Δώρο στον εαυτό μου…

Επιτέλους μετά από περίπου πέντε χρόνια αναμονής, πολύ προσπάθεια και πολύ συζήτηση, κατάφερα και το πέτυχα. Η ιστορία έχει ξεκινήσει περίπου πριν πέντε χρόνια, όταν άρχισε να γίνεται φανερό ότι η πληροφορική κερδίζει έδαφος και πολύ σύντομα θα ήταν απαραίτητη σε όλους αλλά και σε εμάς τους εκπαιδευτικούς. Όντας εξαρτημένο άτομο από το πληκτρολόγιο (“πατοκούμπης” όπως λέω εγώ ή “καμένος” όπως λέει όλος ο άλλος κόσμος), θεώρησα ότι θα έπρεπε να μπω και εγώ στο παιγνίδι. Αλλά δυστυχώς δεν με παίζανε!!!! Ήμουν “αποπαίδι”. Ιδιωτικού σχολείου καθηγητής άρα θα έπρεπε να πληρώσω για να “μάθω” σε ανεξάρτητους φορείς ή αν περίσσευε καμιά θέση κάποτε και υπήρχε η δυνατότητα, θα μπορούσα να εξεταστώ. Πάντα όμως με την προϋπόθεση ότι θα είχα παρακολουθήσει ένα σεμινάριο 48 ωρών επί 4 μήνες για πράγματα που ήδη γνώριζα, για να αποκτήσω το δικαίωμα να κάνω αίτηση και … αν υπήρχαν θέσεις θα έδινα.

Εννοείται ότι δεν έδωσα.  Και όχι μόνο δεν έδωσα αλλά ξεκίνησα όπου και αν ήμουν να το λέω. Το είπα στη Σύρο, το είπα στη Βέροια, το είπα στην Αθήνα, το έγραψα εδώ, έγραψα για το σχολικό δίκτυο εδώ, (άλλο θέμα αυτό!!!). Παντού, ξανά και ξανά. Οι συνδικαλιστές του κλάδου όλο ναι λέγανε, αλλά μου λέγανε να πάω εγώ να βρω τους ανθρώπους του Υπουργείου… (για να πω τι θέλω… τόση αντίληψη είχαν για το τι γίνεται και τι “ζητούσα”. Για  να μη πω πόσο είχαν… ασχοληθεί).

Προ ημερών, μετά από πολλοστή όχληση για να δώσουμε εξετάσεις και αφού πάλι είχα κάνει παρέμβαση σε ένα “στρογγυλό τραπέζι” στη Βέροια, μας ήρθαν οι κωδικοί. Και σήμερα πήρα μέρος στις εξετάσεις πιστοποίησης. Και – αν και δεν ξέρω επισήμως αποτελέσματα – ξέρω ότι πλέον είμαι πιστοποιημένος και το “δίπλωμα” αυτό το χαρίζω στο Μανώλη για τα 49του γενέθλια. Ναι … διανύω εδώ και κάποιες ώρες το πεντηκοστό έτος της ηλικίας μου. Δεν ξέρω πια αν είμαι σε κρίσιμη ηλικία. Το έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο.

Να δώσω και μερικές πληροφορίες για όποιους θέλουν να δώσουν εξετάσεις πιστοποίησης. Όταν κάνετε την αίτηση ανοίξτε ένα φάκελλο και μαζέψτε εκεί όλα τα απαραίτητα. Επίσης ο Γιάννης Σαλονικίδης δάσκαλος από τη Θεσσαλονίκη, έχει μια σειρά από ερωτήσεις σε δυο ζιπαρισμένα αρχεία και μια διαδικτυακή εξάσκηση πολύτιμη – πιστέψτε με.

