Author: manaliss

Όλοι πια μάθαμε που είναι αγκυροβολημένο το ΑΒΕΡΩΦ, τι είναι και κυρίως το ποιος ήταν ο ρόλος του στην ιστορία της Ελλάδας μας. Αυτό είναι η μόνη παράπλευρη συνέπεια από το περίφημο γαμήλιο πάρτι πάνω στο κατάστρωμα του. Το κακό είναι ότι ένα ένα, τα σημεία ορόσημα, στην ιστορία μας, χάνουν τη σημασία τους και αποκτούν… άλλη. Για θυμηθείτε τον θόρυβο που είχε ξεσηκωθεί όταν μάθαμε ότι η αίθουσα με τα “Μάρμαρα” μπορούσε να παραχωρηθεί για δεξιώσεις από το Βρετανικό Μουσείο έναντι αδράς αμοιβής, και τι  σχόλια κάναμε για τον σεβασμό των Βρετανών στον πολιτισμό και την ιστορία. Α! το ξεχάσατε… Ναι καλά, γιαυτό τώρα είπαμε να κάνουμε μια δεξιωσούλα έτσι για το κάτι τις, πάνω στο κατάστρωμα που αν μπορούσαν τα ξύλα του να μιλήσουν θα έλεγαν άπειρες ιστορίες.

Ακούγοντας αυτή την ιστορία δεν μπόρεσα να μη γυρίσω πίσω… στο 1992. Τότε μόλις 4 χρονών καθηγητής, είχα δεσμευθεί “δια λόγου” ότι θα συνοδεύσω στην πενθήμερη εκδρομή, την πρώτη τρίτη λυκείου του σχολείου μας, μια και ήταν η πρώτη χρονιά που βγάζαμε αποφοίτους. Στην συνεδρίαση λοιπόν της εκδρομής και στην ερώτηση ποιος θα συνοδέψει τα “παιδιά” στην εκδρομή, έπεσε μια “βαριά” σιωπή. Όλοι κοιταζόμασταν…και κανείς δεν έλεγε το ΝΑΙ. Σηκώνω λοιπόν το χέρι και λέω “Εγώ” και τότε καμιά εκατοστή μάτια με καρφώσανε περιμένοντας το γιατί… Και είπα ότι αφ’ ενός η εκδρομή είναι – κατά τη γνώμη μου – ένα απαραίτητο συστατικό της εκπαιδευτικής διαδικασίας και αφ’ ετέρου γιατί είχα δεσμευθεί ότι θα τους συνοδεύσω. Βλέπετε η μπέσα ήταν πάντοτε στα δεδομένα μου.

Και έτσι βρεθήκαμε στη Κρήτη όπου μέσα στο πρόγραμμα είχε και ξενάγηση στη Κνωσσό.  Εκεί λοιπόν που είχαμε χωριστεί σε γκρουπ με τους ξεναγούς να μας λένε τι είναι το κάθε μέρος, ξαφνικά επικρατεί αναστάτωση “στο πίσω μέρος της ομάδας”. Κάποιοι έχουν φύγει και μιλάνε σε πολύ έντονους τόνους με έναν τουρίστα. Του λένε διάφορα αλλά το σώμα τους λέει περισσότερα. Τρέχω προς τα εκεί φοβούμενος “σύρραξη” για άγνωστους λόγους και με άγνωστες συνέπειες. Η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό μου είχα να μαζέψω “τα παιδιά” να μην ενοχλούν τους τουρίστες. Φτάνοντας εκεί μαθαίνω ότι ο Βρετανός τουρίστας (τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο) είχε βολευτεί σαν στα σπίτι του και καθόταν στα τεράστια κέρατα του μινώταυρου που κοσμούν την κεντρική πλατεία της Κνωσσού. Και αυτό θεωρήθηκε από τα “παιδιά” προσβλητικό για την ιστορία μας και τον έδιωξαν από τον “θρόνο”  του δίνοντας του να καταλάβει ότι είναι φιλοξενούμενος και οφείλει σεβασμό στο χώρο που βρίσκεται. Οφείλω να ομολογήσω ότι ντράπηκα για την προκατάληψή μου. Αλλά και χάρηκα που τα “παιδιά” αυτά δεν προσπέρασαν την εικόνα, όπως έκαναν οι φύλακες του χώρου, που δεν αντιδρούσαν. (Το “παιδιά” είναι σε εισαγωγικά γιατί κάθε άλλο παρά παιδική ήταν η συμπεριφορά τους και η αντίδρασή τους. )

Μη τα γενικεύουμε όλα. Αυτά τα παιδιά σήμερα έχουν την ηλικία των νεόνυμφων αλλά δεν νομίζω ότι θα τους περνούσε από το μυαλό να χρησιμοποιήσουν ένα ιστορικό μνημείο σαν ντεκόρ μια κοινωνικής τους εκδήλωσης όσα χρήματα και αν είχαν. Αυτά τα παιδιά όμως είχαν από πίσω κάποιους γονείς με συγκεκριμένες αξίες που φρόντισαν να τους τις περάσουν.

Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε γιατί προχθές δεν δίστασα λεπτό να πάω στα εγκαίνια μιας έκθεσης φωτογραφίας ενός από αυτά τα παιδιά (Γκαλερί Ζουμπουλάκη στο Κολωνάκι… ακόμα τρέχει). Και μετά δεν δίστασα καθόλου να πάμε για μπύρες με τρεις συμμαθητές της και πρώην μαθητές. Και είχαμε πολλά να πούμε. Όχι για χημεία πια, αλλά για οικογένειες, φίλους, παιδιά, και ότι άλλο μπορεί να συζητηθεί μεταξύ φίλων που γνωρίζονται από παλιά.

