι διαφορετικός. Πολύ γυαλί, (νομίζω εκμεταλλεύονται το θερμοκήπιο, για να ζεσταίνουν τα οικήματα το χειμώνα) αλλά και βιοκλιματικές εφαρμογές στα οικήματα, όπως μετακινούμενα κρυστάλλινα πάνελ, τα οποία το χειμώνα ανοίγουν και κτυπάει ο ήλιος τα εσωτερικά παράθυρα, ενώ το καλοκαίρι κλείνουν και κτυπάει ο ήλιος τα εξωτερικά πάνελ, κρατώντας την θερμοκρασία στο εσωτερικό σχετικά χαμηλά. Η συγκεκριμένη περιοχή της  πόλης ανασκάπτεται συνέχεια και όλο και κάτι καινούργιο σηκώνεται. Να σας δείξω μερικές φωτό από τη περιοχή της Ευρωπαϊκής ένωσης.

Νομίζω ότι έγινε κατανοητό τι σημαίνει γυαλί στα οικήματα.

Οι συγκοινωνίες είναι πολύ καλές και σχετικά ακριβείς – παίζουν στο πεντάλεπτο κάτι πολύ λογικό. Να σας εξηγήσω… ο οδηγός είναι και εισπράκτορας και αν όπως εμείς μπει ένα γκρουπ 22 ατόμων πρέπει να κόψει τα εισιτήρια ένα – ένα και να περαστούν από το μηχάνημα…Πως να μην αργήσει. Το εισιτήριο στο λεωφορείο έχει 2 € αν και υπάρχουν φτηνότερες λύσεις. Υπάρχει εισιτήριο πολλαπλών διαδρομών που είναι οικονομικότερο και ημερήσιο εισιτήριο, επίσης οικονομικό. Αλλά αυτά θα πρέπει να τα βρείτε σε κάποιο κεντρικό σταθμό. Οπότε φροντίστε να το προμηθευτείτε.  Το μετρό είναι επίσης πολύ καλό αλλά απλά λειτουργικό. Οι σταθμοί κάτι σαν τον ηλεκτρικό τον δικό μας… δηλαδή είχαν ούτε άπλα, ούτε κάποια πολυτέλεια. Και εδώ πολλά έργα και αναστηλώσεις (ατσάλινα δοκάρια μπαίνανε σε πολλά σημεία σε σταθμούς). Κάτι πολύτιμο στις μετακινήσεις είναι οι χάρτες των δρομολογίων και κυρίως των διασταυρώσεων των γραμμών.  Πας παντού αλλά πρέπει να ξέρεις πως τέμνονται οι γραμμές των δρομολογίων. Αυτοί οι χάρτες γενικά δίνονται στους σταθμούς και σε κεντρικά σημεία – ίσως και στα ξενοδοχεία. Αλλιώς από το Ιντερνετ πολύ εύκολα.

Το φαγητό είναι ακριβό αλλά το ακριβότερο όλων είναι το νερό. Δηλαδή είναι υπερβολικό το 2 €για το μισόλιτρο και από 5-7 €το λίτρο στο φαγητό ή την καφετέρια. Η λύση είναι το σούπερ μάρκετ όπου παίρνεις τις προμήθειες σου σε φυσιολογικές τιμές και καλύπτεις τις ανάγκες σου. Τώρα το φαγητό… η φτηνότερη μερίδα από 12 €, ότι και είναι, για το άνω όριο…δεν υπάρχει. Οι σαλάτες το ίδιο…Άρα όσοι βρεθείτε θα πρέπει να το έχετε υπόψη. Φυσικά και θα υπάρχουν φτηνότερες λύσεις, αλλά εμείς δεν τις βρήκαμε…Κινούμενοι σε κεντρικά μέρη και υπό την πίεση του χρόνου, δεν είχαμε πολλά περιθώρια. Αν έχετε κάνει το homework σας προφανώς θα δείτε τι υπάρχει.

Οι πλατείες είναι πολύ όμορφες και δίνουν αρκετές διεξόδους για να κάτσεις. Έτσι η πλατεία Λουξεμβούργου, η Μεγάλη Πλατεία (Grande Place) η πλατεία Sablon ήταν κάποιες που είδαμε, αλλά και μερικές άλλες των οποίων το όνομα δεν συγκράτησα. Δείτε με τη σειρά από μια φωτό.

Για το τέλος άφησα το αεροδρόμιο. Αν πάτε για πρώτη φορά μη κομπλάρετε. Κατεβαίνετε και περπατάτε κανένα μισάωρο μέχρι να φτάσετε στις βαλίτσες σας, οι οποίες φυσικά έχουν ήδη βγει. Δεν ξέρω αν ήταν η σχετική θέση που πάρκαρε η πτήση μας – που είναι και το λογικό – αλλά είχε μεγάλη απόσταση μέχρι την παραλαβή, και διάφορα ανεβοκατεβάσματα σε επίπεδα. Άρα προσοχή στις ταμπέλες, και μετρήστε τον χρόνο μέχρι να βγείτε γιατί τόσο θα θέλετε και στην είσοδο…ΣΥΝ τον έλεγχο. Πολύ αυστηρός, και σε στέλνανε ξανά αντί να σε σκανάρουν με το μηχανάκι. Εμένα οι τιράντες με “πρόδιδαν” κάθε φορά και έπρεπε τις βγάζω.

Ο καιρός μάλλον μουντός με μια αίσθηση βροχής μετέωρη – κυρίως το πρωινό. Και τις δύο μέρες το πρωί “έσταζε” – δεν μπορεί να χαρακτηριστεί βροχή – και είχε μικρή διάρκεια.  Στη συνέχεια “σήκωνε” και ήταν μάλλον καλός. Τη δεύτερη και τη τρίτη μέρα που είμασταν συνέχεια σε ενημερώσεις ήταν έτσι. Τη πρώτη που είμασταν ελεύθεροι… έσταζε μέχρι το μεσημέρι και ήταν μουντός. Κάτι σαν να μας δούλευε ο καιρός.

Μουσεία… πολλά και όλων των ειδών, αλλά δυστυχώς δεν είδαμε κανένα…Βλέπετε άλλοι κανόνισαν το πρόγραμμά μας… και είμασταν στο τρέξιμο.

Αυτά… νομίζω ότι σας τα είπα όλα. Όσοι βρεθούν στις Βρυξέλλες λοιπόν, να έχουν κάνει την προετοιμασία τους και να περάσουν καλά. Κατά τα φαινόμενα έχει τέτοιες δυνατότητες…

Τη καλημέρα μου και μη ξεχάσετε να αλλάξετε τα ρολόγια σας…

Μια παιδαγωγική έξοδος…παιδαγωγική.