Η εξέταση αυτή καθεαυτή διαρκεί καθαρά 2,5 ώρες. Με μέχρι  4 διαλείμματα συνολικής διάρκειας μισής ώρας, (καφεδάκια, κουλουράκια, νεράκι κλπ παροχές από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο ήταν διαθέσιμα) η μέγιστη διάρκεια είναι τρεις ώρες. Οι συγκεκριμένοι επιτηρητές άψογοι, φιλικότατοι, αντιαγχωτικοί. Μια παρέα από κάποιο δημοτικό του Βύρωνα που ήρθαν να πάρουν μέρος όλοι μαζί, είχαν πράγματι αρκετό άγχος αν και το διασκέδαζαν, παρόλα αυτά η παρέμβαση του επιτηρητή ήταν κατευναστική.

Η εξέταση ως προς το περιεχόμενο, είχε 60 ερωτήσεις σε όλα τα θέματα. Κάποιες ήταν υπερβολικά απλές. Κάποιες ήταν κάπως τσιμπημένες. Σε κάποιες περιπτώσεις υπήρχε αναντιστοιχία στην ορολογία της ερώτησης, με αυτή των υποδείξεων. Παρόλα αυτά οι υποδείξεις ήταν πολύτιμες. Α!!!Ναι Τα windows Vista, Seven, Office 2007 και άλλα τέτοια, ξεχάστε τα. Ευτυχώς όταν έχει ερώτηση word, excel, power point κλπ κλπ έχετε στη διάθεσή σας ένα πλήρως λειτουργικό πρόγραμμα και έχετε όλη τη βοήθεια στη διάθεση σας. Μα όλη!!!! Κανονικότατα. Προκειμένου να φτάσετε στο επιθυμητό αποτέλεσμα την χρησιμοποιείτε, για να βρείτε αυτά που ψάχνετε (εφόσον μπορείτε να την αξιοποιήσετε). MVP (most valued player)  στις εξετάσεις το δεξί πλήκτρο του ποντικιού και εντολές του τύπου ιδιότητες, χρώμα, διαστάσεις, μέγεθος και άλλα τέτοια.

Όσοι από τους συναδέλφους δεν έχουν πάρει την Πιστοποίηση πρώτου επιπέδου να σπεύσουν. Κυρίως όσοι είναι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί. Είδαμε και πάθαμε να αποκτήσουμε το δικαίωμα να δίνουμε ισότιμα εξετάσεις με τους συναδέλφους του δημοσίου. Είναι γνωστό ότι η εξομοίωση με τους συναδέλφους του δημοσίου έχει κάποιες “ιδιορρυθμίες”. Από ανταποκρίσεις – θα δω με τα ματάκια μου σίγουρα την Παρασκευή – τις εξετάσεις με φυσικώς αδυνάτους τις “κάνουν” οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί όπως και τις επιτηρήσεις. Εμείς στείλαμε 27 συναδέλφους από τους 40 συνολικά. Δεν ξέρω σε πόσα δημόσια σχολεία, το 70 % των καθηγητών πήγαν σε επιτηρήσεις. Μου είπαν ότι τα γραπτά έχουν αρχίσει να συσσωρεύονται γιατί μειώθηκε η αποζημίωση για την βαθμολόγησή τους και απλά δεν πάνε να διορθώσουν. Αυτό θα το διαπιστώσω το Σάββατο. Άρα οφείλουμε με την παρουσία μας να διεκδικούμε και να κατοχυρώνουμε κάποια δικαιώματα. (Σταματάω γιατί νομίζω ότι βρίσκομαι σε φοιτητική συνέλευση και …ξέφυγα).

Λοιπόν επανέρχομαι. Η πιστοποίηση πρώτου επιπέδου θα ανοίγει σε τακτά διαστήματα. Μπορείτε να ενημερώνεστε και να φροντίσετε για τα περαιτέρω. Το site  που αφορά την πιστοποίηση είναι εδώ. Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα επισκεφτείτε τον Γιάννη Σαλονικίδη που για άλλη μια φορά έχει όλες τις πληροφορίες για εξάσκηση, έντυπα και ότι άλλο χρειάζεστε εδώ.