Σε κάποια φάση η Θεοδώρα σχολίασε όταν λέγαμε τα διάφορα, ότι “πάνω σε εμάς μαθαίνατε…” Πόση αλήθεια είχε αυτή η φράση. Πάντα έτσι γίνεται απλά δεν το ομολογάμε. Μέσα από την αλληλεπίδραση μαθαίνουμε. Αλίμονο στον καθηγητή που δεν μπορεί να μάθει. Σαφώς μέσα από τα παιδιά και την εμπειρία μαθαίνουμε. Τέλος πάντων. Αυτό θα το σχολιάσω σε κάποια άλλη φάση.

Μέχρι τότε την καλησπέρα μου.

Νωρίς το απόγευμα. Κλασσικά ο καφές και το πληκτρολόγιο. Σήμερα η μουσική λίγο πιο ρομαντική. Chris Spheeris. Τον ξέρετε το κύριο; Μάλλον τον ξέρετε αλλά δεν το ξέρετε ότι τον ξέρετε. Για να βεβαιωθείτε ακούστε λίγο ένα κομματάκι του (ίσως το πιο γνωστό).  Αν όντως δεν σας λέει τίποτα κλείστε τα μάτια για 4 λεπτά και αφεθείτε στον ήχο. Σας τον παραδίδω…

Αχ!!! Η Ευρώπη… η Ευρώπη… Αμ!!! Οι Ευρωπαίοι – λες και εμείς δεν “ανήκουμε στην Ευρώπη” αλλά τέλος πάντων. Αυτές τις ημέρες η Ευρώπη παραακούγεται και μάλλον όποτε ακούγεται το μυαλό μας τρέχει σε ΔΝΤ, περικοπές, δάνεια, χρέη, συντάξεις και ό,τι άλλο – συνήθως κακό – σημαίνει αυτό το πακέτο. Η αλήθεια είναι ότι σκεφτόμαστε τα μέτρα και όχι αυτούς που τα κάνανε ρόιδο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Πότε θα έρθει η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι δεν ξέρω. Πάντως εγώ σαν αισιόδοξη φύση που είμαι το ποτήρι το βλέπω γεμάτο, πολύ γεμάτο… μα πάρα πολύ γεμάτο τέλος πάντων.  Ζούμε δύσκολες μέρες όπως και να το δεις.

Όμως υπάρχουν πολλά από την Ευρώπη που αξίζουν να αναφερθούν και κυρίως να χρησιμοποιηθούν. Γιατί είναι δικαίωμά μας και πρέπει να τα εκμεταλλευόμαστε. Γίνονται για εμάς και πρέπει να τα χρησιμοποιούμε.  Ένα από αυτά είναι “Το βιβλίο των Νέων της Ευρώπης”. Τι είναι; Μα ένα βιβλίο για νέους… το λέει άλλωστε… Όχι ακριβώς.

Ακριβείς πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ αν θέλετε. Εγώ να σας πω δυο λόγια, όπως και να αιτιολογήσω αυτή την εγγραφή.

Είναι ένα ακαδημαϊκό ημερολόγιο για μαθητές.(Εβδομάδα / 2 σελίδες) και ξεκινάει από Σεπτέμβριο. Έχει τις κλασσικές χρήσιμες σελίδες με προγράμματα και σημειώσεις, πίσω έχει τυπολόγια (τα βασικά μη φανταστείτε κάτι φοβερό) αλλά μπροστά έχει πάρα πολλά θέματα. Ότι θέλει ο καθένας. Φυσικά η Ευρώπη έρχεται πρώτη αλλά υπάρχουν και θέματα οικολογικά, για το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και την ασφάλειά του, για οικονομικά θέματα, για άσκηση των δικαιωμάτων κλπ κλπ κλπ. Δεν έχει τέλος. Παλαιότερα είχε σε ψηφιακή μορφή το βιβλίο αλλά τώρα δεν μπόρεσα να το βρω ώστε να σας στείλω μια βόλτα να το δείτε. Σε κάθε συσκευασία υπάρχει και ένα βιβλίο καθηγητή με χρήσιμες πληροφορίες αλλά και υλικό για συζήτηση. Πραγματικά έχει πολύ ενδιαφέρον.

Σαν υπεύθυνος τμήματος πάντα “χάνω” μια ώρα προκειμένου να συζητήσουμε ένα θέμα. Φέτος είναι η τέταρτη χρονιά που θα το δώσουμε στα παιδιά μας. Τη μια χρονιά είχα μιλήσει για οικολογικά θέματα – που εμένα μεν μου  αρέσουν, αλλά τα παιδιά τα ακούνε συνέχεια και από πολλές πηγές. Μάλλον μπουχτίσανε… Την άλλη χρονιά τους μίλησα για τις πιστωτικές κάρτες και τη σωστή χρήση. Ναι είχε μια ολόκληρη έρευνα και αρκετούς πίνακες και στοιχεία. Πέρυσι η κουβέντα ήταν για την ασφάλεια στο διαδίκτυο. Ένα τεράστιο θέμα (σήμερα το άκουσα : 6 αυτοκτονίες εφήβων λιγότερες φέτος από το τμήμα ηλεκτρονικού εγκλήματος της Αστυνομίας. Ένα μεγάλο Μπράβο -τι άλλο να τους πούμε). Και εκεί το ενδιαφέρον ήταν πολύ μεγάλο. Ξεκίνησα με δύο βιντεάκια … νάτο το ένα… νάτο και το άλλο. Και από εκεί ξεκίνησε όλη η κουβέντα. Πάντα βρίσκονται αφορμές. Και αυτό το βιβλιαράκι δίνει πολλά θέματα.