Είναι πολλές φορές που υπάρχουν πράγματα και μέρη δίπλα μας και δεν τα βλέπουμε. Η καθημερινότητά μας είναι τόσο πιεσμένη, και ο χρόνος μας τόσο λίγος που δεν προλαβαίνουμε να δούμε τι μας περιβάλλει.

Πάνω σε αυτή τη βάση, προχθές πήγαμε μια παιδαγωγική έξοδο. Δύο φορές το χρόνο, το σχολείο βγαίνει σε παιδαγωγικές εξόδους, με σκοπό οι μαθητές να δουν καινούργια πράγματα, να μάθουν κάτι έξω από το βιβλίο, και να βρεθούν σε μέρη που συνήθως δεν βρίσκονται μόνοι τους.

Ένα μέρος που είναι πολύ όμορφο να το περπατήσεις είναι τα Αναφιώτικα. Βρίσκεται στη βορεινή πλευρά, του βράχου και βλέπει απέναντι τον Λυκαβηττό και όλο το λεκανοπέδιο…πιάτο.

Ξεκινήσαμε από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, και τη Πύλη του Αδριανού, για να περάσουμε απέναντι και να μπούμε από Αρεοπαγίτου στον χώρο γύρω από την Ακρόπολη. Σε συγκεκριμένα σημεία υπήρχαν μαθητές που έλεγαν πληροφορίες για το τι βλέπαμε κάθε φορά. Έτσι οι περισσότεροι μπόρεσαν να καταλάβουν τι είχαν μπροστά τους. Γιατί ο Ναός του Δία είναι ο μεγαλύτερος της Ελλάδας με 9πλάσια περίπου επιφάνεια από τον Ναό του Ποσειδώνα και σχεδόν τριπλάσιο ύψος…Τι σήμαινε η Πύλη του Αδριανού και ποιος ήταν ο Αδριανός. Μπαίνοντας στο πεζόδρομο θέλαμε να πάμε στο θέατρο του Διονύσου…αλλά δεν μπορέσαμε λόγω απεργίας. Έτσι έξω από τα κάγκελα είδαμε το θέατρο, μιλήσαμε για χορηγίες και τον περίπατο και το Ωδείο του Περικλέους. Μετά ανεβήκαμε πάνω στα Αναφιώτικα, και χαθήκαμε στα στενάκια. Για μισή ώρα είμασταν “αλλού”. Αυτά που είχαμε μπροστά μας δεν ήταν Αθήνα αλλά κάποιο νησί. (Δεν έχω πάει στην Ανάφη άρα δεν ξέρω πως μοιάζει.) Φτάσαμε στον εξώστη και εκεί κατάλαβα τη σημασία της πατριδογνωσίας, μια και δυσκολεύτηκαν να προσανατολιστούν και να καταλάβουν τι βλέπουν. Το ορόσημα των Αθηνών. Βλέπετε από το λεωφορείο ή το αυτοκίνητο του μπαμπά, δεν φαίνονται αυτά τα πράγματα. Πολύ περισσότερο αν φοράς και ακουστικά – όπως γίνεται συνήθως – και απομονώνεσαι.

Μετά κατεβήκαμε και φτάσαμε στην οικία Κλεάνθη ή αλλιώς το παλιό Πανεπιστήμιο (τώρα είναι μουσείο), όπου είπαμε κάποια πράγματα για να φτάσουμε πάνω από την Ρωμαϊκή Αγορά και τους Αέρηδες. Στάση και εδώ, και καταλήξαμε στη Μητρόπολη. Η Μητρόπολη των Αθηνών έχει και αυτή την ιστορία της, την οποία ακούσαμε. Είπαμε και δυο λόγια για το Μοναστηράκι και τον Ηριδανό, και εκεί κάπου, τελείωσε ο γύρος. Είχαμε περπατήσει περίπου 2 ώρες στα στενά της Πλάκας και της Αθήνας. Αν είχαμε επισκεφτεί και το θέατρο του Διονύσου θα είχαμε μια καλύτερη εικόνα.

Η ανάδραση που είχα, ήταν ότι ποτέ δεν είχαν πάει “από εκεί” – και λογικό το βρίσκω – όπως ότι δεν ξέρανε το θέατρο του Διονύσου ενώ γνωρίζανε το θέατρο του Ηρώδου του Αττικού (νεώτερο και πολύ μικρότερο). Η εικόνα των Αναφιώτικων τους άρεσε αλλά τους άρεσε και η εικόνα από τον “εξώστη” πάνω από τα Αναφιώτικα.

Το μόνο ρίσκο που υπάρχει σε αυτή την έξοδο είναι ο καιρός. Εμείς εδώ είμασταν προνομιούχοι και ο Αττικός ουρανός έκανε το θαύμα του. Η σχετικά χαμηλή θερμοκρασία έκανε τον περίπατο ευχάριστο. Μπορέσαμε να δούμε και να καταλάβουμε την σημασία του μαρμάρου κάτω από το Αττικό φως όσον αφορά την αισθητική του μνημείου, και τι σημαίνει Πεντελικό μάρμαρο, Παριανό μάρμαρο και πωρόλιθος (από Ιταλία και Συρακούσες μεριά…)

Έτσι την επόμενη φορά, που θα πρέπει να πάτε κάπου με μια σχολική τάξη, ψάξτε το διαφορετικό, το δίπλα σας, αυτό που προσπερνάμε και δεν σηκώνουμε το κεφάλι να το κοιτάξουμε. Η Αθήνα τουλάχιστον έχει πολλά τέτοια μέρη. Και μέσα σε μια βόλτα μιας ώρας, γύρω γύρω, υπάρχει πλήθος θεμάτων να μιλήσεις.  Η Πλάκα είναι θησαυρός, το Θησείο, το Κέντρο με τα ιστορικά κτίρια και τους ναούς και εκκλησίες. Μια βόλτα στη Πανεπιστημίου από πάνω μέχρι κάτω έχει πλήθος θεμάτων να δεις και να σχολιάσεις.

Παρασκευή σήμερα, Σαββατοκύριακο ενόψει, με κάποια “σκέψη” για βροχή αργότερα το μεσημέρι. Πάλι θα “μυρίσει” ο τόπος… όχι όμως τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος – δυστυχώς – αλλά την άλλη. Να δούμε τι θα κάνουμε στο τέλος. Όπως και να έχει…

Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο…

Καταγράφουμε το παρόν, δημιουργούμε τις μνήμες του μέλλοντος.