Σας τα είπα όλα πάλι εκτός από την τη καλησπέρα μου.

Η πρώτη εντύπωση… είναι μία…

Έγινε και αυτό. Σήμερα είχα μια συζήτηση με τον μεγάλο μου γιο. Το θέμα του ήταν η εύρεση εργασίας. Έχει αρχίσει και προβληματίζεται και ψάχνεται. Βέβαια στη λογική τη δική μας μπορεί να φαίνεται μικρός αλλά στα είκοσί του δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσε η σκέψη και η προσπάθειά του να αυτονομηθεί και να αποδεσμευτεί.

Πάνω σε αυτή τη κουβέντα μιλήσαμε για το σημαντικότερο κομμάτι μιας συνέντευξης. Τη πρώτη εντύπωση. Είναι εκείνη η εικόνα που αποκτά κάποιος μόλις δει κάποιον για πρώτη φορά. Πολλές φορές είναι αυτή η εντύπωση που μένει ανεξάρτητα από την συνέντευξη αυτή καθεαυτή.

Το πρώτο σημείο είναι η στάση του σώματος. Μια στάση με αυτοπεποίθηση είναι σίγουρα μια πρώτη καλή εικόνα. Αλλά ποια είναι αυτή η στάση με αυτοπεποίθηση. Στητό σώμα κεφάλι όρθιο, σωστά “στερεωμένο” στους ώμους και βλέμμα καθαρό. Να κοιτάς τον άλλο στα μάτια με θάρρος και το σώμα να μη δείχνει να κουβαλά όλα τα φορτία του κόσμου. (Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί ξεκινάμε σήμερα και τελειώνουμε …αύριο)

Εκεί που αντιμετώπισα σθεναρή αντίσταση, ήταν το ντύσιμο. Δεν μπορούσε με τίποτα να καταλάβει γιατί στη δουλειά του πρέπει να είναι καλά ντυμένος. Η συνήθης απάντησή του ήταν… για τα ρούχα με πήρανε ή για να κάνω τη δουλειά. Όταν του είπα ότι στην συνέντευξη πρέπει να πάει καλά ντυμένος, γιατί όταν κάποιος τον δει πρώτη φορά θα σχηματίσει μια εντύπωση που θα είναι η πρώτη και μοναδική. Άρα οφείλει να είναι καλή. Ώστε να μην απορριφθεί από μια ατημέλητη εμφάνιση πριν καν μιλήσει. Φυσικά του τόνισα και το άλλο άκρο…”την Άρτα και τα Γιάννενα” που λέει ο λαός μας. Δηλαδή το υπερβολικό ντύσιμο. Προσπάθησα να του φέρω σαν παράδειγμα το χώρο δουλειάς μου που μια προσεγμένη εμφάνιση, χωρίς ακρότητες δείχνει πρώτα απ’ όλα ότι σέβομαι το χώρο δουλειάς μου αλλά και το κόσμο (τους μαθητές μου) που έχω μπροστά μου. Του ανέφερα για τις μέρες που δεχόμαστε γονείς που συνήθως πάω “γραββατωμένος”στο σχολείο και του εξήγησα ότι τότε “έχουμε φιλοξενούμενους” και οφείλουμε να είμαστε “πιο καλά ντυμένοι”.

Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκε να τα δεχτεί γιατί το επιχείρημά του ήταν ότι εγώ δεν αισθάνομαι άνετα αν δε φοράω το Τ- shirt  και το τζινάκι μου. Η επιμονή μου στο γεγονός ότι με αυτό το τρόπο δείχνεις ότι αντιμετωπίζεις πιο σοβαρά κάποια πράγματα. και σαφώς τα “ράσα δεν κάνουν το παπά” αλλά σίγουρα τον δείχνουν. Και αν εσύ εξωτερικά δεν δείχνεις σοβαρός και ικανός να φροντίσεις την εμφάνισή σου, πως περιμένεις ο άλλος να σου εμπιστευτεί κάτι άλλο. Τη δουλειά του ας πούμε. Η αν εγώ δεν εμπνέω εμπιστοσύνη με την εξωτερική μου εικόνα πως θα μου εμπιστευτεί ο “άλλος” ότι πολυτιμότερο έχει… τα παιδιά του. Την ικανότητά μου σαν δάσκαλος και παιδαγωγός θα την εκτιμήσει αργότερα. Πρώτα όμως θα με δει.

