Category: Υπολογιστές

Τα blog και εγώ…

Ξεκίνησα να γράφω πριν από πολλά χρόνια…2006 είναι – αν θυμάμαι καλά – είναι η πρώτη καταγεγραμμένη εγγραφή μου.

Από τότε πέρασε πολύς καιρός. Ούτε ξέρω πόσα κείμενα έχω γράψει από τότε. Ούτε ξέρω που έχω γράψει τα κείμενα. Βλέπετε έχω δημιουργήσει καμιά δεκαριά blogs αλλά έχω συμμετοχή και σε πολλά άλλα, γνωστών και φίλων.

Όταν πρωτοξεκίνησα το έκανα μάλλον από πειραματισμό. Ήταν κάτι καινούργιο και ήθελα να δω τι γίνεται… Είχα ήδη φτιάξει μια – δυο ιστοσελίδες αλλά δεν μου άρεσαν, γιατί ήταν στατικές. Ήθελα κάτι πιο άμεσο και γρήγορο. Κάτι πιο ευέλικτο. Αυτό το βρήκα στο blog.

Όταν ξεκίνησα να γράφω… δεν ήξερα τι να γράψω. Και τώρα το ίδιο ισχύει. Έτσι έγραφα ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό. Αλλά τα πράγματα δεν ήταν απλά. Έκανα πολλά λάθη σε όλη τη πορεία αλλά έμαθα και πολλά.

Νομίζω το γεγονός ότι κάθε εγγραφή σε “βγάζει έξω” στα ανοικτά, σε κοινή και δημόσια θέα, είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Μαθαίνεις να εκτιμάς και να σέβεσαι αυτούς που σε διαβάζουν – τουλάχιστον για μένα ισχύει – και σιγά σιγά αυτό γίνεται στάση ζωής. Μαθαίνεις να σέβεσαι όλους αυτούς που έχεις απέναντί σου και να προσπαθείς να βγάλεις το καλύτερο εαυτό σου – μια και αυτό κάνεις σε κάθε εγγραφή.

Μια και όπως έχω γράψει αρκετές φορές, τα κείμενα μου είναι όπως σε προφορικό λόγο, χωρίς φινίρισμα μετά, απλά με κάποιες διορθώσεις ορθογραφικές κυρίως, έμαθα να σκέφτομαι πριν μιλήσω ( εδώ γράψω). Και αυτό επίσης είναι προσόν την σήμερον ημέρα.

Στη αρχή με έπιανε άγχος με το “κοινό” μου και θεωρούσα ότι έπρεπε να γράφω κάθε μέρα, και έγραφα σχεδόν κάθε μέρα. Μετά αισθάνθηκα μια “ασφυξία” και το ξανασκέφτηκα… Γιατί να γράφω επειδή “πρέπει”. Θα γράφω αν έχω κάτι να γράψω. Αν δεν έχω…τότε δεν γράφω. Το θέμα όμως είναι ότι αυτό πέρασε και στη καθημερινότητά μου και ξέφυγα από τον καταναγκασμό τον δικό μου να κάνω πράγματα που δεν θέλω μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω κάποιους άλλους. Έτσι κάνω πράγματα μόνο αν θέλω. Το “πρέπει” έχει πέσει σε δεύτερη μοίρα. (Είπαμε… το χούι φεύγει τελευταίο, όπως λέει και ο λαός μας).

Όταν το πρωτοείπα σε κάποιους φίλους είπα ότι έχω blog (κάτι σαν το “έχω και κότερο” ) όλοι με ρώτησαν “γιατί;”  Όταν τους είπα “γιατί μπορώ” (μιλάμε για ακράδαντα επιχειρήματα), η επόμενη ερώτηση ήταν “και τι γράφεις εκεί μέσα;” και η απάντηση εξίσου ακράδαντη και αποστομωτική ” “Ό,τι θέλω”. Και εδώ πάλι δυσκολεύτηκα να εξηγήσω, γιατί να γράφει κάποιος σε blog. Και σε τελική απάντηση γιατί για όλα πρέπει να υπάρχει ένα “γιατί” ;  Μ΄αρέσει να γράφω και γράφω. Σε όποιον αρέσει να με διαβάζει με διαβάζει… σε όποιον δεν αρέσει… απλά δεν  με διαβάζει. Δεν θέλει πολύ φιλοσοφία. Είπαμε δεν είναι ανάγκη να υποχρεωνόμαστε.

Κοιτάζοντας προς τα πίσω, θα μπορούσα να πω, χωρίς υπερβολή, ότι με το blog έμαθα να είμαι καλύτερος. Μέσα από αυτό, από τα κείμενα αλλά και τα σχόλια, μπόρεσα σε πολλές περιπτώσεις να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά. Όπως πολλές φορές παίρνουμε ένα χαρτί και γράφουμε τις σκέψεις μας για να μπορέσουμε να δούμε τι θα κάνουμε, έτσι και μέσα από τα κείμενα, μπόρεσα να καταλήξω σε συμπεράσματα. Σε περιπτώσεις έντασης και πίεσης, γράφοντας τα κείμενα και κοινοποιώντας τις σκέψεις, μπόρεσα να διώξω κάποια από τη πίεση. Όχι ότι βρήκα τη λύση, απλά ξεθύμανα.

Και το τελευταίο. Οι περισσότεροι από αυτούς που με ρωτούσαν γιατί το κάνω, τώρα έχουν δικά τους blog. Και πάντα βρίσκουν κάτι να γράψουν και κυρίως βρίσκουν ένα λόγο για να  το γράψουν… γιατί μπορούν και γιατί έτσι τους αρέσει…

Τη καλησπέρα μου…

Ένας πολύ μικρός κόσμος…

Λένε ότι το Ιντερνετ απομονώνει και αποξενώνει τον άνθρωπο. Ίσως. Πάντως εμένα μου έχει διευρύνει σημαντικά τους ορίζοντες και με έχει γνωρίσει με ανθρώπους που έχουν μπει στη ζωή μου. Ανθρώπους που δεν θα γνώριζα ποτέ και σαφώς δεν θα είχα αυτή την προσωπική επαφή.

Αφορμή για αυτή την εγγραφή είναι το χθεσινό Ασμπέτα. Το ασμπέτα για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια συγκέντρωση – χωρίς πρόγραμμα, σε άσχετο χρόνο και για όποια αφορμή – ανθρώπων κατά τα άλλα άγνωστων μεταξύ τους που μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό : είναι Bloggers. Πρωτοβρέθηκα σε ΑΣΜΠΕΤΑ πριν περίπου 3-4 χρόνια, δεν θυμάμαι, αλλά από τότε προσπαθώ όποτε γίνεται να είμαι μέσα. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα είχα με περίεργη αίσθηση. Πήγαινα να βρω μια ομάδα ανθρώπων που δεν είχα δει ποτέ μου αλλά είχα “μιλήσει” πολλές φορές μαζί τους μέσα από τα blog τους. Είχα μια εικόνα για το ποιοι είναι – μέσα από τα κείμενα τους – αλλά πέραν τούτου ουδέν. Δεν ξέρω ποιον “αυξοντα αριθμό” είχε εκείνο το ΑΣΜΠΕΤΑ ούτε τι “αριθμό μέλους” πήρα, γνωρίζω όμως ότι ο ενθουσιασμός με τον οποίο με δέχτηκαν ήταν το κάτι άλλο. Και το πως έπεσαν οι όποιες αναστολές μου σε ελάχιστο χρόνο και βρέθηκα να μιλάω και να καλαμπουρίζω με ανθρώπους που γνώρισα μόλις πριν πέντε λεπτά σαν να τους ήξερα χρόνια. Αυτό ήταν… Από τότε πέρασε καιρός, πολλοί ήρθαν και έφυγαν από το ΑΣΜΠΕΤΑ αλλά ένας πυρήνας που ήταν και σε μεγάλο βαθμό ο αρχικός, έμεινε και έτσι έχω μια παρέα που μια δυο φορές το χρόνο, όποτε και αν, βρισκόμαστε, καλαμπουρίζουμε, γελάμε, και περνάμε καλά σε πεισμα των καιρών. Έτσι στο χθεσινό ΑΣΜΠΕΤΑ η αφορμή ήταν μια φίλη blogger από τη Κύπρο. Ποια καλύτερη αφορμή. Και τσουπ νάμαστε όλoι στα Πετράλωνα στη Κάππαρη. Για ένα φανταστικό Σαββατομεσήμερο. Με τη καλύτερη παρέα, ίσως και τη πιο θορυβώδικη, αν και έχουμε χάσει τη φόρμα μας.