Έτσι έλεγε μια μπλούζα που φοράω τα καλοκαίρια. Είναι ένα T-shirt παλιό αλλά πολύ αγαπημένο. Κυρίως για αυτό που γράφει. Η επιγραφή πάνω στη κορυφή λέει : ΔΡΑΣΕΙΣ.  Για σκεφτείτε λιγάκι το κείμενο και ελάτε να δούμε μαζί την ιστορία του.

Όλα ξεκίνησαν το 1990. Νέος καθηγητής στο σχολείο και λάτρης της φωτογραφίας, ξεκίνησα να καταγράφω, “ό,τι κινιόταν, ό,τι μιλούσε, ό,τι πετούσε…” αν και το τελευταίο στο σχολείο ήταν λίγο δύσκολο. Τέλος πάντων. Γιατί; Μα κάθε σχολείο έχει την ιστορία του, και αυτή πρέπει να καταγράφεται για να φαίνεται το πέρασμα του στο χρόνο…Να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Είχαμε και μια φωτογραφική ομάδα, με πολλά αξιόλογα “μάτια” με ευαισθησία και τεχνική που εξορμούσαμε και γυρνάγαμε με υλικό. Ο Αντώνης, η Ρεγγίνα, η Χρυσούλα, η Αριστέα, η Ινώ είναι τα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό.Κάποιον έχω ξεχάσει σίγουρα αλλά πρέπει να ψάξω και δεν έχω χρόνο. Αποτέλεσμα ένα άλμπουμ με τις εκδηλώσεις του 1990 -91. Το μόνο που υπάρχει. Γιατί ποτέ δεν αξιολογήθηκε σωστά ώστε η κάθε χρονιά να έχει τα φωτογραφικά της ντοκουμέντα.

Η φωτογραφική ομάδα, διαλύθηκε, τα παιδιά προχώρησαν τη ζωή τους έξω από το σχολείο αλλά εγώ με μια φωτογραφική μηχανή κατέγραφα… Εκεί… σταθερά. Γιορτές, εκδρομές, χορευτικά, ό,τι θέλεις…Σε κάθε εκδήλωση ήταν οι συνάδελφοι που την οργανώνανε και ο Μανώλης. Τις περισσότερες γιορτές και εκδηλώσεις στο σχολείο, τις έχω δει μέσα από το προσοφθάλμιο μιας φωτογραφικής μηχανής ή μιας βιντεοκάμερας αργότερα. Πάντα “έκανα” τη δουλειά μου… αλλά κανείς δεν την έβλεπε. Θεωρούσα ότι το να μην απολαμβάνεις μια θεατρική παράσταση αλλά να τη βλέπεις μέσα από τη βιντεοκάμερα ήταν το ελάχιστο τίμημα που έπρεπε να πληρώσεις προκειμένου να αφήσεις κάτι για τους άλλους… που έρχονται.

Πέρασε ο καιρός, και η φωτογραφική μηχανή έγινε βιντεοκάμερα. Από το σχολείο ποτέ δεν κατάλαβαν τι έκανα. Πάντα ο εξοπλισμός ήταν δικός μου και πάντα ήταν επιλεγμένος έτσι ώστε να καλύπτει συγκεκριμένες ανάγκες. Όταν αγόρασα το φλας με GN 45 (δηλαδή έβγαζε και φώτιζε μέχρι 25 μέτρα απόσταση – χοντρικά για να μη μπαίνω σε λεπτομέρειες ) το πήρα για να μπορώ να καλύπτω τις εκδηλώσεις στο σχολείο. Και όταν ζήτησα να προμηθευτεί το σχολείο αντίστοιχο εξοπλισμό με συγκεκριμένες προδιαγραφές, μου πήραν μια pocket με φλας που καλύπτει ένα σαλόνι (3-4 μέτρα). Μιλάμε για απογοήτευση. Η βιντεοκάμερα είναι με υψηλή ανάλυση και αισθητήρα 3 Mp για ευκρίνεια και δυνατότητα επεξεργασίας. Αλλά αυτά είναι τεχνικές λεπτομέρειες που δεν έχουν σημασία. Τη δεύτερη πρόταση κρατείστε.

Πάμε στην εποχή του βίντεο. Όλα στη κασέτα. Μόνο κασέτα. Ούτε DVD ούτε σκληρό δίσκο στη βιντεοκάμερα. Μόνο η κασέτα κρατάει όλες εκείνες τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για σωστή επεξεργασία. Τα άλλα είναι ερασιτεχνικά. (Δείτε πόσοι επαγγελματίες σε γάμους και βαπτίσεις έχουν βιντεοκάμερα με… DVD). Αποτέλεσμα..περίπου 170 ταινίες με σχεδόν τα πάντα από το 2003 και μέχρι το 2008… και γύρω στα 50 DVD επεξεργασμένα.  Εκεί γεννήθηκαν οι δράσεις… Μια σειρά DVD  με καταγραφή όλων των εκδηλώσεων της χρονιάς και αποσπάσματα 2-3 λεπτών. Ένα ψηφιακό χρονικό με όσα γίνονταν στο σχολείο. Έβγαιναν για 4 χρόνια και η αξιολόγηση ήταν τέτοια που όταν σταμάτησε κανείς δεν το πρόσεξε. Οι συνάδελφοι τις ζητάγανε για να τις ξεχνάνε στις αίθουσες και τα αμφιθέατρα. Και έτσι σταμάτησαν να βγαίνουν. Στις εκδηλώσεις πλέον κάθομαι σε καρέκλα και παρακολουθώ. Όμως έχω το κινητό μου… (Το χούι που λέει ο λαός) και θα βγάλω σίγουρα κάποιες φωτό, αλλά και βίντεο μια και το διάλεξα να έχει τη δυνατότητα να γράφει σε υψηλή ανάλυση… (είπαμε τίποτα δεν είναι τυχαίο…).

Στα 30χρονα του σχολείου, παραδόθηκαν 2500 φωτογραφίες σε ψηφιακή μορφή και 50 ταινίες από εκδηλώσεις (γύρω στα 350 GB) Τις ταινίες δεν τις άγγιξαν… που χρόνος. Οι φωτογραφίες όμως κατέγραψαν την ιστορία του σχολείου…επειδή έτσι έτυχε να βρεθούν από μόνες τους… (δεν υπήρξε απολύτως καμία αναφορά στη πηγή πουθενά).