Δεν είμαι σίγουρος ότι τον έπεισα. Βλέπετε εγώ εκφράζω μια “συντηρητικότητα” σε κάποια πράγματα ενώ αυτός είναι ο προοδευτικός και η νέα γενιά. Αυτά είναι ξεπερασμένα και αναχρονιστικά – κατά την άποψή του. Αυτό το …”τι λες ρε μπαμπά… Δεν ισχύουν αυτά σήμερα…”ακούστηκε αρκετές φορές. Εγώ όμως του  αντιπρότεινα ότι αυτός που θα είναι από την  άλλη μεριά του γραφείου έχει την ηλικία μου περίπου και πιθανότατα τις ίδιες απόψεις και κριτήρια, έδειξε να τον πιάνει σαν επιχείρημα και να προβληματίζεται.

Το έχω ξαναγράψει ότι όσο περνάει ο καιρός όλο καινούργιες εμπειρίες είναι. Κάθε καινούργιος χρόνος φέρνει και καινούργια πράγματα.

Τα έγραψα όλα αυτά γιατί σίγουρα κάποιοι θα έχουν προβληματιστεί με τέτοια θέματα. Η εικόνα με αυτοπεποίθηση είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Ας ξεκινήσουμε με τα θεμελιώδη και βλέπουμε.

Τη καλη… νύχτα μου. Τέτοια ώρα που  το έγραψα τι άλλο να ευχηθώ.

Η κοινή λογική…σπανίζει.

Το έχω πει πολλές φορές. Μου έστειλαν ένα βιντεάκι, το οποίο ακριβώς λέει τα προφανή που βιώνουμε και αντιλαμβανόμαστε όλοι… εκτός από αυτούς που πρέπει. Είμαι μάλλον βέβαιος ότι θα συμφωνήσετε. Δείτε το.

Μια πολύ πρωινή καλημέρα.

Θέλω να γινω…πιστοποιημένος!!!!

Επιτέλους !!! Μια διαδικασία που ήταν σε εκκρεμότητα πολλά χρόνια τώρα μπήκε σε τροχιά κατάληξης. Δεν ξέρω αν έχει γίνει ευρύτερα γνωστό, αλλά μετά από αυτή την εγγραφή, και με τη βοήθεια τη δική σας καλό είναι να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο γνωστή. Αφορά την πιστοποίηση των εκπαιδευτικών στις νέες τεχνολογίες Α’ και Β’ επιπέδου.

Για να καταλάβετε τι εννοώ θα κάνω μια μικρή εισαγωγή.

Εδώ και τρία χρόνια περίπου, οι εκπαιδευτικοί ξεκίνησαν να πιστοποιούνται στο Α’ επίπεδο (όπως λέγεται) στις νέες τεχνολογίες, όπου ο κάθε εκπαιδευτικός με αυτή την διαδικασία, τεκμηρίωνε ότι έχει τις απαραίτητες γνώσεις πάνω στις νέες τεχνολογίες (χρήση Η/Υ, βασικές γνώσεις σε  WORD, EXCEL, POWREPOINT). Η πιστοποίηση αυτή μπορούσε να αποκτηθεί από 5 κατηγορίες εκπαιδευτικών:  Δημόσιους αναπληρωτές που είχαν ή δεν είχαν παρακολουθήσει τα εισαγωγικά σεμινάρια, δημόσιους μόνιμους καθηγητές που είχαν ή δεν είχαν παρακολουθήσει τα εισαγωγικά σεμινάρια. Για τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς δε η συμμετοχή στην πιστοποίηση μπορούσε να γίνει ΜΟΝΟ αν είχε παρακολουθήσει τα σεμινάρια.  Αυτό ήταν μια αδικία μια και πολλοί από εμάς είχαν συνεχή ενασχόληση με Η/Υ αλλά παρόλα αυτά έπρεπε να παρακολουθήσουν 48 ώρες σεμινάριο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, να είναι ελάχιστοι οι συνάδελφοι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί που είχαν παρακολουθήσει τα σεμινάρια και είχαν πάρει την πιστοποίηση Α’ επιπέδου.