Αξίζει – κατά την άποψη μου. Η Ελλάδα έχει από τις μικρότερες απορροφητικότητες … κάτω από 6 %. Και είναι κρίμα γιατί το μόνο που χρειάζεται είναι ένα τηλέφωνο και ένα γράμμα από τον Διευθυντή του σχολείου που να λέει πόσα παιδιά έχει το σχολείο για να στείλουν τα αντίστοιχα αντίτυπα. Είναι για Γυμνάσιο Λύκειο και φυσικά είναι δωρεάν. Για φέτος μάλλον έχει κλείσει αλλά ας κάνει κάποιος την αίτηση και του χρόνου θα του έρθουν. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να κάνει μια πρόβλεψη για κάποια παραπάνω -όχι ένα τόνο παραπάνω… λογικά πράγματα. Είναι δέματα 30άρια, οπότε θα βρεθεί η λύση.

Αν εσύ που το διαβάζεις είσαι συνάδελφος, μπορείς μετά τις αρχικές συνεννοήσεις να σας έρθει ένας κωδικός και να τα συμπληρώνετε διαδικτυακά όπως φαίνεται εδώ. Ούτε πέντε λεπτά δουλειά. Αν είσαι γονέας μπορείς να το συζητήσεις με το σχολείο του παιδιού σου και να το προμηθευτούν. Αν είσαι μαθητής το ζητάς από τους καθηγητές σου. Αν δεν ανήκεις στις παραπάνω κατηγορίες πες το στους φίλους σου. Κάποιος θα το βρει ενδιαφέρον.  (Το ήξερα ότι κάνω λάθος δουλειά… στις πωλήσεις θα έπρεπε να ήμουνα…). Είναι κρίμα να μας παρέχονται πράγματα χρήσιμα και να μη τα αξιοποιούμε στους δύσκολους καιρούς που περνάμε.  Ψάξτε το λιγάκι… και κάντε τους να δουλέψουν για εμάς, ζητώντας τους τα ημερολόγια για τα παιδιά μας. Εμείς το παίρνουμε συνέχεια γιατί έχουμε παρατηρήσει ότι πάνω από τα μισά παιδιά το χρησιμοποιούν και το αξιοποιούν.

Ωραία…Τα είπα πάλι. Να τελειώσω το καφέ μου. Τι θέλω και τον κάνω ζεστό…αφού κρύο τον πίνω. Τέλος πάντων. Τη καλησπέρα μου. Πάω για διάβασμα.

Σήμερα γράψανε χημεία στη Α’ λυκείου. Μάζεψα περίπου 9ο γραπτά, τα στοίβαξα στο γραφείο… και τα άφησα. Τουλάχιστον για σήμερα. Πρέπει να διαβάσω για την εργασία μου στα σεμινάρια. Όμως τώρα πίνω καφέ και ξεκουράζομαι. Αυτή είναι από τις καλές “στιγμές” της ημέρας. Ο Πλιάτσικας και οι φίλοι του χαμηλά από τα ηχεία του υπολογιστή, ο καφές, μια αποτυχημένη έκδοση espresso freddo, στο ποτήρι και το πληκτρολόγιο. Για να ξεφύγω λοιπόν… και να ηρεμήσω να γράψω δυο πράγματα για το σημερινό διαγώνισμα.

Χημεία…. (μπουυυυυυ!!!!!! για πολλούς από εσάς – γεια  σου Βιβή 🙂 ). Ένα μάθημα δύσκολο…έτσι λένε δηλαδή… εγώ τι να πω. Για μένα εύκολο είναι και ήταν – εδώ που τα λέμε. Βλέπετε από την τρίτη Γυμνασίου όταν πήγαινα (γύρω στο 1975…) είχα αποφασίσει να γίνω χημικός. Όμως πολλά παιδιά δεν συμφωνούν. Έτσι και σήμερα κάποια παιδιά “εξαντλήσανε το χρόνο”.

Τι είδαν τα παιδιά: “Παλούκια ήταν !!!! ” “Αν θέλατε να μη γράψουμε να μας το λέγατε… ” Νομίζω δεν χρειάζεται να συνεχίσω.  Ρώτησα καμιά δεκαριά από αυτούς που φεύγανε αργά, πως τους φάνηκαν… και νόμιζαν ότι τους δούλευα. Εκεί άκουσα τα παραπάνω σχόλια. Όταν ρώτησα ποια θέματα τους δυσκόλεψαν πιο πολύ, εκεί “έπαθα”. Τους δυσκόλεψαν τα “bonus” θέματα, δηλαδή εκείνα που είχα βάλει μέσα στα θέματα για να γράψουνε κάποιες μονάδες. Και όταν τους είπα τι περίμενα να γράψουνε, εκεί άκουγα το πολύ συνηθισμένα “Αμάν…” ίσως ήθελαν να προσθέσουν… “…τι βλακείες έκανα” αλλά δεν το λέγανε.