Και φτάνουμε στο σήμερα. Στη ψηφιακή εποχή. Είπαμε το χούι δεν χάνεται… Έτσι με τα παιδάκια μου, στο τμήμα που είμαι υπεύθυνος, ανάμεσα στα άλλα, είπαμε να κρατήσουμε κάποια στοιχεία και να αφήσουμε το ίχνος μας στο σχολείο και το πέρασμά μας από αυτό. Έτσι σε κάποιες άλλες εποχές όταν βλέπουμε αυτά τα πράγματα θα θυμόμαστε και θα τα συζητάμε.

Φτιάξαμε λοιπόν δημοσιογραφική ομάδα… και αρχίσαμε τις συνεντεύξεις μεταξύ μας… διότι το πρώτο που δεν γνωρίζουμε είναι ο ένας τον άλλο. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι λέγαμε σήμερα μετά από….κάποια χρόνια. Μετά θα περάσουμε στη καταγραφή… των γεγονότων. Η ομάδα είναι πολύ καλή… και έχουν δει πολύ ζεστά όλη τη προσπάθεια, αλλά και οι συμμαθητές τους επίσης τη πλαισιώνουν με ενδιαφέρον και την υποστηρίζουν θερμά. Οπότε για μια ακόμα φορά… “Καταγράφουμε το παρόν και δημιουργούμε τις μνήμες του μέλλοντος”.

“Παλιοδουλειά αλλά κάποιος πρέπει να τη κάνει…” που λέγανε και σε μια ταινία.

Έβγαλα πίκρα σήμερα… αλλά κάποτε πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα πράγματα δεν γίνονται μόνα τους. Υπάρχουν άνθρωποι από πίσω που δεν είναι αόρατοι… αλλά δουλεύουν με ένα στόχο. Και φυσικά δεν είναι δεδομένοι. Κάπου “τσαντίζονται” και μαζεύονται….

Το καινούργιο blog φιλοξενείται στο σχολικό δίκτυο, και προς το παρόν η μόνη συνέντευξη είναι η δική μου, γιατί πρέπει να ενημερωθούν οι γονείς, οπότε αν και ήδη υπάρχουν 6 συνεντεύξεις… δεν έχουν ανέβει. Αν θέλετε περάστε και ρίξτε μια ματιά… είναι ΕΔΩ. Προς το παρόν δεν ανοίξαμε κανονικά, οπότε δεν δεχόμαστε σχόλια, αλλά εδώ ευχαρίστως να μου πείτε ό,τι θέλετε.

Αυτά… Πάω να κάνω καμία δουλειά…που λένε.

Τη καλημέρα μου… και καλό Σαββατοκύριακο.

Ένα Facebook γεμάτο αναμνήσεις…

Σήμερα το πρωί μου την έδωσε. Κοιτούσα το προφίλ μου στο facebook και πρόσεξα το κουμπάκι που έλεγε “άτομα που πιθανόν να γνωρίζετε”. Γενικά δεν το είχα ψαχουλέψει γιατί πάντα περίμενα να μου στείλουν πρόσκληση οι γνωστοί και φίλοι και εγώ να την αποδεχτώ. Πολύ περισσότερο από παλιούς μου μαθητές, οι οποίοι σε τελική ανάλυση μετά από τόσα χρόνια πιθανόν να μην είχαν καμία διάθεση να ξανακούσουν για σχολείο ή για καθηγητές.

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν δεν έστελνα προσκλήσεις σε παλιούς μαθητές. Σήμερα λοιπόν είπα να το κάνω. Πάτησα το κουμπάκι λοιπόν και άρχισε το κατεβατό… Και όσο έφτανα στο πάτο τόσο ξανανέβαινε και έβγαζε και άλλα. Και έβλεπα και έβλεπα… σε κάποια φάση αρχίζει “ο πανικός”. Ο ένας μετά τον άλλο οι παλιοί μου μαθητές… αγόρια – κορίτσια ή πιο σωστά άνδρες – γυναίκες. Κάποιοι αλλαγμένοι, πιο μεγάλοι, με “ηλιακό” πολλοί, (φαλακρίτσα κοινώς), με τα παιδιά τους πολλοί, οι γυναίκες πολλές με διπλά επώνυμα, ενδεικτικό της αλλαγής της οικογενειακής τους κατάστασης, άλλες με τα παιδάκια τους αλλά εδώ θα το πω… όλες αναγνωρίσιμες… ίσως με άλλο χρώμα μαλλιών αλλά αναγνωρίσιμες. Τελικά αλλιώς περνάει ο χρόνος για τους άνδρες και αλλιώς για τις γυναίκες. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με κοινωνικά πρότυπα ή ανασφάλεια των γυναικών απέναντι σε μια κοινωνία που τις θέλει με ένα “χ τρόπο”, αλλά ο χρόνος περνάει αλλιώς (sorry guys – μην αφήνεστε όμως, γιατί νομίζω ότι παίζει και αυτό).

Έτσι λοιπόν άρχισα να στέλνω requests  και έστειλα δεν ξέρω πόσα, και κάπου βαρέθηκα… και άφησα μερικά και “για αύριο”.  Ίσως δεν το έκανα τόσο καιρό, γιατί δεν ήθελα να ενοχλήσω, ή ίσως γιατί φοβόμουνα την “απόρριψη”… κάτι που θα σήμαινε ότι σαν καθηγητής δεν άφησα το σωστό ίχνος… δεν ξέρω. Πολλοί μιλάνε για την κρίση των πενήντα και ίσως αυτό να με μάζεψε.

Τέλος πάντων όπως και να έχει μου άρεσαν αυτά που είδα… αν και δεν έψαξα προφίλ. Που χρόνος…Ίσως σε άλλη φάση. Η αλήθεια είναι ότι βλέπεις νέους ανθρώπους να προχωράνε και να προοδεύουν και αισθάνεσαι ότι και εσύ κάπου σε αυτή τη πορεία, υπήρξες. Δεν σχολιάζω τον τρόπο… αλλά υπήρξες.

Να είστε όλοι καλά… να περνάτε καλύτερα… και θα το ξανακάνω… οπότε να είστε προετοιμασμένοι…

Τη καλημέρα μου…

ΥΓ : Μένει να δω πως φτιάχνουν γκρουπ να “τους βάλω όλους μαζί μέσα” μπας και αρχίσουν να γνωρίζονται… Θα δω τι θα κάνω… Αργότερα.

Δεύτερη βδομάδα Ερευνητικές εργασίες…

Έτσι θα πάμε νομίζω. Πάντως η αίσθηση που έχω είναι ότι επειδή προηγούμαστε χρονικά από τα άλλα σχολεία, αντιμετωπίζουμε πρώτοι τα προβλήματα. Κάποια τα λύνουμε, κάποια το παλεύουμε. Πάντως το να μοιραστούμε τον προβληματισμό αλλά και τις εμπειρίες σίγουρα όφελος θα είναι.