Μέσα από το διαδίκτυο έχω γνωρίσει και άλλους, φίλους πλέον. Αφορμή υπήρξαν τα Χρυσοστόμεια του Γιώργου όπου μαζευόμασταν και μιλάγαμε και λέγαμε ό,τι θέλαμε, και μετά το συζητάγαμε. Πάντα βρισκόταν ο χώρος… πότε μια αυλή στο Χολαργό, άλλοτε ένα ιατρείο (!!!) ( εκεί δεν είχα πάει), άλλοτε η αγορά στη Κυψέλη. Εκεί, σαν σε μια μοντέρνα εκκλησία του Δήμου, “αγορεύαμε” και αντιμετωπίζαμε τη κριτική και τα σχόλια του κοινού. Όσες φορές είχα βρεθεί, υπήρχε μια κοσμιότης και ένας αυτοέλεγχος μοναδικός. Εκεί γνώρισα το Γιώργο τον Έψιμο ( τον ιδρυτή – ζητείστε τα Χρυσοστόμεια και θα τον βρείτε ) αλλά και τον Γιώργο τον Παναγιωτακόπουλο, τον Γιώργο Φασουλόπουλο και τον Διονύση Μάργαρη, όλοι του κλάδου που κάναμε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις μεταξύ “τυρού και αχλαδιού”, πάνω στο κλάδο και τα προβλήματά του και όχι μόνο. Ο Γιώργος διορίστηκε στη Θράκη και δυστυχώς τον “χάσαμε” εμείς αλλά είμαι σίγουρος από ότι διαβάζω ότι τον κέρδισε αλλά και κέρδισε η Θράκη. Είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ιδέες και όρεξη. Εγώ “κόλλησα” με τον Παναγιωτακόπουλο και όπου βρω τον Γιώργο και το Διονύση, ξέρω ότι έχω δυο φίλους που μπορούμε να πούμε μια κουβέντα παραπάνω. Έρχεται η Σύρος και πιθανότατα εκεί θα έχουμε πολλά να πούμε.

Και μιλώντας για Σύρο έχουμε τη Σμαράγδα. Μια φίλη που έχουμε μιλήσει πολύ. Γνωριστήκαμε από ένα φόρουμ για το MOODLE και κολλήσαμε. Έχουμε κάνει άπειρες συζητήσεις, για εκπαίδευση, νέες τεχνολογίες, ιδέες και εφαρμογές πάνω στη δουλειά μας (έχει φροντιστήριο Αγγλικών). Απλά δεν έχουμε βρεθεί “απέναντι”. Αισθάνομαι ότι έχω μια πολύ καλη φίλη την οποία ξέρω, χωρίς να έχω δει. Θα γίνει και αυτό σύντομα.

Μετά είναι τα Γιάννενα. Το τριήμερο θα είμαι “πάνω”. Να δω τους φίλους μου εκεί αλλά να γνωρίσω και καινούργιους. Και οι καινούργιοι είναι ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΟΙ μια και ο Στέργιος ο Ναστόπουλος, συνάδελφος στα Γιάννενα, έχει έντονη παρουσία στο ΔΦΕ και είναι ευκαιρία να πιούμε ένα καφέ και να γνωριστούμε. Μαζί του θα είναι πιθανότατα και 2-3 φίλοι από το ΕΚΦΕ Ιωαννίνων και θα πούμε πολλά. (Θα έχει ανακοινωθεί και το νέο σχολείο, οπότε… θα έχουμε πολλά).

Ποιους άλλους να πω… Δεν ξέρω πια… ο Βαγγέλης ο Κολτσάκης και ο Γιάννης ο Σαλονικίδης που βρεθήκαμε στα συνέδρια, αλλά διαδικτυακά είναι πάντα παρόντες… Νομίζω ότι αν συνεχίσω αφενός μεν ο κατάλογος θα γίνει τεράστιος από την άλλη σίγουρα  κάποιοι θα μεινουν απ’ έξω. Οπότε σταματάω…

Τώρα όσον αφορα τη δυνατότητα επικοινωνίας παγκοσμίως… αυτό είναι άλλο θέμα. Μιλώντας για τους παλιούς μου μαθητές, πολλοί από τους οποίους είναι πλέον φίλοι, τους βρίσκω και με βρίσκουν μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ πολύ εύκολα. Προχθές κυνηγούσα μέσω Skype, ένα φίλο στο Ντένβερ και τον βρήκα στο Dubai (!!!). Έχει μικρύνει ο κόσμος πάρα πολύ και ταυτόχρονα έχει μεγαλώσει μέσα από το Ιντερνετ. Το αν εμείς θα μείνουμε να τον βλέπουμε μέσα από το μόνιτορ ή αν θα βγούμε έξω να τον γυρίσουμε είναι δική μας επιλογή.

Τη καλημέρα μου… (αν και λίγο γκρίζα)

ΥΓ : Σήμερα βγήκα μια βόλτα και έχω άλλη μια απόδειξη ότι είναι εδώ…

και άλλη μια…

Λέμε τώρα : άνοιξη γενικώς… 🙂

Sharing the treasure… Μέρος 2ο

Το να μοιράζεσαι είναι καλό για όλους. Το πρωτοδιάβασα στο site του Διονύση του Μάργαρη. Δεν ξέρω αν είναι δικό του ή όχι σαν “σλόγκαν” πάντως με εκφράζει πλήρως. Το έχω ξαναχρησιμοποιήσει στο πρώτο μέρος (για όποιον δεν βαριέται).

Τι έχουμε αυτή τη φορά για μοίρασμα… καλούδια… Πολλά καλούδια…

Έχω ήδη αναφέρει, αρκετές φορές νομίζω, το γεγονός ότι παρακολουθώ ένα σεμινάριο για την Πιστοποίηση Β επιπέδου, όπως λέγεται και είναι η πιστοποίηση ότι κατέχω τις βασικες δεξιότητες πάνω στη χρήση των νέων τεχνολογιών πάνω στη διδακτική πρακτική. Είναι ένα απαιτητικό σεμινάριο. Όσο και αν η εξοικείωση μου με τους υπολογιστές είναι μεγάλη, όσο και η άνεση στο να ανακατεύομαι σε προγράμματα και να βρίσκω νέα πράγματα είναι μεγάλη… ζορίζομαι. Ζορίζομαι γιατί υπάρχει πολύ υλικό. Πολλά πράγματα τα οποία θέλουν ταξινόμηση και τακτοποίηση. Ο λόγος που έχω χαθεί είναι κυρίως αυτός. Βέβαια προέκυψαν και άλλα. Έπρεπε να παραδώσω την εργασία για το συνέδριο, έπρεπε να καταθέσω την αίτηση για ένα καινούργιο σεμινάριο, (φοβάμαι ότι θα μου γίνει συνήθεια…), έπρεπε να φτιάξω κάποιες εκκρεμότητες, που ειχαν χρονίσει και δυστυχώς μου έβγαλαν “παράπλευρες” εκκρεμότητες και γενικά, όλο και κάτι βρίσκεται για να ασχολούμαστε.

Μέσα από όλες αυτές τις διαδικασίες, όμως συνέχεια μαθαίνα, και μαθαίνω καινούργια πράγματα και αυτά είναι που θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Δεν έχω ανακαλύψει την Αμερική, το ξέρω. Αλλά κάποια από αυτά που “ανακάλυψα” πιστεύω ότι μπορεί να είναι χρήσιμα και για εσάς.