Αλλά τι υπάρχει πίσω από τα θέματα; Δηλαδή πως βγαίνουν τα θέματα σε ένα διαγώνισμα και τι περιμένει ένας καθηγητής σε ένα τέτοιο διαγώνισμα;

Τα συγκεκριμένα ξεκίνησαν περίπου στις 26/5 να δημιουργούνται. Η πρώτη φάση είναι να ανοίξω την ύλη που συμφωνήσαμε ότι θα παραμείνει για εξέταση, και το βιβλίο, πλάι – πλάι και σε ένα χαρτί να αρχίσω να βγάζω θέματα, ερωτήσεις και σημεία που θα ήθελα να ρωτήσω.

Η μορφή του διαγωνίσματος καθορίζεται από το υπουργείο. Δύο θεωρίες – δυο ασκήσεις. Μια θεωρία κλειστού τύπου (πολλαπλής επιλογής, Σ – Λ (σωστό λάθος) – αντιστοίχηση κλπ. Λέγονται έτσι γιατί ο μαθητής είναι υποχρεωμένος να απαντήσει με ένα συγκεκριμένο τρόπο). Ακολουθεί θεωρία ανοικτού τύπου που ο μαθητής γράφει… (σωστό ή λάθος με αιτιολόγηση, ερμηνεία φαινομένων, εξισώσεις) Τέλος ένα μια απλή άσκηση – εφαρμογή και ένα πιο σύνθετο πρόβλημα που συνδυάζει διάφορα τμήματα από τη θεωρία.  Κουκιά μετρημένα.. Από 25 μόρια το καθένα – ισομερώς κατανεμημένα. Αυτό είναι το γράμμα του νόμου. Πάμε στο πνεύμα.

Μέσα από το διαγώνισμα πρέπει να εξεταστούν όλοι οι μαθητές και οι άριστοι και οι μέτριοι και οι αδύνατοι μαθητές. Και πρέπει να έχουν όλοι τις δυνατότητες να γράψουν… όσο περισσότερο μπορούν. Τα θέματα δεν μπορούν να είναι γελοία γιατί τότε αδικούνται οι άριστοι μαθητές που όλο το χρόνο προσπαθούσαν και βρίσκονται ψηλά στη βαθμολογία, μια και θα βρεθούν ψηλά στη βαθμολογία μαθητές που όλο το χρόνο, δεν είχαν προσπαθήσει και ξαφνικά θα βρεθούν να γράφουν “εικοσάρια”. Αντίστροφα αν μπουν δύσκολα θα αδικηθούν οι αδύνατοι μαθητές που “δεν πρόκειται” να γράψουν. Άρα κάπου στη μέση ο βαθμός δυσκολίας.  Μετά πρέπει να εξεταστεί όλη η ύλη, ώστε αν κάποιος μαθητής δεν έχει καταλάβει ένα κομμάτι της ύλης, μη τύχει και μπουν πολλές μονάδες από εκεί και δεν μπορέσει να γράψει. Άρα θέλουμε “διασπορά” στα θέματα. Να πιάνει όλη την ύλη. Πάμε τώρα στη πράξη…

Κατέγραψα λοιπόν τι θέλω να ρωτήσω και ξεκίνησα να γράφω ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις έχουν ένα μικρό προβληματάκι. Κάποια πράγματα που εγώ θεωρώ δεδομένα, για τους μαθητές δεν είναι άρα θέλει προσεκτική διατύπωση, που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης ή παρερμηνείας. Γράφω τις ερωτήσεις ώστε να καλύψουν τις προϋποθέσεις που έχει βάλει το υπουργείο και κλείνω το τετράδιο που γράφω τα θέματα. Τη επόμενη μέρα τα ξαναδιαβάζω “με άλλο μάτι” και επισημαίνω ασάφειες ή κενά στις εκφωνήσεις. Λύνω τις ασκήσεις που έφτιαξα τη προηγούμενη και ελέγχω τα νούμερα αν “βγαίνουν” μέχρι δύο δεκαδικά και κάνω τις απαραίτητες μετατροπές αν χρειάζεται. Οι ασκήσεις γίνονται από το μηδέν. Στηρίζονται στα λυμένα παραδείγματα του βιβλίου και στις ασκήσεις που έχουν λυθεί και στα τρία τμήματα. Αφού γίνει αυτό ξανακλείνω το τετράδιο. Την επόμενη μέρα τα περνάω στον υπολογιστή και ελέγχω για μια ακόμα φορά τις εκφωνήσεις και φυσικά την αντιγραφή. Και φτάνουμε στη τελευταία φάση… τη κρίση έξωθεν. Φίλη και συνάδελφος καθηγήτρια χημικός που είμαστε μαζί από το πανεπιστήμιο και της οποίας τη κρίση αποδέχομαι “άκριτα” ακούει τα θέματα … και σχολιάζει. Δεν έχουμε το ίδιο στυλ στα θέματα, αλλά είναι “το άλλο μάτι” που πιάνει αυτά που ξεφεύγουν από εσένα. Και όσο και αν φαίνεται περίεργο, σχεδόν πάντα υπάρχουν σχόλια για κάτι καλύτερο.  Μετά από όλα αυτά πλέον τα θέματα είναι έτοιμα να κατεβούν στην αίθουσα. Έτσι και χθες ολοκληρώθηκε η διαδικασία των θεμάτων. Και  πάμε στο παρασκήνιο…

Μέσα στα θέματα υπάρχουν ερωτήσεις που είναι αυτό που λέω “bonus” δηλαδή εύκολα θέματα, αυτά που κάποιος που έχει ασχοληθεί ελάχιστα θα τα έχει μάθει και θα τα γράψει. Αυτά φτάνουν περίπου 7-8 μονάδες, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους μαθητές να γράψουν κάτι – που συνήθως φτάνει “για να περάσουν το μάθημα”, όπως λένε. Μετά ακολουθούν θέματα λίγο πιο σοβαρά που είναι για αυτούς που έχουν ασχοληθεί όλο το χρόνο (άλλες 7-8 μονάδες) και τέλος οι τελευταίες  5 μονάδες έχουν το κάτι τις τους ώστε να ξεχωρίσουν οι καλοί μαθητές και να μπορέσουν να διακριθούν, γιατί νομίζω ότι το αξίζουν να ξεχωρίσουν στη βαθμολογία.