Έτσι αυτή τη βδομάδα είχαμε άλλες δυο ολομέλειες στην Α’ λυκείου. Στο δίωρο, παρουσιάσαμε στους μαθητές, κριτήρια για να επιλέγουν τις πληροφορίες και από το διαθέσιμο υλικό να εντοπίζουν τι χρειάζονται. Στην ίδια μέρα, παρουσιάστηκαν οι βασικές αρχές δημιουργίας ερωτηματολογίου. Έτσι – ό,τι ακούσανε και ό,τι έμεινε – αποκτήσανε όλοι οι μαθητές ταυτόχρονα κάποιες βασικές γνώσεις σε θέματα υποδομής. Το υλικό από αυτές τις εισηγήσεις, θα αναρτηθεί στο διαδίκτυο για παραπέρα αναφορά – αν και όταν τους χρειαστεί –

Τη Δευτέρα το απόγευμα επιλέξαμε τα θέματα. Η αλήθεια είναι ότι τα θέματα είχαν επιλεγεί, αλλά προτάθηκαν στο σύλλογο παρουσιάστηκαν στους συναδέλφους και εγκρίθηκαν για παραπέρα πορεία, στις ερευνητικές εργασίες. Τώρα νομίζω ότι μπορώ να τα αναφέρω, αν και θα ήθελα και από εσάς, αντίστοιχη πληροφόρηση, για να δούμε τι κυκλοφορεί και κυρίως με ποιο σκεπτικό. Δηλαδή τι περιμένουμε από τους μαθητές να γράψουν, σε ποια αντικείμενα αναφέρονται, τι ευρύτητα έχουν κλπ κλπ κλπ.

Τα θέματα λοιπόν που προτάθηκαν ήταν :

  1. Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα στη χρήση της Γενετικής Μηχανικής. Ηθικοί φραγμοί και διλήμματα.
    Σε αυτό η πρόθεση είναι να συζητηθούν τα θέματα εκείνα που έχουν προκύψει από την ανάπτυξη της Γενετικής Μηχανικής…κν το να πειράζουμε το DNA  κατά βούληση είναι καλό, είναι κακό, δημιουργεί κάποια ηθικά θέματα, πως αντιμετωπίζονται κλπ κλπ κλπ. Μπαίνουν Βιολογία, Χημεία, θέματα Ηθικής, Κοινωνικού προβληματισμού…
  2. Λειτουργία και χρήση ενός κτίσματος.
    Εδώ μπαίνει το εξής θέμα : Γιατί ένα κτίσμα φτιάχνεται με το τρόπο που φτιάχνεται… Γιατί τα μουσεία είναι φτιαγμένα έτσι, γιατί τα σπίτια στα χωριά είναι φτιαγμένα έτσι, γιατί τα γεφύρια είναι φτιαγμένα με αυτό το τρόπο… Και γενικά γιατί τα κτίσματα που μας περιβάλλουν είναι φτιαγμένα με αυτό το τρόπο. Ποιο ρόλο παίζει η χρήση που προβλέπεται να έχει το κτίσμα, στη μορφή και τη κατασκευή του. Εδώ εμπλέκονται διάφορα θέματα, τεχνικής φύσης (αρχιτεκτονική, φυσική για τη μορφή και το σχήμα, χημεία για τα υλικά…) κοινωνικά, πολιτιστικά …
  3. Οδοιπορικό : ταξίδι στο χώρο, το χρόνο, τις ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις.
    Εδώ προσπαθούμε να καταγράψουμε την εξέλιξη διαφόρων πραγμάτων…Γιαυτό το οδοιπορικό δεν το περιορίσαμε στην ετυμολογική ερμηνεία του περιπάτου – περιήγησης αλλά βάλαμε και χρόνο μέσα, δηλαδή, να μελετήσουμε την εξέλιξη σε κάποιο θέμα, είτε υλικό, είτε κοινωνικό. Εδώ θα μπορούσαμε για παράδειγμα να δούμε την εξέλιξη στα… ρούχα, όπως είχε προταθεί σε μια εργασία και στο σεμινάριο… στη διατροφή… στις κοινωνικές σχέσεις… στην εκπαίδευση… στα αυτοκίνητα… στις καλλιέργειες…Γενικά σε οτιδήποτε θα μπορούσε να έχει μια πορεία, διάρκεια και εξέλιξη.
  4. Καλές τέχνες και θετικές επιστήμες.
  5. Εδώ μέσα από τις καλές τέχνες μπορούμε να δούμε που μπαίνουν οι θετικές επιστήμες και πως συσχετίζονται. Από τα χρώματα και την Χημεία, από την προοπτική και την Αρχιτεκτονική και τα Μαθηματικά, από την γλυπτική και την Ανατομία, από όποια μορφή τέχνης και την σχέση του με τις θετικές επιστήμες…Για σκεφτείτε πως θα στεκόταν ο Γυάλινος Δρομέας του Βαρώτσου αν δεν είχε μελετηθεί μέσω φυσικής η στατικότητα του έτσι για παράδειγμα. Εδώ λοιπόν όλα παίζουν.

Συζητώντας τα θέματα με συναδέλφους προσπαθώντας να δω την άποψη τους, δέχτηκα απόψεις ότι δεν ήταν καλά, ότι ήταν εντοπισμένα, ότι… ότι… ότι… Σε κάποιους άρεσαν και μπόρεσαν να δουν τη δυναμική τους και τις δυνατότητες ανάπτυξης. Δεν ξέρω ποιοι είχαν δίκιο και ποιοι όχι. Πάντως εμείς με αυτά θα δουλέψουμε…και από εκεί και μετά θα μαζέψουμε την εμπειρία τη δική μας αλλά και  την δική σας – εκτός αν οι ιδέες σας είναι επτασφράγιστα μυστικά που αφορούν μόνο εσάς… οπότε “πάσο” – και θα δούμε στην πορεία πως μπορούμε να κινηθούμε καλύτερα και πιο σωστά για τα παιδιά μας.

Αυτά τα θέματα δόθηκαν στα παιδιά λοιπόν χθες και του ζητήθηκε να τα ταξινομήσουν ανάλογα με τα ενδιαφέροντά τους. Οι συνάδελφοι είχαν αποφασίσει να μη κάνουν παρουσίαση, αναλυτική σε κάθε εργασία αλλά μια πολύ μικρή αναφορά. Δεν θέλανε να επιχειρηματολογήσουν για τις εργασίες. Προτίμησαν οι μαθητές να διαλέξουν ότι θέλανε ο καθένας για δικούς του λόγους (“no questions asked”). Έτσι πήραμε τις επιλογές τους.