Ξεκινάμε λοιπόν την καταγραφή…

Livebinders…

Το κλασσικό ντοσιέ. Όμως είναι ψηφιακό και προσβάσιμο από όλο το κόσμο σε όποιον εσείς θέλετε. Και πριέχει ότι εσείς θέλετε. Είναι εργασία, είναι σημειώσεις, βίντεο, παραπομπές… ό,τι μπορείτε να φανταστείτε και να οργανώσετε τους μαθητές σας ή την δουλειά σας. Να φτιάξετε τα ντοσιεδάκια σας και να οργανωθείτε. Ψάξτε το.

Elev8ted…

Νέο παιδί στη πιάτσα… Χθες άνοιξε και σκοπό έχει να αναβάσετε την άποψη σας για το μέλλον της εκπαίδευσης. Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του ο δημιουργός του αλλά ψαχουλεύοντας βρίσκεις και πιάνεις λίγο τον σφυγμό των πραγμάτων. Βέβαια η αφετηρία είναι από την Αμερική… Αυτό σημαίνει άλλα δεδομένα, άλλες νοοτροπίες, αλλά πάλι κάτι θα βρούμε… Το καλό είναι ότι από τις 4.30 που γράφηκα μέχρι τις 7.30 οι 48 εγγεγραμμένοι γίνανε 80 και είναι από όλο το κόσμο… κυριολεκτικά. Και τα βίντεο… από 8 γίνανε κάποιες δεκάδες…Δεν ξέρω… το ξαναλέω τι θα βγάλει… αλλά μάλλον καλό θα είναι.

Sxoleio.eu…

Ένα portal με 650 προγράμματα δωρεάν, από το διαδίκτυο, για ό,τι θέλετε. Κυριλοεκτικά. Και το κυριότερο με μια σύντομη περιγραφή, για να δείτε αν σας κάνει. Θα βρείτε ότι θέλετε… και αυτοί που είναι από πίσω το ψάχνουν και κάνουν πολύ καλή δουλειά. Πριν 20 μέρες είχαν 610 προγράμματα και σήμερα 649… Αύριο ποιος ξέρει πόσα… Βγείτε μια βόλτα αξίζει.

Κάποια προγραμματάκια τώρα…

DownloadHelper… :Ένα πρόσθετο για τον Mozilla που κατεβάζει… ότι σας γυαλίσει από το διαδίκτυο από ταινιάκια. Δεν ξέρω με ποιο από όλα συνεργάζεται  αλλά το ΣυΣωλήν το κατεβάζει μια χαρά.

Wink… : Ένα μικρό προγραμματάκι, που κάνει κάτι πολύ απλό…Παίρνει στιγμιότυπα από την οθόνη, σε όποιο πρόγραμμα εσείς θέλετε, ανάλογα με τις οθόνες που εναλλάσσονται και σε όποια διαδικασία εσείς θέλετε να περιγράψετε. Αφού μαζέψετε τις φωτογραφίες, μπορείτε να βάλετε πλαίσια κειμένου με επεξηγήσεις, και οδηγίες. Αν θέλετε να τα πείτε… τα λέτε και αυτό τα γράφει… και τέλος τα κάνει ένα αρχείο φλας που παίζει από τον ΙΝΤΕΡΝΕΤ EXPLORER ή τον MOZILLA. Χωρίς κανένα άλλο πρόγραμμα απαραίτητο.  Καλό, μικρό και εύχρηστο.

FormatFactory…: Τι κατεβάσατε και δεν παίζει; Ποιο τραγούδι βρήκατε και δεν μπορείτε να το ακούσετε; Η λύση είναι στο FormatFactory…Βάζετε αυτά που σας ενοχλούν και τα κάνετε ό,τι εσείς θέλετε… Μικρά μεγάλα… σε όποιο format επιθυμείτε. Βίντεο, μουσική, φωτογραφίες. Και το καλύτερο από κάποιο video θέλετε ένα τμήμα… Αντιγράφετε το βίντεο, σε όποια μορφή θέλετε (mpg το καλύτερο) και μετά το κόβετε όπου θέλετε. Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί  να κάνει… Ψάξτε το και εσείς…

Avidemux…: Το πιγκουινάκι σε πρώτο πλάνο λέει την προέλευση του προγράμματος. Αλλά για “κοπτοραφή” βίντεο μάλλον είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο. Ριχτε τα βίντεο μέσα και “ψαλιδίστε τα” όπως θέλετε. Μετά το περίσσευμα βγάλτε το όπως θέλετε.

iSpring…: Φτιάξατε ένα PowerPoint για το οποίο καμαρώνετε. Θέλετε να το δείξετε σε όλο το κόσμο αλλά είναι πολύ μεγάλο, με πολλές διαφάνειες, με με με…Φτιάξτε το με αυτόματο παίξιμο… χωρίς κλικ, να τρέχει… Διαλέξτε τη μουσική που θέλετε και πατείστε το iSpring. Τότε θα πάρετε ένα φλας ταινιάκι με όλη τη παρουσίαση, έτοιμη για το διαδίκτυο και για μοιρασιά. Καλό. Και δωρεάν, στη βασική του μορφή. Το κατεβάζετε, κάνετε την εγκατάσταση και μόνο του ενσωματώνεται στο ΡΡ. Από εκεί και μετά τα κάνει μόνο του. Πειραματιστείτε και δοκιμάστε… κάνει πολλά.

Μπορώ να γράφω ώρες… που δεν έχω. Όρεξη να έχετε να ψάξετε. Υπάρχει πολύ υλικό. Αυτά τα σταχυολόγησα από την επιμόρφωση του Β επιπέδου, αλλά και από το σεμινάριο για τις ΤΠΕ που παρακολουθώ από την Δ/νση Δευτεροβάθμιας της Ηλείας… Φυσικά μέσω Ιντερνετ.

Νομίζω ότι σας έδωσα δουλειά… Ξεσκόνισα λιγάκι, αέρισα και το site  μια και είχα καιρό να το ανοίξω, οπότε να σας καλησπερίσω και να σας αφήσω.