Αυτή είναι η ιστορία… Εγώ, όπου είχα βρεθεί, γκρίνιαζα με την αδικία αυτή και ζητούσα να έχουμε το δικαίωμα να πάρουμε μέρος στις εξετάσεις ακόμα και αν δεν είχαμε παρακολουθήσει το σεμινάριο, όπως οι άλλες δυο κατηγορίες συναδέλφων. Με την ανακοίνωση της “πιστοποίησης Β’ επιπέδου”, που έχει σαν προαπαίτηση την “πιστοποίηση Α’ επιπέδου”, ξανακάναμε αίτημα για συμμετοχή μας στην απόκτηση “πιστοποίησης Α’ επιπέδου”, προκειμένου, να προχωρήσουμε στην επόμενη φάση. Και “Ω!!! του θαύματος” μας δόθηκαν οι κωδικοί πρόσβασης, για να πάρουμε μέρος στις εξετάσεις. Κάποιος από τη Διεύθυνση/Υπουργείο, αποφάσισε να ξεμπλοκάρει τις διαδικασίες και επιτέλους να μπορέσουμε να προχωρήσουμε.

Χθες λοιπόν μπήκα στο “οικόπεδο”, έβαλα τους κωδικούς και έκανα αίτηση για πιστοποίηση και ΝΑΙ!!!! με “βρήκε” και μου έδωσε ημερομηνία. Στις παλαιότερες αιτήσεις μου, μόλις έλεγα ιδιωτικός εκπαιδευτικός… με πέταγε έξω (λες και είχα κατ….σει στο πηγάδι… που λέει και το αντίστοιχο ρητό). Τώρα όλα πήγαν μια χαρά. Και έτσι μέχρι το τέλος του μήνα θα πάρω μέρος στις εξετάσεις.

Όσοι λοιπόν συνάδελφοι από ιδιωτικά σχολεία θέλουν, μέσω του σχολείου τους μπορούν να επικοινωνήσουν με την διεύθυνση και να συνεννοηθούν για τη διαδικασία και να προχωρήσουν στην υποβολή αιτήσεων. Και είναι γρήγοροι. Το εννοώ. Πολύ γρήγοροι. Την Δευτέρα έκανα την αίτηση και την Τετάρτη είχα τους κωδικούς. Πέμπτη γράφτηκα στις εξετάσεις. Αλλά προσέξτε οι θέσεις γεμίζουν με την ώρα!!! Δηλαδή εμένα με εξυπηρετούσε το ΕΜΠ και είχε μόνο δυο μέρες που ήταν ήδη πλήρεις. Μετά πήγα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και είχε αρκετές αίθουσες και ώρες. Εκεί βρήκα μια, γράφτηκα με αριθμό 6 και σε μια ώρα είχε συμπληρώσει!!! (16 θέσεις). Αυτή είναι η πρώτη φάση. Ακολουθεί και δεύτερη φάση. Αυτές είναι για απόκτηση πιστοποίησης Α’ επιπέδου.