Εδώ μπαίνω εγώ να χωρίσω τα τμήματα ανά επιλογή.

Αρχικά χωρίστηκαν όλοι στις πρώτες επιλογές τους. Με 65 μαθητές θα έπρεπε να έχω 3Χ16 + 1Χ17 = 65 (υπήρχαν και 3 απόντες οπότε όπου και να θέλουν βολεύονται). Οι πρώτες επιλογές ήταν 11 – 11 – 15 – 28 αντίστοιχα. Άρα το τελευταίο έπρεπε να κατέβει. Με κλήρωση επιλέχθηκαν 11 μαθητές (γεννήτρια τυχαίων αριθμών RND Χ 28 και στρογγύλεμα στον πλησιέστερο ακέραιο.) Οι μαθητές που επιλέχθηκαν τοποθετήθηκαν στην δεύτερη επιλογή τους αλλά δεν έλυσε το πρόβλημα μια και δεν είχαν δεύτερη επιλογή όποια ομάδα ήθελα εγώ… οπότε έκανα παρέμβαση και μετακίνησα στις δεύτερες επιλογές από όλες τις ομάδες, ψάχνοντας τους δυνατούς συνδυασμούς, και προέκυψε τελικά 15 – 16 – 16 – 18 που νομίζω ότι είναι και η τελική κατάταξη. Αν ασχοληθώ και άλλο, κάποιοι μαθητές θα βρεθούν σε θέμα τρίτης επιλογής τους – που σημαίνει μικρό ενδιαφέρον άρα…εν δυνάμει πρόβλημα -. Ο αριθμός των μαθητών ανά 16-20 μετά κάποιες διευκρινιστικές ερωτήσεις στον κ. Ματσαγγούρα είναι ενδεικτικές και “ελαστικές” μέσα σε κάποια όρια πάντα. Οι μαθητές που είναι σε αυτή την εργασία δεύτερη επιλογή, στο επόμενο τετράμηνο οπωσδήποτε θα κλειδώσουν στις πρώτες τους επιλογές.

Έτσι τη Δευτέρα, τους δίνονται τα τμήματα και ξεκινάνε πλέον ανά τμήμα ενδιαφέροντος τη δουλειά τους. Μόλις προχωρήσουμε και από εκεί θα δούμε αν υπάρχει κάτι που αξίζει να αναφερθεί.

Καλό Σαββατοκύριακο. Θα ήθελα να δω τα σχόλια σας σχετικά αλλά και να μοιραστείτε μαζί μας τι γίνεται στο δικό σας σχολείο.

Τη καλημέρα μου…(πάμε για δουλειά…)

1. Καλές τέχνες και θετικές επιστήμες.

Σαββατοκύριακο στο Αίγιο…

doing nothing…Σχεδόν. Μύρισα τριαντάφυλλα, τα κλάδεψα, τα καθάρισα, τα πότισα..(θα τα χαρούν οι γείτονες πάλι στην νέα ανθοφορία). Είναι φανταστική η φύση. Δεκαπέντε μέρες τον Αύγουστο, τα πότισα, τα κλάδεψα και πάνω στο φούντωμα τους με μπουμπούκια, έφυγα. Γυρίζοντας βρήκα τουλάχιστον 50-60 τριαντάφυλλα που είχαν κλείσει το κύκλο τους και είχαν ξεραθεί. Δηλαδή κάποια στιγμή ο κήπος θα ήταν γεμάτος “χρώματα και αρώματα”.

Τώρα στο χωριό είναι ερημιά. Όλοι τρυγάνε. Έχουν φύγει και μόνο αργά το βράδυ βλέπεις κανένα φως στα σπίτια. Η δουλειά είναι ζόρικη και υπάρχουν πολλοί εποχιακοί εργάτες – συνήθως Αλβανικής προέλευσης –  που το βράδυ γεμίζουν τη πλατεία αλλά και όσα σπίτια – ψιλογκρεμισμένα – ψιλοερημωμένα υπάρχουν.

Ανακάλυψα και ένα φαγάδικο – αξιόλογο για όποιον βρεθεί κατά Αίγιο μεριά – το “πάμε Πλατεία”. Στη μεγάλη πλατεία του Αιγίου, με ποικιλία φαγητών κυρίως μαγειρευτών. Συνήθως “πάει πακέτο”, αλλά ο χώρος είναι όμορφος για να κάτσεις κιόλας. Λιτός και απέριττος, με διακριτική διακόσμηση, χωρίς τίποτα το κραυγαλέο. Προσωπικά, ό,τι έχω φάει εκεί, μου έχει αρέσει… (αν είναι δόκιμη η έκφραση). (Ένα Σαββατοκύριακο πήγαμε,  να βάλουμε και τσουκάλι… δεν λέει. Ούτε κάτι στα γρήγορα… Αυτό είναι μια λύση).

Το Σαββατοκύριακο μου έδωσε το χρόνο να διαβάσω πάλι τις σημειώσεις μου για τις νέες τεχνολογίες. Θέλω να γίνω δημοσιογράφος… Μπορώ; (Χε χε – έρχεται…αργότερα).

Η εφημερίδα, δυο μέρες βγήκε μόνη της… βλέπετε δεν είχα ΙΝΤΕΡΝΕΤ στο χωριό και έτσι δεν έψαξα να βρω καλούδια. Βέβαια μου άρεσε που οι θησαυροί  μου βρήκαν ανταπόκριση και προωθήθηκαν δεόντως – και ευχαριστώ για αυτό – Και εσείς όμως αν βρείτε κάτι καλό.. μην αμελήσετε… Twitt- άρετε το και θα βγει στον αέρα. Αν βάλετε και το #manaliss θα το ανεβάσει μόνο του. Το Ίντερνετ ούτως ή άλλως δεν έχει μυστικά…μη κρατάτε και εσείς…