Η ύλη καθορίζεται από την αρχή του χρόνου. Δηλαδή γνωρίζω πολύ καλά τι πρέπει να ξέρουν στο τέλος του χρόνου. Έτσι σε όλο το χρόνο επιμένω στα συγκεκριμένα θέματα. Από την άλλη ξέρω ότι θα ζητηθεί να αφαιρέσω ύλη στο τέλος του χρόνου. Έτσι φροντίζω τα διαγωνίσματα να καλύπτουν την ύλη που θέλω να μάθουν αλλά και την ύλη που θα κόψω. Έτσι όταν αφαιρέσω το αντίστοιχο κομμάτι, ξέρω ότι λόγω διαγωνίσματος που γράψανε, τους έχει μείνει κάτι και δεν είναι εντελώς “άσχετοι” με το θέμα. Στο Πανεπιστήμιο το λέγαμε “απαλλακτική πρόοδο”. Δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τον ίδιο όρο αλλά αυτό είναι στη πράξη.

Βλέπουμε λοιπόν ότι τα θέματα του Μαΐου αρχίζουν να βγαίνουν από το…Σεπτέμβρη. Και είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα όλων. Παρόλα αυτά ισχύει το γνωστό : “πέρασα – μ΄έκοψε” και όχι κόπηκα… αν μ’ εννοείτε. Βλέπετε ότι καθηγητής τελικά είναι κάτι παραπάνω από “τρεις μήνες διακοπές το καλοκαίρι, Χριστούγεννα, Πάσχα… ” που βλέπουν οι “απ’ έξω”. Το είπα και αυτό γιατί στο λαιμό μου κάθεται αυτό το σχόλιο.

Τη καλησπέρα μου.

Λένε ότι είναι ωραίο να μαθαίνεις. Προσωπικά πάντα το πίστευα και πάντα το προσπαθούσα. Σε κάθε φάση της ζωής μου έβαζα στόχους που σιγά σιγά κατακτούσα. Ποτέ δεν σταμάτησα να μαθαίνω. Ό,τι έπεφτε στα χέρια μου το έψαχνα…να δω τι κάνει, πως δουλεύει, τι κάνει αυτό το κουμπάκι, αν πατήσω αυτό τι γίνεται… και φυσικά τι κάνει αυτό το πρόγραμμα και πως δουλεύει το άλλο πρόγραμμα.

Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής ήταν αποκάλυψη για μένα. Τον ανακάλυψα μικρός, μόλις στα 23 μου και από τότε τον λάτρεψα. Ένα τέταρτο του αιώνα και κάτι ψιλά, έχω αφιερώσει στο να μαθαίνω. Οι ώρες δεν έχουν τέλος και τα χρήματα “που έχουν πέσει μέσα” επίσης δεν έχουν τέλος. Τα πράγματα έγιναν χειρότερα με το ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Και καλά όταν είχαμε τα μοντεμ με το τηλέφωνο. Πόσοι δεν μπορούσαν να πιάσουν γραμμή γιατί “δούλευε”. Δεν χρειάζεται πολύ φαντασία ότι με το που βγήκε το ADSL εγώ ήμουν εκεί. Ίσως όχι από τους πρώτους αλλά ήμουν εκεί. Άλλες “επενδύσεις” πάλι.  Και φυσικά πέρασα όλες τις “παιδικές ασθένειες” που είχε το νέο σύστημα. Ατελείωτες ώρες στα τηλέφωνα της υποστήριξης, με πολλά προβλήματα και υπομονετικούς αλλά άσχετους τηλεφωνητές. Πως θα μπορούσαν άλλωστε να τα γνωρίζουν όλα και τις ιδιαιτερότητες κάθε συστήματος. Ήταν όλοι τους πάντως υπομονετικοί και ευγενικοί, ακόμα και όταν εγώ δεν ήμουν… και τόσο ευγενικός.

Πω πω!!!!Πληροφορίες!!!!! Πώ πω γνώσεις… Όλα τα καλά του κόσμου είναι εδώ. Σημειώσεις, ταινίες, παρουσιάσεις, βιβλία, όλα εδώ είναι… για μένα για να τα μάθω.  Σαν το “πεινασμένο μάτι” άρχισα να βλέπω και να μη χορταίνω. Να διαβάζω άρθρα, να βλέπω εικόνες και βίντεο, να κατεβάζω κείμενα. Δεν μπορούσα να τα μάθω όλα… είναι πάρα πολλά. Όμως δεν το έβαλα κάτω.  Ήταν εκεί για μένα… με περίμεναν να τα…μάθω. Τα πόδια μου “βρέχονται” από το νερό και εγώ μένει να σκύψω να πιω.  (Από μια κρητική παροιμία : “γαϊδάρου πόδας στο νερό, θέλει ας πιει θέλει ας μη πιει” δηλαδή αφού βρέχονται τα πόδια στου γαϊδάρου (δηλαδή έχεις πρόσβαση σε κάτι…) αν θέλει ας πιει (αν θέλει ας το αξιοποιήσει αν δεν θέλει ας μη το κάνει… είναι δικό του πρόβλημα). Εγώ θέλω να πιω. Να σκάσω πίνοντας…