Υπάρχει ένα θεματάκι ακόμα..που η κοινή λογική δεν καταλαβαίνει αλλά είπαμε…”το μεγαλύτερο ταξίδι ξεκινάει με ένα μικρό βήμα…” Γιατί αυτή την πιστοποίηση να τη δικαιούνται μόνο οι ιδιωτικοί αορίστου χρόνου (από 6 χρόνια προϋπηρεσία και μετά…) και όχι και αυτοί με σύμβαση ορισμένου χρόνου (2 και 4 ετών όπως είναι σήμερα); Δηλαδή οι νέοι συνάδελφοι μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, χωρίς να μπορούν να χρησιμοποιούν υπολογιστές; Ή δεν το χρειάζονται τώρα στο ξεκίνημά τους να μπορούν να χρησιμοποιούν τις νέες τεχνολογίες; (Οι αναπληρωτές συνάδελφοι του δημοσίου είπαμε το έχουν το δικαίωμα). Επίσης δεν ξέρω αν υπάρχει αντιστοίχηση των ανεξάρτητων πιστοποιήσεων που δίνονται από εξωτερικούς φορείς (ECDL) με την πιστοποίηση. Γιατί ξέρω πολύ κόσμο που έχει τέτοια “διπλώματα” αλλά όχι πιστοποίηση.

Έτσι λοιπόν βρέθηκα να είμαι  multitasking.  Έχουμε το σεμινάριο της Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, τις εξετάσεις (την άλλη εβδομάδα έχω τρεις εισηγήσεις, που σημαίνει 180 γραπτά άμεσα και κανένα 8άωρο προετοιμασία), και την πιστοποίηση. Υπάρχουν και άλλα αλλά δεν είναι της στιγμής.

Μένει ένα ακόμα σημείο, που διεκδικούμε αλλά ακόμα φως δεν βλέπουμε. Την εγγραφή των ιδιωτικών εκπαιδευτικών στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Αν και κάναμε τις αιτήσεις μας τον Οκτώβριο, με την αλλαγή της κυβέρνησης και της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, οι αιτήσεις επεστράφησαν στο σχολείο, με το σχόλιο ότι η διεύθυνση (Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης) δεν είναι αρμόδια για να προωθήσει την διαδικασία. Η εγκύκλιος όμως έλεγε ξεκάθαρα, ότι στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς η υπογεγραμμένη αίτηση από τον διευθυντή του σχολείου (που αφορά πάλι εκπαιδευτικό με σύμβαση αορίστου χρόνου) συνυπογράφεται από την διευθυντή δευτεροβάθμιας και μετά αποστέλλεται για εγγραφή. Τι στην οργή… τις εγκυκλίους δεν τις διαβάζει κανείς πια; Εμείς σαν σχολείο, θα κάνουμε ότι δεν καταλάβαμε και θα ξαναστείλουμε τις αιτήσεις με την εγκύκλιο πάνω πάνω και υπογραμμισμένο το αντίστοιχο σημείο, για να δούμε τι ερμηνεία θα δώσουν στην επίμαχη παράγραφο. Τι να πω πια. Να θέλεις να κάνεις τη δουλειά σου και να μη σε αφήνουν να “αγιάσεις”.

Σας έπρηξα. Το ξέρω. Τα γράφω όμως εδώ, λίγο πιο αναλυτικά μπας και το δει κάποιος που να έχει τη κοινή λογική και να ξεμπλοκάρει τα προφανή και δίκαια και κυρίως χωρίς κόστος. (αλήθεια οι πιστοποιήσεις και η εγγραφή των συναδέλφων στο σχολικό δίκτυο σε πόσες κουρτίνες αντιστοιχούν; Ε ναι το είδαμε και αυτό:  196.000 € για κουρτίνες και δεν μπορούμε να πάρουμε πιστοποιήσεις!!!). Έπρεπε να το πω γιατί θα έσκαγα.

Αααχχχχ!! Ξαλάφρωσα. Τα είπα πάλι. Τη καλησπέρα μου.

Collateral…(2) (Αλλά τώρα είναι…απώλειες)

Διότι πως αλλιώς να το πω ότι με έχουν πεθάνει τα παΐδια μου, τα πόδια μου πονάνε και τα χέρια μου μου θυμίζουν την ύπαρξή τους σε κάθε κίνηση που κάνω.