Ανεβαίνοντας στο χωριό είχα και μια κούτα βιβλία. Τα βιβλία αυτά ήταν παιδικά εικονογραφημένα, με ένα μεγάλο πλήθος αντικειμένων, αεροπλάνα, πλοία, διάστημα, φύση, ….Ο λόγος… η δωρεά. Τα έπαιρνα όταν τα παιδάκια μου ήταν μικρά. Τώρα πιάνουν τόπο και σκονίζονται. Στους φίλους που θα δοθούν, τα παιδάκια τους 6-10-12 χρονών έχουν αρκετά χρόνια για να τα αξιοποιήσουν και δεν έχουν το Google  να τους λύνει όλες τις απορίες. Βασικά δεν έχουν κανένα να τους λύνει τις απορίες. Γεωργοί και οι δύο γονείς με βασικές σπουδές, προσπαθούν όσο μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Και ο Γιωργάκης θα πάει πρώτη Γυμνασίου και αντί για βιβλία θα πάρει ένα DVD να το διαβάσει…με το μάτι και να το τυπώσει με το χέρι… Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε στο μικρόκοσμό μας… Όλοι έχουμε υπολογιστές, σύνδεση στο Ιντερνετ, printer, και όλα τα καλά για να μπορέσουν να υποκαταστήσουν τα βιβλία που δεν θα πάρουν. Τι το θέλουν το ψωμί… Γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι… ( η κάπως έτσι το είπε η Μ Αντουανέτα όταν έμαθε ότι ο λαός του Παρισιού είχε επαναστατήσει για ψωμί).

Να σας περιγράψω μια περυσινή ημέρα της οικογένειας αυτής, για να δείτε πως είναι έξω από το χρυσό σας κλουβί.

Πρωινό ξύπνημα και 7.30 φορτώνουμε τα τρία παιδιά στο αυτοκίνητο – γιατί η Νομαρχία έκοψε το ταξί – αφού δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν οι γονείς – και ξεκινάμε από τη Κουνινά για Αίγιο. (15 χλμ). Μοιράζουμε τα παιδιά. Ο μικρός νηπιαγωγείο και τα δύο μεγαλύτερα στο δημοτικό.  Ο μικρός σχολάει 12.30 και τα μεγάλα 1.30. Παίρνουμε τον μικρό και παραμένουμε Αίγιο να σχολάσουν και τα άλλα  ( αν επιστρέψει στο χωριό – σε ένα τέταρτο θα πρέπει να ξαναφύγει και να ξαναπάρει το μικρό στο Αίγιο). Βλέπετε ο δημοτικό έκλεισε στο χωριό. Παίρνουμε τα παιδιά, επιστροφή, φαγητό και 5 το απόγευμα ξανά κάτω για Αγγλικά. Όλα μαζί  πάλι. Ο μικρός δεν κάνει Αγγλικά, αλλά τα άλλα δυο δεν έχουν την ίδια ώρα και έτσι από τις 5.30 μέχρι τις 9.00 έχουμε φροντιστήριο. Και η αναμονή που γίνεται… στο αυτοκίνητο. Διαβάζοντας βιβλία ή και μαθήματα, ανάλογα ποιο παιδί έχει επιστρέψει… Λοιπόν… ας ξυπνήσουμε λίγο. Στην επαρχία οι γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να μάθουν κάποια πράγματα, πρέπει να δώσουν αγώνα…μόνοι τους. Άστε λοιπόν, τις εκτυπώσεις, τα DVD και τα άλλα φρου φρου και αρώματα.  Γιαυτό δεν ολοκληρώνουν τις σπουδές τους πολλά παιδιά. Στο χωριό τα περισσότερα έχουν φύγει. Το χωριό ερημώνει. Όταν πρωτοπήγα (2000) τα παιδιά που μαζεύονταν μα τα παιδιά μου στην αυλή και παίζανε ήταν καμιά 20αριά. Τώρα δεν νομίζω να είναι 10 όλα όλα…  Τέλος πάντων. Τα έγραψα όλα αυτά θέλοντας απλά να δώσω τα εύσημα σε όλους εκείνους τους αφανείς γονείς, που είναι πίσω από τα παιδιά τους και προσπαθούν να τους προσφέρουν τα καλύτερα. Και μη μένει το μυαλό σας στο καλοκαίρι, αυτό γίνεται όλο το χρόνο, και στα 650 μ υψόμετρο , έχει κρύο, βροχή, χιόνι, πάγο, παγετό… όλο το πακέτο.

Και η προσφορά της ημέρας : ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ : Φωτογραφικός εκτυπωτής ΜΕΟΡΤΑ (Τσεχοσλαβάκικος – αν θυμάμαι καλά) με φακό 50 – άρι και ασπρόμαυρη και έγχρωμη κεφαλή. Και υποδομή σκοτεινού θαλάμου. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι έχω… λεκανάκια, τανκ για φιλμ, λαβίδες… Δεν είμαι σίγουρος. Πριν 10 χρόνια είχα ένα πλήρη σκοτεινό θάλαμο που δούλευε. Τώρα θέλει λίγο ψάξιμο. Ο εκτυπωτής είναι πάντως καλός.  Αν κάποιος ενδιαφέρεται, κυρίως κάποιος σπουδαστής φωτογραφίας, ή αν κάποιος έχει σχολή φωτογραφίας, σε δήμο, κοινότητα ή οτιδήποτε άλλο, ας ρωτήσει. Θα μου επιτρέψετε να περιμένω λίγο  να δω από θα υπάρξει  – αν υπάρξει ενδιαφέρον  – και να διαλέξω που θα πάει. Από την άλλη εσείς είτε στα σχόλια, είτε σε mail με ενημερώνετε σχετικά. Θα με στεναχωρούσε πολύ να πάει στα σκουπίδια… Λοιπόν όσοι το διαβάζετε αυτό προωθείστε το…

Μέχρι τότε…τη καλησπέρα μου και καλή βδομάδα… για όλους σας…

Πρώτη βδομάδα Ερευνητικές Εργασίες…

Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, ξεγελάω τον εαυτό  μου. Νομίζω ότι έχω χρόνο και γράφω στο blog. Αλλά το σωστό είναι ότι έχω ανάγκη και γράφω στο blog. Βλέπετε έχουμε ήδη ξεκινήσει μαθήματα… (ναι από τη Δευτέρα κανονικότατα…) Ο λόγος δεν είναι η “προκοπή”… αλλά το γεγονός ότι ξεκινάμε όπως ακριβώς στη Γαλλία, μια και είμαστε Γαλλικό Σχολείο…(όχι απλά γαλλόφωνο). Έτσι αντιμετωπίσαμε πρώτοι αυτά που θα αντιμετωπίσετε εσείς από Δευτέρα και μετά. Λοιπόν τα βιβλία – για τα ιδιωτικά που τα αγοράζουμε – στη Β και Γ λυκείου γενικά υπάρχουν (τα περυσινά…μέχρι να εξαντληθούν). Εμείς ξεκινώντας πριν  από όλους κάτι βρήκαμε…Οι υπόλοιποι δεν ξέρω…

Και πάμε στις Ερευνητικές εργασίες. Νομίζω έχω αναφέρει ότι είμαι συντονιστής φέτος για την Α’ λυκείου. Πρώτα από όλα πρέπει να πω, ότι εμείς δουλέψαμε λίγο ανάποδα, αναθέσαμε το μάθημα, και από τους συναδέλφους που έχουν το μάθημα δημιουργήθηκαν τα ζευγάρια και βγήκαν τα θέματα. Δηλαδή δεν υπήρξαν δυο συνάδελφοι που συνεννοήθηκαν, κατέθεσαν πρόταση και αν εγκριθεί να πάρουν το μάθημα… Δεν ξέρω σε πόσα σχολεία θα γίνει έτσι (προσωπικά νομίζω σε ελάχιστα έως κανένα).