Τη καλησπέρα μου λοιπόν…

Μια ζωή μηδενικά και άσσοι…

Είναι πολλά χρόνια τώρα που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου να ασχολείται με μηδενικά και άσσους.
Η πρώτη μου επαφή ήταν το 1976 όταν πρωτοέπιασα στα χέρια μου ένα επιστημονικό calculator της Texas Instruments. Κομπιούτερ το λέγαμε τότε. Αργότερα κατάλαβα την διαφορά των όρων. Τώρα τα λέμε κομπιουτεράκια. Ήταν επιστημονικό με πράσινα LED (μια σειρά ξέρετε εκείνα που είναι ένα 8 τετράγωνο και ανάλογα ποια ανάβουν κάνει τους άλλους αριθμούς). Ήταν η πρώτη μου επαφή με πλήκτρα και καταγοητεύτηκα. Και φυσικά δεν έφυγε από τα χέρια μου. Μου το είχαν φέρει από Αγγλία γιατί εδώ δεν υπήρχαν (τόσο καλά) και όσα επιστημονικά υπήρχαν ήταν πανάκριβα… (είχαν φόρο πολυτελείας και εισαγωγής που σχεδόν τριπλασίαζε την τιμή τους). Μαζί βγάλαμε το Πανεπιστήμιο. Πέρασε πολλά στα χέρια μου (πεσίματα, καψίματα -κάπνιζα τότε- , ψιλοσπασίματα ) αλλά πήραμε μαζί πτυχίο. Και μετά για αρκετά χρόνια μου έκανε παρέα στο γραφείο με τα μεγάλα πράσινα νούμερα του μέχρι που κάποτε άρχισε να τα χάνει…Δεν πατούσε το 1, δεν πατούσε το ρίζα, δεν… και τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να προχωρήσω παραπέρα. Και πήρα άλλο κομπιουτεράκι.
Το 1982 πήραμε με τον αδελφό μου τον SPECTRUM 48, το πνευματικό παιδί του λόρδου Sinclair το οποίο έβαλε τον υπολογιστή σε κάθε σπίτι. Ο περίφημος επεξεργαστής του Z80 όσο και αν σας φαίνεται περίεργο κυκλοφορεί ακόμα. Που; Μα σε ψυγεία, πλυντήρια, κουζίνες… Είναι ο περίφημος “εγκέφαλος” σε ένα τεράστιο πλήθος οικιακών συσκευών. Γιατί; Μα είναι φτηνός και αξιόπιστος. Κόστος παραγωγής… κάτω από το μηδέν. Για να ελέγξει την θερμοκρασία και να βάλει το μοτεράκι μπροστά ή την αντίσταση σε μια καθορισμένη ώρα είναι υπεραρκετός. Εκεί έμαθα το πρώτο μου προγραμματισμό. BASIC όχι η γνωστή… η BASIC του SPECTRUM. Μια χαρά ήταν. Πρωτοέμαθα να σκέφτομαι “δομημένα” και να ορίζω τις παραμέτρους του προβλήματος. Τότε πρωτοέβγαλα και το πρώτο μου πρόγραμμα… ένα πρόγραμμα ονοματολογίας οργανικών ενώσεων. Με μικρή χρησιμότητα μια και…δεν είχαν όλοι SPECTRUM (!!!). Τα λαστιχένια πλήκτρα του με τον ήχο της φούσκας που σκάει (για να με ενημερώνει ότι το πάτησα το πλήκτρο) ήταν καθοριστικά όσον αφορά το πληκτρολόγιο. Η γκρίνια της μάνας μου να της αδειάσω τη τηλεόραση για να δει και να βγάλω “όλα αυτά τα καλώδια από τη μέση” ακόμα ηχεί στα αυτιά μου (λέμε τώρα). Και σκέφτηκα ότι έπρεπε να προχωρήσω παραπέρα.
Και πήρα τον COMODORE 64 με το δικό του μόνιτορ και το δικό του αποθηκευτικό μέσο. Ένα υπέροχο κασετόφωνο COMODORE. Κομμένα τα καλώδια και οι τηλεοράσεις. Είχε το δικό του μόνιτορ και τη δικιά του αποθήκευση. Μεγαλείο. Η δόξα του δεν κράτησε πολύ γιατί βγήκε το PC. Αλήθεια πόσοι σήμερα ξέρουν ότι το PC = Personal Computer; Και όχι μόνο αυτό είχε και DOS (!!!) = Disk Operating System. Για να καταλάβετε πόσο καινούργια ήταν όλα αυτά, το πήρα και το πήγα σπίτι περιχαρής (1986 ήταν) το σύνδεσα όπως φανταζόμουνα, (ευτυχώς οι υποδοχές ήταν μονόδρομος…) το άνοιξα και είδα το μαγικό στο μόνιτορ : “DOS not found – Please insert disk”…κόκαλο εγώ… Τι είναι αυτό; Ποιο δίσκο, που να το βάλω…. τι είναι όλα αυτά…Κατευθείαν τηλέφωνο σε αυτούς που μου το πούλησαν…. “Μου ζητάει ένα δίσκο….ποιος είναι αυτός και που το βάζω… Γιατί σε εσάς δεν ζητούσε… και άλλα τέτοια μαγικά…” Ψιτ… Μη ρωτήσει κανείς για σκληρό δίσκο…απλά ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ (και αυτό είναι κυριολεκτικό όπως ακούγεται… όχι μεταφορικό). Ο πρώτος μου σκληρός ήταν τεράστιος… 20 ΜΒ (Ναι ΜΒ αφού οι δισκέτες ήταν 256 ΚΒ αυτός χωρούσε περίπου 1000 δισκέτες!!!).
Να μη το συνεχίσω… Έχουμε φτάσει περίπου στο 1990. Αυτός που μου πουλάει υπολογιστές έχει φτιάξει τη πρώτη πολυκατοικία του και είναι στα θεμέλια στη δεύτερη. Το 1994 με τη φίλη μου τη Φιλλένια αποφασίζουμε να βγάλουμε ένα βιβλίο χημείας, όπως το φανταζόμασταν… πάλι μπήκαμε στην πληροφορική. Πέρασε όλο το βιβλίο από τα ακροδάκτυλά μου. Εκεί ανακάλυψα το DTP πολύ πριν το ανακαλύψει η εταιρεία που τώρα αντιπροσωπεύει το πρόγραμμα. Με υπολογιστές αργούς και προγράμματα που το ένα δεν συνεργαζόταν με το άλλο, φτιάξαμε το πρώτο βιβλίο από την σκέψη στο χαρτί. Σε όλες τις φάσεις. Το δημιουργικό ήταν δικό μου…Από το εξώφυλλο, στο κασεδάρισμα, στα πλαίσια, σε όλα. Το δεύτερο βιβλίο που έβγαλα ήταν μια εργασία πάνω στην ατομική ενέργεια για το σχολείο. Και αυτό πάλι από τα χεράκια μου πέρασε.
Και φτάνουμε στις μέρες μας… μέσα από όλες τις γενιές των επεξεργαστών: 8088, 80286, 80386, 80486, AMD συμβατοί, Pentium 3, Pentium 4 και τώρα i-7. Σε κάθε φάση είχα το διάβασμα που απαιτείται, και δώστου νέα προγράμματα, και δώστου νέα λειτουργικά, και άντε πάλι αναβαθμίσεις και άντε πάλι τα ίδια.
Και άπειρες ώρες δουλειάς και διαβάσματος, και ψαξίματος, στους υπολογιστές. Σεμινάρια 300+ ώρες σε σχεσιακές βάσεις δεδομένων στην ORACLE από εντυπωσιακούς εκπαιδευτές.
Και αρχίζει η πληροφορική να μπαίνει στα σχολεία. Και εγώ αισθάνομαι “σαν στο σπίτι μου”.
Και αρχίζουν οι ημερίδες και οι παρουσιάσεις. Το 2000 στο σχολείο μας κάνουμε την πρώτη ημερίδα πάνω στις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση όταν οι άλλοι ακόμα δεν ξέραν τι γίνεται. Και παρουσιάζω ένα Excel – άκι το οποίο έκανε υπέροχες γραφικές παραστάσεις ογκομέτρησης όταν του έδινες τους όγκους. Μια χαρά πήγε. Το 2004 στο Αμερικάνικο Κολέγιο παρουσιάζει σε μια ημερίδα τα λάθη στο POWER POINT και μετά την επόμενη χρονιά για την διαθεματικότητα στην Εκπαίδευση. Και πάλι διάβασμα. Και τότε ήρθε η αποκάλυψη…

ADSL : Απεριόριστο διαδίκτυο. Και άνοιξαν όλες οι δυνατότητες…και το διάβασμα συνεχίστηκε και ανοίχτηκαν τα blogs. Αυτό είναι το όγδοο μου blog. Δεν μιλάω για συμμετοχή. Είναι πολλά παραπάνω. Περάστε μια βόλτα από ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥ ΙΧΝΟΣ. Και τότε “εμφανίστηκε” η Σύρος με το Πανελλήνιο Συνέδριο. Πανελλήνιο Συνέδριο χμ!!!! Και γιατί όχι… Και ανασκουμπώνομαι και πάω. Η εργασία μου για τα blogs γίνεται δεκτή. Πέρυσι στην Ημαθία δεν είχα εισήγηση, γιατί δεν έγινε δεκτή, και εκεί κατάλαβα ότι υπήρχαν κάποια στάνταρντς που έπρεπε να τηρηθούν. Φέτος γίνανε πολλά…