Για να εξηγήσω τι έγινε. Είπαμε σήμερα να παίξουμε ένα “μπασκετάκι” μαθητές καθηγητές. Εγώ μπάσκετ δεν παίζω. Ποτέ δεν έπαιζα, γιατί δεν μπορώ τους εκρηκτικούς ρυθμούς του. Από την άλλη είναι και η κλασσική φυσική με την “αδρανειακή μάζα”… Σε απλά ελληνικά… Μέχρι να επιταχύνω, θέλω κάποιο χρόνο, όπως και αντίστοιχα στις επιβραδύνσεις.  (ο νοών νοείτω και μέχρι εκεί). Παρόλα αυτά αποδέχθηκα την πρόσκληση και βρέθηκε με πλήρη εξάρτηση στο γήπεδο.

Το ζέσταμα το κάναμε χαλαρά, για να μη καούμε και δεν μπορέσουμε να παίξουμε.  Η ευστοχία μου στηριζόταν στην ευστοχία…των άλλων αλλά τι να κάνεις γιαυτό είναι ομαδικό το άθλημα. Άρα η θέση μου ήταν κάτω από το καλάθι, μήπως πάρω κάποιο ρεμπάουντ αλλά και για κάποιο σκρινάρισμα σε επίθεση.  ΟΚ μέχρι εκεί το κατέχω το άθλημα.  Ευτυχώς είμασταν αρκετοί και οι αλλαγές έδιναν και έπαιρναν.

Είχαμε και την κερκίδα, η οποία οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν καταπληκτική γιατί εμψυχώνανε και χειροκροτούσανε και τις δυο ομάδες, αν και οι περισσότεροι ήταν μαθητές.  Όπως επίσης χειροκροτούσανε στις καλές προσπάθειες από όπου και αν προέρχονταν. Δηλαδή απλά ήταν καταπληκτική. Όπως ίσως θα έπρεπε να είναι παντού.

Ακούστηκαν πολλά σχόλια για τους καθηγητές…

Ο «κατάσκοπός μας» – που το καταδιασκέδασε από τα σχόλια – αναμεταδίδει:

Για το γενικό Διευθυντή – για παράδειγμα : Αυτός ξέρει μπάσκετ… (μάλλον δεν το περιμένανε)

Για τον θρησκευτικό και την επιτυχία του στα rebound το σχόλιο ήταν ότι : Τον σηκώνουν οι …αρχάγγελοι.  (έχει υψηλά κονέ) Προς το παρόν δεν έχουμε το πλήρες κείμενο της «αναφοράς» αλλά θα ξέρουμε σύντομα.

Τα στατιστικά λένε ότι MVP (Most Valued Player) ήταν ο φυσικός μας, ο οποίος να σημειωθεί ότι είναι και ο γηραιός της ομάδας. Άμα το «έχεις» φαίνεται. Και είναι φανερό ότι ο Αντώνης το έχει. Άσχετα αν το διακωμωδήσαμε με σχόλια για στροφορμές ( όταν γυρνούσε στη στεφάνη και έβγαινε έξω…) ή όταν έξω από τη ρακέτα ακουγότανε ξαφνικά ένα «φραπ» και έμπαινε το τρίποντα. (εκεί μιλάγαμε για γωνίες βολής και άλλα τέτοια…). Η μέση ηλικία της καθηγητικής ομάδας ήταν περίπου 45.

Πάντως δεν μας λυπήθηκαν… η αλήθεια είναι. Αλλιώς πώς να εξηγήσεις ότι ο  γενικός διευθυντής «μέτρησε» το γήπεδο σε μια διεκδίκηση, και ο μαθηματικός μας βρέθηκε «ιπτάμενος» να διεκδικεί  την μπάλα.