Πάντως εδώ πρέπει να πω ότι η ομάδα είναι πολύ καλή… Τι σημαίνει αυτό… Κάναμε ολομέλεια, πριν ξεκινήσουμε (2/9) και τα βάλαμε κάτω… Συνεννοηθήκαμε άμεσα, οργανωθήκαμε, βγάλαμε σχεδόν αμέσως τους βασικούς άξονες των ερευνητικών εργασιών και πολύ γρήγορα, σκαρώσαμε τους βασικούς σκελετούς στο τι θα περιμέναμε να δούμε από τα παιδιά. Τώρα έχουμε τη Δευτέρα την ειδική συνεδρίαση όπου θα θέσουμε στο Σύλλογο τις προτάσεις, να δούμε και την άποψή τους και τα σχόλια τους, όπως επίσης να δούμε και τις προτάσεις τους αν υπάρχουν που θα χρησιμοποιηθούν σαν δεξαμενή θεμάτων για το μέλλον.

Το πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε είναι τι θα κάνουμε τους μαθητές μέχρι να δημιουργηθούν τα τμήματα ενδιαφέροντος. Βλέπετε είναι μάθημα ζώνης και όλα τα τμήματα είναι μαζί μέχρι να χωριστούν σε υποτμήματα ενδιαφέροντος. Είναι 68 παιδάκια και έχουμε από 17 / τμήμα.

Τι θα τα κάνουμε λοιπόν και πως θα τα απασχολήσουμε; Σκεφτήκαμε λοιπόν την ολομέλεια. Έτσι μαζευτήκαμε όλοι στη Βιβλιοθήκη τη Δευτέρα που είχαμε το Δίωρο όπου εγώ σαν συντονιστής τους έκανα μια γενική παρουσίαση των Ερευνητικών εργασιών. Αναφέρθηκα σε γενικά θέματα και όχι σε λεπτομέρειες. Είχαν αρκετή αγωνία όσον αφορά την αξιολόγηση, και έβαλαν αρκετά θέματα. Είχαν να κάνουν με πρακτικά πράγματα όπως που θα βρουν πληροφορίες, πως θα γράφουν τις εργασίες, τι θα παραδώσουν στο τέλος, τι σημαίνει δημόσια παρουσίαση…κλπ κλπ κλπ. Προσπάθησα να τους ηρεμήσω λίγο, και να τους εξηγήσω ότι είναι μια διαδικασία καινούργια, την οποία θα τη μάθουν σιγά σιγά με προσεκτικά βήματα και δεν είναι ανάγκη να τους πιάνει η αγωνία.

Πάντως οι απορίες τους μας ενίσχυσαν στο σχέδιο που είχαμε για τις δυο πρώτες εβδομάδες. Δηλαδή. Μέχρι να περάσουν από το σύλλογο οι εργασίες και να ανακοινωθούν στους μαθητές ώστε να χωριστούν σε τμήματα ενδιαφέροντος και να δουλεύουν την εργασία, σε ολομέλεια θα ενημερωθούν στα παρακάτω : Χρήση μηχανών αναζήτησης, από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ (από τον καθηγητή πληροφορικής). Κριτήρια επιλογής πληροφοριών (από καθηγήτρια φιλόλογο). Δημιουργία ερωτηματολογίων (από καθηγήτρια φιλόλογο). Πως κάνουμε μια εργασία από τους καθηγητές βιολογίας και φυσικής. Όλοι αυτοί είναι μέλη της ομάδας, μαζί με τη καθηγήτρια των καλλιτεχνικών και δυο καθηγητές αγγλικής και γαλλικής φιλολογίας (σύνολο 8). Αναφέρω την ποικιλία γιατί ακούω περίεργες ποσοστώσεις σε σχολεία υπέρ της μιας ή της άλλης ειδικότητας…(!!!περίεργα μου φαίνονται). Με αυτό το τρόπο όλοι οι μαθητές έχουν αποκτήσει κάποιες γνώσεις υποδομής, και θα φροντίσουμε σιγά σιγά να αποκτήσουν και άλλες.

Έτσι την Δευτέρα αποφασίζουμε τις εργασίες και τη Πέμπτη στη μονόωρη και τελευταία ολομέλεια – πριν τις εργασίες (γιατί μετά θα ακολουθήσουν και άλλες ολομέλειες) – θα επιλέξουν τμήμα ενδιαφέροντος κατά σειρά επιλογής για όλα τα θέματα. Το Σαββατοκύριακο εγώ θα φτιάξω τα τμήματα ενδιαφέροντος με την διαδικασία που περιγράφεται στην εγκύκλιο και μετά θα αρχίσει η δουλειά. Σε κάθε τμήμα οι ομάδες θα βγούν με κλήρωση από “σακκούλι” (χωρίς διαπραγμάτευση ή μεταβολές) ώστε να είναι τυχαίες και να αποφύγουμε ομάδες κολλητών συμμαθητών και πρακτικές απομόνωσης μεταξύ τους.

Τα μη διαπραγματεύσιμα είναι η κλήρωση και το πλήθος των μελών της ομάδας (4). Δηλαδή εμείς με 17 παιδάκια έχουμε 3Χ4 + 1Χ5 (18 = 3Χ4 + 2Χ3 ή 2Χ4 + 2Χ5 κλπ κλπ). Γενικά προσπαθούμε όσο πιο κοντά στο 4.

Έτσι λοιπόν ξεκινάμε σιγά σιγά, και οργανωνόμαστε. Αν έχετε καμία ιδέα, ευπρόσδεκτη. Αν έχετε καμία απορία και αυτή ευπρόσδεκτη. Ο καθένας μας βλέπει τα πράγματα διαφορετικά και μέσα από αυτή τη διαφορετικότητα προχωράμε…ως γνωστόν.

Τη καλησπέρα μου….