Πρώτα από όλα άνοιξε ο δρόμος για την πιστοποίηση, την οποία πήρα για το πρώτο επίπεδο και αμέσως μετά υπέβαλα αίτηση για το Β επίπεδο, που παρακολουθώ τώρα. Επίσης μετά από μια εκδήλωση ενδιαφέροντος να γίνω κριτής εργασιών στο επόμενο συνέδριο έγινε δεκτή και έτσι ο ΚΡΙΝΟΜΕΝΟΣ ΚΡΙΝΕΙ. Τι μοναδική εμπειρία, και πόσους θα βοηθούσε αυτή η διπλή εμπειρία να καταλάβεις τι γίνεται. Και όχι μόνο για το συνέδριο. Βλέπετε συνήθως ο καθένας είναι από τη μία πλευρά και δεν βλέπει την άλλη. Όμως αν βρεθείς σε αυτή τη θέση, μπορείς να καταλάβεις την προσπάθεια αυτού που φτιάχνει την εργασία, και αυτό γιατί το έχεις κάνει και εσύ. Και η δική σου εργασία είναι στα χέρια κάποιου και την αξιολογεί. Και πρέπει να είσαι αντικειμενικός και σαφής. Να αφιερώνεις πλήρως το χρόνο σου σε αυτό που κάνεις. Γιατί πίσω από το χαρτί είναι ένας άνθρωπος που θέλει να μοιραστεί με όλο το κόσμο τις γνώσεις του και τις απόψεις του. Και πρέπει αν δεν είναι τα πράγματα σωστά όχι απλά να απορρίψεις, αλλά να δώσεις την δυνατότητα στον άλλο να καταλάβει και να δώσει κάτι καλύτερο. Έτσι λοιπόν βρέθηκα να κοιτάω και από την άλλη μεριά της όχθης. Και έτσι φτάνουμε στην τελευταία εξέλιξη…

Μετά την επιμόρφωση Β επιπέδου, άνοιξε ο δρόμος για επιμορφωτής Β επιπέδου και έτσι είπα να κάνω μια αίτηση… Έχω κάποια προβληματάκια, γιατί μάλλον δεν είχαν προβλέψει ότι κάποιος ιδιωτικός εκπαιδευτικός θα μπορούσε να κάνει αίτηση. Δεν πειράζει όμως. Ρωτώντας, βήμα βήμα, φτιάχνονται τα πράγματα. Και τελικά θα την κάνω την αίτηση… Που θα μου πάει.

Όμως τα μηδενικά και οι άσσοι – δηλαδή το δυαδικό σύστημα των υπολογιστών δεν με εγκλώβισε… όχι.

Με έφερε σε επαφή με τους φίλους μου στην Αμερική , την Αγγλία, τη Σουηδία. Μου γνώρισε πολλούς ανθρώπους με τους οποίους είχα ψηφιακή επικοινωνία και μετά είπαμε να πιούμε και κανένα κρασάκι και να βρεθούμε. Και από τότε τα λέμε συχνά πυκνά. Με βοήθησε να μαζέψω φίλους και συμφοιτητές.

Η πορεία είναι μεγάλη και – για εμένα – διασκεδαστική και πολύτιμη. Κάθε φορά που κατάφερνα κάτι είτε ήταν ένα πρόγραμμα είτε μια απλή εφαρμογή, για μένα ήταν μια μικρή νίκη και μια αφορμή για να κάνω το επόμενο βήμα.

Το GET A LIFE νομίζω ότι είναι κάτι που μπορεί ο καθένας να το έχει και ταυτόχρονα να ασχολείται με μηδενικά και άσσους…

Τη καλησπέρα μου…

Διαδικτυο για όλους τους Εκπαιδευτικούς…

Επιτέλους. Μια ακόμα διάκριση δείχνει να περνάει στη σφαίρα του παρελθόντος.

Επί σειρά ετών, οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν μπορούσαν να εγγραφούν στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Πέρυσι ανακοινώθηκε ότι πλέον και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί θα είχαν το δικαίωμα συμμετοχής στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Η διαδικασία που είχα ανακοινωθεί ήταν μια περίεργη με αρχική υπογραφή από τους διευθυντές του ιδιωτικού σχολείου  και μετά έπρεπε να περάσει από το προσωπικό της διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας, να το υπογράψει ο Διευθυντής επιβεβαιώνοντας ότι είσαι καθηγητής και μάλιστα με σύμβαση αορίστου χρόνου και μετά να πάει για έγκριση στο πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Μια ιστορία ολόκληρη η οποία κάπου στράβωνε στο τέλος.  Δηλαδή εμείς στείλαμε τις αιτήσεις και επεστράφησαν από την Διεύθυνση λέγοντας μας ότι δεν ήταν δική τους υπόθεση. Τα ξαναστείλαμε με την εγκύκλιο που περιέγραφε την διαδικασία και … δεν ξέρω τι γίνανε.

Λοιπόν κυρίες και  κύριοι Ιδιωτικοί Εκπαιδευτικοί.  Τώρα με ένα απλό φαξ μπορείτε να εγγραφείτε στο ΠΣΔ εφόσον είστε με σύμβαση αορίστου χρόνου. (Εδώ επιμένω ότι θα μπορούσε να κατέβει και χαμηλότερα για να πιάσει περισσότερους καθηγητές αλλά τουλάχιστον αυτό είναι καλό και ωφέλιμο.

Μπαίνετε, κατεβάζετε τη φόρμα, δηλώνετε τα στοιχεία σας και το στέλνετε στο helpdesk των Αθηνών μέσω fax. Μόνο μέσω fax  γίνεται. Δεν μπορεί να γίνει εγγραφή διαδικτυακά. Προφανώς γίνεται έλεγχος των στοιχείων και δίνεται η έγκριση.Τα παιδιά είναι εξυπηρετικότατα και πολύ γρήγορα. Μέσα σε μισή μέρα και λιγότερο ανοίξανε το λογαριασμό και στείλανε τους κωδικούς.

Δύο λεπτομέρειες :

1. Αν και δεν έχει θέση στην αίτηση, σε κάποιο σημείο γράψτε το e-mail σας που ήδη χρησιμοποιείτε για να σας σταλούν οι κωδικοί.

2. Σε αυτά τα στοιχεία που θα σας στείλουν πιθανώς να έχουν ανάμεσα στα σύμβολα “αστεράκια” ( * ) . Αδιαφορείστε για αυτά. Δεν είναι ούτε στο όνομα ούτε στους κωδικούς. Πάρτε τα καθαρά στοιχεία και συνδεθείτε.

Μη ξεχνάτε είναι κάτι που κυνηγούσαμε πολλά χρόνια. Μην αμελήσετε λοιπόν να το διεκδικήσετε και να εγγραφείτε. Και όποτε έχετε ελεύθερο χρόνο να συνδεθείτε και να το ψαχουλέψετε. Έχει τα πάντα μέσα. Δεν ξέρω που είναι κάθε τι αλλά έχει τα πάντα.

Έτσι αύριο να σημειώσετε : “Μη ξεχάσω να συνδεθώ στο σχολικό δίκτυο.”

Τη καλησπέρα μου.

Τη γνώρισα και με συνεπήρε…

Τη πρωτογνώρισα στο σπίτι του φίλου μου του Γιώργου. Ήταν εκεί στο γραφείο του και με κοιτούσε…Τη κοιτούσα και εγώ… Αμήχανος… Μη γνωρίζοντας τις δυνατότητές της…προσπάθησα να τη πλησιάσω…και τελικά βγήκα κερδισμένος. Έπρεπε να την αποκτήσω… Δεν βρήκα την ίδια αλλά μια που της έμοιαζε πολύ. Για ποια μιλάω τόση ώρα… μα την ταμπλέτα ή digitizer σε απλά Ελληνικά. Δεν ξέρω τι σκεφτήκατε εσείς αλλά εγώ αυτή είχα στο μυαλό μου.