Όμως ποτέ δεν ασχολήθηκα να κατοχυρώσω ό,τι έμαθα. Κανείς δεν ξέρει τι ξέρω… ούτε και εγώ – ειλικρινά. Κάπου πριν 10 χρόνια όταν έπαιρνα μέρος συνέχεια σε σεμινάρια και επιμορφωτικές ημερίδες και διημερίδες αποφάσισα ότι αυτά τα χαρτιά που μου δίνανε στο τέλος κάποια αξία είχαν και άρχισα να τα μαζεύω. Μέχρι τότε τα “έβαζα κάπου…” και συνήθως τα ξεχνούσα. 300 ώρες σεμινάρια σε σχεσιακές βάσεις δεδομένων, παιδαγωγικά σεμινάρια στην ένωση χημικών, διαθεματικότητα, ΤΠΕ, εκπαιδευτικά, όλα μαζεύονται… κάπου είναι… δεν ξέρω σίγουρα… αλλά κάπου είναι και μάλλον όλα αυτά είμαι εγώ.  Δεν έχει σημασία αν τα θυμάμαι, δεν έχει σημασία αν έχω χαρτί. Όλα αυτά… και πολλά άλλα είμαι εγώ.

Τώρα τελευταία αποφάσισα να διεκδικήσω και εγώ το δικαίωμα μου στη γνώση και να τη πιστοποιήσω. Είχα ξεχάσει πως είναι να διαβάζεις με πρόγραμμα. Είχα ξεχάσει πως είναι να πρέπει να παραδίδεις μια εργασία κάθε εβδομάδα, ή να έχεις να βγάλεις μια ύλη συγκεκριμένη. Βέβαια λόγω δουλειάς είμαι μαθημένος στο πρόγραμμα, αλλιώς δεν βγαίνει η διδασκαλία. Είναι ενάμισης μήνας τώρα που παρακολουθώ ένα σεμινάριο από το Καποδιστριακό στην Παιδαγωγική Ψυχολογία. Είναι πεντάμηνο και πραγματικά είναι άπειρα τα πράγματα που μαθαίνεις. Συνολικά είμαι 24 χρόνια καθηγητής. Πολλά πράγματα είναι προφανή όσον αφορά την εκπαίδευση, γιατί έτσι τα έχω μάθει, μέσα από τα χρόνια και την εμπειρία. Τώρα αποκτούν ερμηνεία και εξήγηση. Τώρα παίρνουν σχήμα και μορφή. Τώρα μπαίνουν σε σειρά.  Και ακόμα τα καλύτερα έρχονται.

Ξαναέμαθα να μαθαίνω. Να διαβάζω και να μελετάω. Παραδοσιακός, γαρ, δεν μπορώ να διαβάζω από το μόνιτορ. Τα τυπώνω και τα μουτζουρώνω, με το μολυβάκι μου, τον τονιστή… εκεί τα κάνω να μου πουν όσα έχουν να μου πουν. Και αν δεν “ομολογήσουν” όσα πρέπει δεν φεύγουν από τα χέρια μου. Και αυτά μέσα σε όλη τη καθημερινότητα, με τις εξετάσεις, τα γραπτά, τα Lower  και τα Proficiency,  τις κιθάρες και τα ωδεία, τα σούπερ μάρκετ και τις λαϊκές. Κάποιες από τις εργασίες που παρέδωσα στο σεμινάριο, ήταν καλές κάποιες όχι. Δεν έχει σημασία… έτσι μαθαίνεις. Δεν μπορεί να τα ξέρεις όλα. Θα κάνεις λάθη, θα χάσεις μονάδες, θα τσαντιστείς και θα ξαναπιάσεις το βιβλίο να δεις τι βλακείες έκανες. Όμως έτσι μαθαίνεις και προχωράς.

Γιατί όλα τα παραπάνω; Γιατί σήμερα πήρα το πρώτο μου δίπλωμα… που λέει ότι γνωρίζω υπολογιστές. Μάλιστα… (Γιώργο και Έφη μπορείτε να κρυφτείτε γιατί…) είμαι πλέον πιστοποιημένος. Ναι πέρασα τις εξετάσεις πιστοποίησης… είναι ένας καλός λόγος να το γιορτάσω.

Λοιπόν η γιορτή τέλειωσε. Πρέπει να κλείσω γιατί έχω κιθάρα, και μετά να ελέγξω για μια ακόμα φορά τα θέματα που θα βάλω αύριο, να γράψω μια αναφορά σαν υπεύθυνος του κλάδου των φυσικών επιστημών, και να διαβάσω για το σεμινάριο. Φυσικά θα βγω και μια βόλτα να ενημερωθώ για τα καινούργια. Μέχρι την επόμενη φάση λοιπόν….

Καλό μήνα και καλησπέρα.