Και έτσι άρχισα να την εξερευνώ. Όπως κάνω συνήθως την είχα καμιά βδομάδα στο γραφείο μου και την έβλεπα… Σαν να τη φοβόμουνα… σαν να την μελετούσα. Σαν να προσπαθούσα να εξοικειωθώ με την παρουσία της. Κάποια στιγμή την τράβηξα κοντά μου… και άρχισα να ζωγραφίζω πάνω της… με το στυλάκι που την συνοδεύει. Και προσπάθησα να μάθω καινούργια πράγματα. Το πιο σημαντικό που προσπάθησα να μάθω είναι να γράφω χωρίς να κοιτάω στο χαρτί που γράφω. Δεν είναι εύκολο μετά από τόσα χρόνια γραψίματος. Πάντα κοιτούσα το χαρτί… Τώρα το έμαθα και αυτό… γράφω και κοιτάω το μόνιτορ. Και αυτό καινούργιο είναι. Στην αρχή τα γράμματα ξεφεύγανε… δεν πετύχαινα πάντα τον στόχο όταν έγραφα.  Κάποιες παρενθέσεις πέφτανε σε λάθος μέρος. Οι γραμμές “γλυστράγανε” και βγαίνανε περίεργα. Αυτά γιατί είναι κάπως περίεργο να γράφεις σχεδόν χωρίς τριβή. Αλλά μαθαίνεται. Τόσα χρόνια γραψίματος δεν πήγαν χαμένα. Τόσο γράψιμο με πένα και μαρκαδοράκια, ελαφριά ελαφριά, για να μην χαράζει… απέδωσαν καρπούς. Σιγά σιγά τα γραμματάκια μου γίνανε καλύτερα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά…Δείτε το βίντεάκι και τα λέμε ξανά…

Αυτό το βίντεο φτιάχτηκε για να δούνε οι μαθητές μου πως γίνεται η ανάμειξη των διαλυμάτων.  Είναι μια μικρή παράδοση. Δεν είναι κάτι υπερβολικό αλλά είναι σίγουρα κάτι χρήσιμο. Και μπορούμε κάλλιστα να έχουμε ένα “διαδραστικό” πίνακα… σε κόμπακτ μορφή. Με κόστος… μόνο 38 €. Τόσο κόστισε η ταμπλέτα. Η φτηνότερη που κυκλοφορούσε και σε προσφορά. Βέβαια ο στόχος ήταν αν τελικά δεν μου κάνει να μην κλαίω το ποσό. Αλλά μου κάνει και μου παρακάνει. Και τα αποτελέσματα εμένα τουλάχιστον με ενθουσίασαν.  Υπάρχουν καμιά σαρανταριά βίντεο… τέτοια στο ΣυΣωλήν (πολύ μου άρεσε : YOU TUBE)  στο κανάλι μου… manaliss όπως συνήθως κυκλοφορώ στο διαδίκτυο. Είναι ανοικτά και ελεύθερα για χρήση. Βέβαια είναι λίγο δύσκολο να γράφεις και ταυτόχρονα να μιλάς. Έτσι αναγκαστικά μιλάω αργά….αλλά πιστεύω και ελπίζω ότι δεν σας κοιμίζω.

Φυσικά και δεν έχω ανακαλύψει την Αμερική – όπως συνήθως λέω. Αλλά δίνω μια ιδέα σε όποιον θα ήθελε, να ανεβάσει κάποιες παραδόσεις στο διαδίκτυο. Ή αν θέλει να προετοιμάσει μια παράδοση για την τάξη μέσω υπολογιστή και προτζέκτορα.

Η σύλληψη έγινε με πρόγραμμα σύλληψης βίντεο : Βίντεο grabber. Δεν ξέρω τι κυκλοφορεί και σε ελεύθερη έκδοση…Εγώ χρησιμοποιώ μια παλιά έκδοση του Camtasia που είναι υπεραρκετή. Το γράψιμο έχει γίνει πάνω σε μια καινούργια “φωτογραφία” από το GIMP με πολλαπλά layers που έχουν το κάθε ένα, μια καινούργια πληροφορία. Τα layers εμφανίζονται ένα ένα και τα άλλα είναι αόρατα. Οπότε έχουμε πολλές καινούργιες οθόνες για να γεμίσουμε.. Όταν τελειώσει όλη η διαδικασία όλες αυτές οι επμέρους εικόνες αποθηκεύονται για παραπέρα επεξεργασία – αν κάποιος θέλει.

Αυτά τα ολίγα σαν πρώτη προσέγγιση. Αν κάποιος έχει κάποια πρόταση τόσο σε επίπεδο προγραμμάτων, ή άλλων εφαρμογών, θα ήταν ευπρόσδεκτες οι προτάσεις και οι υποδείξεις.

Το ψηφιακό σχολείο θα γίνει με τον καθένα από εμάς και όχι από εξαγγελίες βαρύγδουπες και συνήθως χωρίς συνέχεια. Ας κάνουμε εμείς τις προσπάθειες μας μήπως και δώσουμε ερεθίσματα και πετύχουμε πολλά περισσότερα από μια… ανακοίνωση.

Σκεφτείτε τα…

Την καλησπέρα μου.

Webinar… Μέρος 4ο

Προχθές τσαντίστηκα… τσαντίστηκα ποικιλοτρόπως. Στην αρχή τσαντίστηκα με αυτό που έβλεπα…Προσπάθησα να βρω ίχνη μοντάζ… όσο μπορώ να δω δηλαδή…Αφού δεν είδα…τσαντίστηκα με τους πολιτικούς… Μα τόσο ανερυθρίαστα πια… στήνονται πίσω από ένα ταμπελάκι που γράφει ΤΡΟΪΚΑ – δίπλα στο όνομά της χώρας μας – και μιλάνε σαν αν μη τρέχει τίποτα…Όμως δεν το έψαξα πάλι… Δέχτηκα την “εικόνα” όπως την έβλεπα… Και τέλος φυσικά τσαντίστηκα με εμένα, που τόσο εύκολα ανέβασα σε κοινή θέα σε όλο το κόσμο με σχόλια – ήπια οφείλω να ομολογήσω – αλλά που έδειχναν την τσαντίλα μου. Και πραγματικά συνειδητοποίησα πόσο εύκολα μπορείς να οδηγηθείς αλλά και να οδηγήσεις μια μερίδα κόσμου σε κάποια συμπεράσματα. Φυσικά δεν έχω τίποτα να πω για το Γιώργο που μου το έστειλε. Και αυτός την ίδια τσαντίλα με εμένα είχε και το ίδιο παρορμητικά λειτούργησε. Αφού λοιπόν έγραψα ό,τι έγραψα, έγραψα και τις διορθώσεις και το άφησα εκεί… να το βλέπουν όλοι. Να βλέπουν όλοι πόσο προσοχή χρειάζεται πριν μεταφέρεις και “αναμεταδώσεις” εικόνα. Και πόσο πολλές φορές τα φαινόμενα απατούν (πολλές φορές έτσι όχι πάντα…)

Λοιπόν έχουμε και λέμε… διαδικτυακών σεμιναρίων συνέχεια. Τέταρτη συνέχεια πάνω στην αξιολόγηση. Αυτή τη φορά το έχει πάρει όλο πάνω του ο Γιώργος. Βλέπετε την βδομάδα που ξεκινάει θα συνοδεύω την εκδρομή της γ’ λυκείου. Πάντως είναι μερικά πράγματα που πρέπει να έχετε υπόψη σας.

ΠΡΩΤΟ : και πολύ σημαντικό… Άλλαξε η μέρα. Γίνεται Τετάρτη αυτή τη βδομάδα. Η Τρίτη είχε ήδη κλείσει. Αν κάποιους τους αναστατώνουμε το πρόγραμμα, δυστυχώς ήταν κάτι έξω από τις δυνατότητές μας.

ΔΕΥΤΕΡΟ : η ώρα αλλάζει… λίγο. Επιστρέφει στις 9.00 το βράδυ Αυτό σημαίνει ότι από τις 8.30 και μετά όλο και  κάποιος θα είναι μέσα. Αν είναι η πρώτη σας φορά επισκεφτείτε το χώρο, για να εξοικειωθείτε λίγο. Υπάρχουν και τρία βιντεάκια στο YOU TUBE για να δείτε. Προσπαθώ να περιγράψω γενικά το χώρο, τα κεντρικά χειριστήρια και τα χειριστήρια δίπλα στον πίνακα. Ρίξτε μια ματιά.

ΤΡΙΤΟ : Ομιλητής θα είναι ο Γιάννης Βλάχος και η περίληψη της εισήγησης είναι αυτή που ακολουθεί, όπως την έστειλε ο ίδιος. Την μεταφέρω…

Σχεδιασμός διαγωνίσματος με τη βοήθεια βιβλιοθήκης παραδειγμάτων. Τα χαρακτηριστικά ενός καλού διαγωνίσματος. Η αναλογία δηλωτικής και διαδικαστικής γνώσης. Η ποικιλομορφία των έργων αξιολόγησης σε σχέση με το πλήθος τους. Εκτίμηση του χρόνου που θα πρέπει να διατεθεί για την απάντηση. Σχεδιάζοντας διαγώνισμα στο πλαίσιο της αξιολόγησης για όλους/ αξιολόγησης ενσωμάτωσης. 10 προτάσεις για καλύτερη διδασκαλία – αξιολόγηση.

ΤΕΤΑΡΤΟ : και τελευταίο μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες στο ΔΦΕ και για να συνδεθείτε θα χρειαστεί…να πατήσετε εδώ και να ακολουθήσετε τις οδηγίες.

Τη καλημέρα μου.

Σεμινάρια και παρουσιάσεις… (μέρος 2ο)

Τελικά μείναμε πάλι Τρίτη, αλλά εξαντλήσαμε τα χρονικά περιθώρια και το βάλαμε 9.30 το βράδυ.

Έτσι το επόμενο διαδικτυακό σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 30/11 (του Αγίου Ανδρέα) στις 9.30 το βράδυ.  Θα χαρούμε να σας δούμε από κοντά. Όλες οι πληροφορίες υπάρχουν στο ΔΦΕ και μπορείτε να συνδεθείτε από εδώ.

Όσον αφορά το 2ο σεμινάριο υπάρχει πλήρης καταγραφή από τη Δέσποινα Μακρή εδώ για όποιον θέλει να δει τι είπαμε. Για περισσότερες πληροφορίες περάστε από το ΔΦΕ για να ενημερωθείτε.

Αυτά τα ολίγα για τα σεμινάρια…

Τη καλησπέρα μου.

Σεμινάρια και παρουσιάσεις…

Χθες βράδυ έγινε το δεύτερο διαδικτυακό σεμινάριο πάνω στην αξιολόγηση των μαθητών. Χθες βρήκαμε τα “κλειδιά” και η αίθουσα ήταν ανοικτή για όλους. Και με όλα τα καθίσματα. (καμιά τρακοσαριά…) Δεν τα γεμίσαμε αλλά οι 40 + συνάδελφοι που ήταν μαζί μας μάλλον το ευχαριστήθηκαν, γιατί δεν έφυγε κανείς. Έμειναν  όλοι μαζί μας μέχρι το τέλος. Και η συζήτηση πήγε πάρα πολύ καλά. Λίγο μουδιασμένα πρέπει να πω, αλλά έγινε συζήτηση. Και αυτό είναι το σημαντικό. Και όπως λέω συνήθως…”μας άρεσε και θα το ξανακάνουμε”. Την άλλη βδομάδα θα συνεχίσουμε, αλλά προσπαθούμε να βρούμε μια άλλη μέρα. Έχουμε προβληματιστεί γιατί αρκετοί συνάδελφοι έχουν δηλώσει ότι έχουν κάποια προβλήματα να παρακολουθήσουν τα σεμινάρια αυτά, λόγω ημέρας και ώρας. Ψάχνουμε να δούμε πως μπορούμε να εξυπηρετήσουμε όσο γίνεται περισσότερους συναδέλφους. Είπαμε λοιπόν να δούμε, ποια άλλη μέρα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, ώστε κάποιοι συνάδελφοι που λόγω υποχρεώσεων, χάνουν το σεμινάριο, μήπως μπορέσουν να παρακολουθήσουν, κάποιες από τις συνεδριάσεις. Θα δούμε πως θα το κανονίσουμε.

Αν χθες για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορέσατε να μας παρακολουθήσετε μπορείτε να δείτε – ακούσετε – παρακολουθήσετε την μαγνητοφώνηση που είναι εδώ. Αν θέλετε να κάνετε ανακεφαλαίωση ή να επαναλάβετε κάποια σημεία μπορείτε να το δείτε εδώ. (Το ίδιο είναι αλλά έτσι φαίνονται περισσότερα 🙂 ). Πάντως αν χθες είσασταν μαζί μας και σας άρεσε αυτό που παρακολουθήσατε, πείτε και στους φίλους σας από τη μία μεριά και βοηθείστε μας να γίνουμε καλύτεροι από την άλλη, στέλνοντας μας τα σχόλια και τις προτάσεις σας στο ΔΦΕ

Πολύ σύντομα θα έχουμε και τον ορισμό του νέου διαδικτυακού σεμιναρίου.

Σήμερα έγινε και η πρώτη παρουσίαση για το Ιντερνετ. Το “Εμείς και το ΙΝΤΕΡΝΕΤ” παρουσιάστηκε στους μαθητές σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν και να προβληματισθούν στη χρήση του ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Αν κρίνουμε από την ησυχία και “το χειροκρότημα” πήγε μάλλον καλά. Έδειξαν ενδιαφέρον και προσοχή, τόσο στην δικιά μου παρουσίαση – απαρίθμηση των δυνατοτήτων όσο και στην αναφορά του Κώστα πάνω στους κινδύνους. Ο φιλοξενούμενος μας Κώστας Χαμπίδης παρουσίασε στους μαθητές μας, την συλλογική και συμμετοχική υπόσταση του ΙΝΤΕΡΝΕΤ.  Στη συζήτηση ακούστηκαν ερωτήσεις των μαθητών, στις οποίες προσπαθήσαμε να απαντήσουμε.

Εντύπωση μου προκάλεσε το σχόλιο μαθητή που χρησιμοποίησε την έκφραση ότι : ” Για να μπω στο “τάδε” site, με υποχρεώνει να πατήσω ένα “κουμπί” που δεν ξέρω τι θα κάνει…” Η φράση “με υποχρεώνει…” είναι αυτή που μου έκανε εντύπωση. Όταν κατάληξε στο… “Τι μπορώ να κάνω…” και του απάντησα ότι επιλέγεις να μη πατήσεις το κουμπί, αντέδρασε σαν να μη μπορούσε να το αποφύγει. Μπορεί να ήταν ένα παιδί αυτό που μίλησε αλλά δείχνει τον τρόπο που αντιμετωπίζουν πολλά παιδιά το διαδίκτυο. Η απάντηση ήταν “έχεις επιλογή και κρίση…” Αν δεν θες, επιλέγεις να μη συνεχίσεις. Αλλιώς συνεχίζεις και αντιμετωπίζεις τις πιθανές συνέπειες.

Έτσι για αυτή την εβδομάδα τελειώσαμε από εκδηλώσεις.

Για όσους ενδιαφέρονται ξεκίνησε η πιστοποίηση Β’ επιπέδου για τους εκπαιδευτικούς. Μέχρι και την Τετάρτη 1/12 μπορείτε να κάνετε ηλεκτρονικά την αίτηση εδώ…. εφόσον έχετε περάσει το πρώτο επίπεδο. Φυσικά και γράφτηκα. Το πρόγραμμα είναι απαιτητικό σε ώρες και δουλειά. Ελπίζω να μπορέσω να ολοκληρώσω το πρόγραμμα. Θα δείξει.

Τη Τετάρτη 1/12 αν θέλετε περάστε από το σχολείο μια βόλτα κατά τις 7 το απόγευμα μας γνωρίσετε από κοντά και να μας ακούσετε. Έχουμε την εκδήλωση για την Ασφάλεια στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Μπορείτε να δείτε την αφίσα εδώ.