Βαρύγδουπος τίτλος… που σε βάζει σε πολλές σκέψεις. Αφορμή μου έδωσε μια εκδήλωση που έγινε χθες στο Δήμο Βύρωνα με ακριβώς αυτό το θέμα. Ορίστε και μια φωτογραφία του προεδρείου, μια ο στόχος ήταν μετά από κάποιες εισηγήσεις να γίνει συζήτηση.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έκατσα μέχρι το τέλος για να παρακολουθήσω την πλήρη εξέλιξη της συζήτησης αλλά “βλέποντας προς τα πίσω” έχω κάποιες σκέψεις να καταθέσω. Από την άλλη πρέπει να πω ότι η έννοια της ερώτησης μάλλον θα πρέπει να επεξηγηθεί σε αυτές τις συζητήσεις μια και οι πρώτοι που μίλησαν μάλλον έκαναν τοποθετήσεις, λέγοντας τα δικά τους – στο θέμα πάντα – αλλά σε κάποια φάση αισθάνθηκα κάπως σαν όμηρος. Τέλος πάντων.

Η κριτική γίνεται “αφ’ υψηλού”, “εκ του μακρόθεν” και “εκ του ασφαλούς”. Που σημαίνει σε απλά Ελληνικά, ότι είναι εύκολο αν δεν έχεις κουνήσει το δακτυλάκι σου και δεν έχεις κάνει ποτέ τέτοια εκδήλωση… να ξέρεις τα πάντα και να μπορείς να κρίνεις. Με αυτές τις προϋποθέσεις λοιπόν ξεκινάμε…

Το θέμα είναι τεράστιο και η παρουσίαση ήταν εξαιρετικά περιορισμένη μια και μιλούσε για τα παιδιά που είχαν έρθει από την Αλβανία.  Το λέω έτσι γιατί είναι γνωστό ότι σήμερα έχουμε πολλούς οικονομικούς πρόσφυγες από πολλές χώρες της Αφρικής, αλλά και χώρες από την περιοχή του Πακιστάν, Κουρδιστάν και … δεν ξέρω ποια άλλα μέρη. Βέβαια δεν νομίζω ότι θα είχαμε τις φοβερές διαφορές στις εμπειρίες των παιδιών αν και νομίζω ότι τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά αυτών των παιδιών θα τα έκανε να ξεχωρίζουν.

Θα σταθώ στις εμπειρίες αυτών των παιδιών και θα κάνω μια πρώτη διάκριση. Η διάκριση αφορά την πρώτη περίοδο έλευσης μεταναστών και την πιο πρόσφατη (ας πούμε μετά το 2000 – έτσι ενδεικτικά). Δεν εξετάζω την προέλευση των παιδιών αλλά τις εμπειρίες που μας μεταφέρανε ότι  βιώσανε σαν δεκατετράχρονα ή και πεντάχρονα παιδιά που ξαφνικά βρέθηκαν σε ξένη χώρα.

Το πρώτο και κύριο, είναι το πόσο απροετοίμαστο ήταν το κράτος να δεχτεί τόσο κόσμο. Και δεν μιλάω για υποδομές φιλοξενίας αλλά για την εκπαίδευση. Αυτό το οποίο μας “καταλόγισαν” σαν ανοργανωσιά, ότι δηλαδή με “βαφτισοχάρτι” μπορούσαν να γραφτούν στο σχολείο, τελικά ήταν λύση η οποία έδωσε τη πρώτη δυνατότητα ένταξης στη νέα χώρα. Αλλιώς αυτά τα παιδιά τι θα κάνανε; Θα γυρνάγανε όλη μέρα, χωρίς καμιά προοπτική. Μέσα στο σχολείο όμως…το πρώτο καιρό λειτούργησε σαν πάρκινγκ μαθητών. Τα παιδιά βίωσαν την απομόνωση κυρίως λόγω γλώσσας. Οι συμμαθητές τους – από ότι είπαν – στο δημοτικό κυρίως λόγω “υποδείξεων άνωθεν” δεν τα κάνανε παρέα. Ενώ στο Γυμνάσιο και το Λύκειο που τα παιδιά αυτονομούνται στις επιλογές τους τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Αλλά οι εκπαιδευτικοί ήταν εντελώς απροετοίμαστοι. Δεν ξέραν με ποιο τρόπο να προσεγγίσουν αυτά τα παιδιά. Έτσι τα αφήνανε στην ησυχία τους. Χαρακτηριστικά αναφέρω αυτό που είπε ένα από τα παιδιά ότι την πρώτη φορά που σήκωσε το χέρι του για να πει μάθημα, η δασκάλα δεν κατάλαβε, και νόμιζε ότι ήθελε να πάει στη τουαλέτα. Δηλαδή δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήθελε να πει μάθημα. Μετά μεταφέρθηκε το κλίμα που δημιουργήθηκε από άλλους γονείς που θεωρούσαν ότι τα παιδιά των μεταναστών, δεν αφήνουν τη τάξη να προχωρήσει και καθυστερούν τη μόρφωση των παιδιών τους κλπ κλπ.

Αλλά και καμιά δεκαριά χρόνια αργότερα τα βασικά προβλήματα είναι τα ίδια. Η αντιμετώπιση των παιδιών είναι καλύτερη αφού η ελληνική κοινωνία πλέον δέχεται πιο εύκολα τα παιδιά των μεταναστών.  Από την άλλη όμως κάποιες διαδικασίες πρέπει να αλλάξουν.

Δηλαδή ο μαθητής τελειώνει και πάει για σπουδές. Και συνήθως πετυχαίνει. Οι λόγοι είναι πολλοί. Μέσα από τις σπουδές βλέπουν ότι έχουν περισσότερες προοπτικές και δυνατότητες. Άρα για αυτά τα παιδιά οι σπουδές είναι μονόδρομος. Και μετά; Εδώ είναι ένα θέμα. Δεν ξέρω τι δυνατότητες υπάρχουν. Αλλά κατά τα λεγόμενα των παιδιών δεν υπάρχουν πολλά πράγματα και η πιθανότερη πορεία είναι το εξωτερικό και από εκεί να δουν τις προοπτικές που έχουν.