Θα χαρούμε να σας δούμε από κοντά.

Έχουμε και άλλα… αλλά αργότερα. Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου.

Webinar… Μέρος 2ο από τα πολλά…

Σάββατο απόγευμα, ο καφές με το μείγμα Νες και Εσπρέσσο να μοιράζει το άρωμά του μπροστά μου, ο Yanni  με το Ακρογυάλι του να ακούγεται και εγώ μπροστά στο πληκτρολόγιο.

Τη Τρίτη κάναμε το πρώτο Webinar από μια μεγάλη σειρά – θέλουμε να πιστεύουμε – τέτοιων σεμιναρίων.Είχαμε αρκετά προβλήματα πριν, και ταλαιπωρήσαμε κόσμο. Μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ όσοι δεν τα έχετε διαβάσει.

Αυτή τη Τρίτη συνεχίζουμε με το δεύτερο της σειράς. Τώρα όμως μάθαμε από τα λάθη μας. Τουλάχιστον τώρα ξέρουμε πως θα δεχτούμε όλο το κόσμο που θα έρθει. Οπότε κοπιάστε (πατήστε τον σύνδεσμο για να δεχτείτε το προγραμματάκι που θα σας φέρει κοντά μας) και φέρετε και τους φίλους σας. Κερνάμε… γνώσεις, προβληματισμό, απόψεις, συζήτηση. Δεν το έχουμε συνηθίσει το στυλ, η αλήθεια είναι… και επειδή πολλοί γνωστοί και φίλοι, που δεν κατάφεραν να μπουν, με ρώτησαν τι ακριβώς είναι “‘αυτό”, να σας πω δυο λόγια.

Ας θυμηθούμε κάποιο σεμινάριο που παρακολουθήσαμε, για οποιοδήποτε θέμα… Είχαμε προεδρείο, κεντρικό ομιλητή, και κοινό. Ένας πίνακας ή προτζέκτορας συμπλήρωνε την εικόνα. Γίνεται η συζήτηση, γίνονται ερωτήσεις, δίνονται απαντήσεις, κλπ κλπ. Συνήθως έχει διάλειμμα για καφέ, και επανάληψη… Στο διάλειμμα, γίνονται άσχετες συζητήσεις, γνωριμίες, τηλέφωνα κλπ κλπ. Κάπως έτσι δεν θα περιγράφατε ένα συνέδριο; Ωραία, τα ίδια γίνονται και εδώ… αλλά στο διαδίκτυο.

Ειδικότερα, το προεδρείο αποτελείται αυτή τη φορά από το Γιώργο Παναγιωτακόπουλο, εμένα και εισηγητή έχουμε τον Γιάννη Βλάχο. Η μέρα των συζητήσεων σε αυτή τη φάση είναι η Τρίτη. Τα λέω έτσι γιατί το σχήμα είναι ευέλικτο. Προσπαθούμε να καλύψουμε όλους τους συναδέλφους που ενδεχομένως έχουν υποχρεώσεις και δεν μπορούν να παρακολουθήσουν. Έτσι ήδη πήγαμε μια ώρα πίσω (από 8 στις 9 το βράδυ) Δεν μπορέσαμε πιο πίσω γιατί στις 11.00 το βράδυ έχουν άλλοι κάποιο σεμινάριο και εμείς θα πρέπει “να τα μαζεύουμε” μέχρι τις 10.30 να αδειάζουμε το “δωμάτιο” για τους επόμενους.  Για αυτούς που δεν θα μπορέσουν να έρθουν θα υπάρχει η “μαγνητοφώνηση” όλης της εκδήλωσης για να την παρακολουθήσουν. Θα δοθούν οι κατάλληλοι σύνδεσμοι, μόλις τους αποκτήσουμε και εμείς. Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το περιβάλλον και το τι προσφέρει βλέποντας το βιντεάκι που έχω ανεβάσει εδώ.

Έχει κάποιες διαφορές… Δηλαδή δεν έχει διάλειμμα, άρα μη περιμένετε καφέ και κουλουράκια. Φυσικά κανείς δεν σας απαγορεύει να έχετε φροντίσει εσείς για αυτό στο γραφείο σας. Επίσης για τις συζητήσεις μπορείτε να γράφετε στο chat room αλλά προσοχή… ΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΛΑ… ( 🙂 )

Κλείνοντας το θέμα… Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το σεμινάριο στο Διδάσκοντας Φυσικές Επιστήμες.

Η βδομάδα που ξεκινάει, δείχνει ενδιαφέρουσα και με προοπτικές….

Τη Δευτέρα έχουμε ενημέρωση γονέων στο σχολείο…( η αλήθεια είναι ότι η διαδικασία είναι πολύ κουραστική για εμένα μια και έχω 8 τμήματα και συνολικά περίπου  180 μαθητές. Αλλά θα περάσει.) Ταυτόχρονα ξεκινάει ένα σεμινάριο Εκπαίδευσης από μακριά που αναφέρεται στις πλατφόρμες ασύγχρονης εκπαίδευσης, στο οποίο είμαι εγγεγραμμένος. Επίσης κλείνει η διαδικτυακή έρευνα, που έχουμε ξεκινήσει περίπου ένα μήνα τώρα με σκοπό να “προσδιορίσουμε” κατά πόσο το ΙΝΤΕΡΝΕΤ μπορεί να χρησιμοποιηθεί από μαθητές και καθηγητές για εκπαίδευση από μακριά. Οι πρώτες εικόνες από τα στατιστικά είναι αντιφατικές. Θα τα επεξεργαστούμε και θα σας πω… το Μάιο, αφού παρουσιαστεί η εργασία (αν εγκριθεί) στη Σύρο. Πάντως έχει πάει καλά μια και έχουμε μαζέψει περίπου 250 απαντήσεις και είναι ένα “αξιοπρεπέστατο δείγμα”. Εδώ το Excel-άκι θα βγάλει σπίθες.

Τη Τρίτη έχουμε το Webinar. Μέχρι να έρθει η ώρα του έχουμε “ελεύθερο χρόνο”…

Τη Τετάρτη έχουμε στο σχολείο για τους μαθητές μια εκδήλωση για το ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Εκεί έχω μια εισήγηση. Μετά έχω κάποια διαγωνίσματα να διορθώσω, κάποια θέματα να βγάλω, κάποιους βαθμούς να υπολογίσω.

Τη Πέμπτη…  δεν έχω τίποτα !!!!! Μπα δεν μπορεί. Εννοείται ότι έχω σχολείο το πρωί αλλά… δεν μπορώ να θυμηθώ αν έχω κάτι “έκτακτο”.

Τη Παρασκευή έχω να οργανώσω με το φίλο μου τον Δημήτρη ένα prive – Webinar γιατί σκοπεύει να με βάλει να παρακολουθήσω μάθημά του στο Πανεπιστήμιο Πατρών όπου διδάσκει. Και θέλει να τα στήσουμε μαζί… για να δει πως πάει… Εδώ υπομονή… Αν δουλέψει καλά, μάλλον θα βρεθούμε όλοι μαζί στη τάξη του. Διδάσκει διδακτική στις Φυσικές Επιστήμες. (ακούγεται κάπως…)

Το Σαββατοκύριακο… μάλλον θα τη κοπανήσω… Να πάω από Αίγιο μεριά, να δω αν το σπίτι είναι όρθιο… μια και έχω να πάω μόλις 2 μήνες και κάτι ψιλά.

Α! Να μη ξεχάσω… έχω και μια εργασία να παραδώσω για εκείνο το σεμινάριο που έγραψα τη Δευτέρα… Αμάν… κουράστηκα και με τη σκέψη και με το μέτρημα. Δόξα τω Θεώ, κάτι βρέθηκε και για αυτή τη βδομάδα…. Ευτυχώς δηλαδή…

Πάω να κάνω πρόβα και να χρονομετρήσω τη παρουσίασή μου της Τετάρτης…

Τη καλησπέρα μου… Ελπίζω να σας δω τη Τρίτη.