Μας δώσανε πολύ περιγραφικά τα βιώματα που είχαν του ξεριζωμού και την αγωνία του αγνώστου.  Και καταλήξανε στο τέλος ότι δεν μπόρεσαν να ενταχθούν πλήρως και ότι αισθάνονται άνετα σε παρέες με ομοεθνείς τους. Μπορούνε να κινηθούν άνετα οπουδήποτε αλλά προτιμάνε τις παρέες με παιδιά από τη χώρα τους.

Εδώ όμως πρέπει να κάνω μια αναφορά και στο άλλον ρατσισμό που υπάρχει στα σχολεία. Αυτόν που δεν έχει να κάνει με την εθνική προέλευση των μαθητών. Τον κοινωνικό ρατσισμό. Εδώ δεν έχει φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά ή γλώσσα. Εδώ είναι για όλα τα παιδιά από όλα τα παιδιά. Η προέλευση είναι κοινωνική και το σημείο που στηλιτεύεται μπορεί να είναι οτιδήποτε. Από μια συμπεριφορά, ένα φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό, τα κιλά, … Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι μαθητές επίσης βιώνουν μια απομόνωση. Η απομόνωση αυτή συνήθως οδηγεί σε “αυτοεκπληρούμενη προφητεία” ( το άκουσα χθες και μου άρεσε). Δηλαδή μέσα από την απομόνωση το παιδί επιτείνει την κριτική και δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.

Και ποιος είναι ο ρόλος του εκπαιδευτικού; Μα να γεφυρώσει όλα αυτά τα “χάσματα”. Να τραβήξει όλους τους μαθητές του. Από όπου και αν προέρχονται. Να μπορέσει να εμπνεύσει τα παιδιά να προσπαθήσουν. Να μην αφήσει κανένα να “παρκάρει”. Να κόψει τον αέρα σε όποιον μαθητή προσπαθήσει να ασκήσει κριτική (κακόβουλη ή ρατσιστική) σε άλλον συμμαθητή του. Αλλά και ο ίδιος πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτικός στις εκφράσεις του και στη συμπεριφορά του. Α! ναι να μη ξεχάσω… να κάνει και το μάθημά του και να φροντίσει όλοι οι μαθητές του να έχουν τις απαραίτητες γνώσεις μετά την ολοκλήρωση του χρόνου.

Φυσικά όλα τα πιο πάνω δεν φιλοδοξούν να λύσουν το πρόβλημα του ρατσισμού στις τάξεις. Ούτε κατά διάνοιαν. Απλά είναι μια καταγραφή κάποιων σκέψεων – και μάλιστα λίγο χύμα (όπως συνήθως άλλωστε) – κυρίως για να προκαλέσουν τις δικές σας σκέψεις. Γενικά θεωρούμε ότι “εμείς είμαστε” και όλοι οι άλλοι “δεν είναι”.  Αυτό έχει αλλάξει. Η νέα μορφή κοινωνίας είναι διαπολιτισμική και διεθνής.  Μπορούμε να διατηρήσουμε τον χαρακτήρα μας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να “εξαφανίσουμε” τους άλλους. Όλος αυτός ο κόσμος που έχει έρθει στην Ελλάδα, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον, κατά την άποψή μου, θα έπρεπε να μπορέσει να ενταχθεί ενεργά στην ελληνική κοινωνία. Τότε νομίζω, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, θα δώσουν μια καινούργια ώθηση. Αλλά όσο αισθάνονται ότι είναι “ξένα σώματα”, δεν πρόκειται να προσφέρουν. Αντίθετα θα κλείνονται σε ομάδες ομοεθνών.

Σκεφτείτε τα, εκφράστε τις αντιρρήσεις σας αλλά και τις προτάσεις σας.  Δεν γίνεται πάντοτε να μνημονεύουμε εκείνες τις εξαιρετικές “αποκλίσεις”, που κάποια σχολεία έχουν κάνει προσπαθώντας να λύσουν μια δεδομένη κατάσταση που είχαν στα χέρια τους. Αυτά είναι μεμονωμένα δείγματα που προήλθαν από ανθρώπους που έβλεπαν λίγο πιο  μακριά. Αλλά αντίστοιχα θα μπορούσαμε να έχουμε μεμονωμένες περιπτώσεις που προσπάθησαν να “εξαφανίσουν” το πρόβλημα. (αν δεν έχουμε ήδη τέτοιες περιπτώσεις, και δεν έχουν βγει ακόμα στο φως). Θα έπρεπε να υπάρχει μια  συνολική αντιμετώπιση, έστω σε ένα ευρύ πλαίσιο αλλά να δίνει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Επιμόρφωση εκπαιδευτικών (επί της ουσίας – γιατί συνήθως οι επιμορφώσεις εξυπηρετούν τους… επιμορφωτές) σε θέματα διαχείρισης τάξης και αντιμετώπισης καταστάσεων μέσα στη τάξη. Να μη στηριζόμαστε πλέον στην ατομική πρωτοβουλία και το ένστικτο του κάθε εκπαιδευτικού.

Σταματάω εδώ. Σκεφτείτε τα και μου λέτε. Τη καλημέρα μου.