Άντε να το πω… Τελικά νικήσαμε με έναν ολόκληρο πόντο διαφορά. Και για τυχόν απορίες – κακίες ο αγώνας τελείωσε με ρολόι και όχι μόλις αρχίσαμε να κερδίζουμε.

Το σίγουρο είναι ότι όλοι κερδίσαμε. Μικροί μεγάλοι. Προσωπικά το καταδιασκέδασα αλλά αν κρίνω και από τιε εκφράσεις όλων των παρισταμένων δεν ήμουνα ο μόνος. Τα ντοκουμέντα τα έχουμε έτοιμα. Τώρα θα δω τι μπορώ να εμφανίσω. Για να δω…

Νομίζω ότι γίνεται φανερή η ένταση και το πάθος.

Αυτά για σήμερα. Τη καλησπέρα μου.

Collateral… (παράπλευρες αλλά… εκδηλώσεις).

Τέλος σχολικής χρονιάς. Είμαστε σε φάση πανικού. Έχουμε τις εξετάσεις καθ’ οδόν. Είμαστε εξεταστικό κέντρο για τα παιδιά μας, αλλά έχουμε και τις παράπλευρες εκδηλώσεις.Ποιες είναι αυτές;

Στο τέλος της  χρονιάς παρουσιάζονται οι εργασίες που τρέχανε όλο το χρόνο. Αυτές είναι διαφόρων ειδών και διαφορετικής έκτασης η κάθε μια. Έτσι κλασσικά τα τελευταία χρόνια την παρουσίαση των εργασιών τεχνολογίας των μαθητών της Α” λυκείου. Προ καιρού είχαμε τη γαστρονομία, επίσης είχαμε αστρονομία πριν μια εβδομάδα και παρακολούθηση του έναστρου ουρανού και γνωριμία με τα αστέρια.

Σήμερα λοιπόν είχαμε το θέατρο στα Αγγλικά.. Τι σημαίνει αυτό….

Ένας χρόνος δουλειά για να παρουσιαστεί μια παράσταση.  Δεν θα σταθώ απλά στην αναφορά. Θα προσπαθήσω να μπω από πίσω στα παρασκήνια και στα παραλειπόμενα. Την υπεύθυνη συνάδελφο πίσω από αυτό την “βρήκα” στο σχολείο πριν 21 χρόνια. Μα το θέατρο στα αγγλικά ασχολείται πολλά χρόνια και όχι ερασιτεχνικά. Παρακολούθησε σεμινάρια σκηνοθεσίας, διάβασε έτρεξε.

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν την “ξύλινη” παράσταση των αυτοσχεδιασμών και του αυθορμητισμού. Μαθαίνουν την ηθοποιία με την κίνηση, με το σώμα, με τη χροιά της φωνής. Δεν μένει τίποτα στη τύχη. Τα παλιά μπαούλα ανοίγουν, επιστρατεύονται γιαγιάδες, παλιά ρούχα, έπιπλα, τα πάντα. Φέτος χρησιμοποιήθηκαν και παλιά νυφικά μια και το έργο ήταν “Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι” και είχε και γάμο μέσα. Πίσω από την σκηνή ήταν μια στρατιά μαθητών για τα σκηνικά. Αλλάζανε σε ελάχιστο χρόνο. Αν και έχουμε δυο σκηνές…Δηλαδή για την ακρίβεια μια πολύ μεγάλη που χωρίζεται  με μια κολόνα. Και το εκμεταλλευόμαστε κατάλληλα. Παιδιά να βοηθήσουν στο κουβάλημα και στο φτιάξιμο. Στο μακιγιάζ γίνεται ένας κακός χαμός. Και εδώ κάποιοι έχουν γίνει εξπέρ. Και δεν μιλάμε για το καλλυντικό μακιγιάζ. Μιλάμε για θεατρικό μακιγιάζ.

Και τα παιδιά δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Δίνουν από τον χρόνο που δεν έχουν. Εκτός από τη προκαθορισμένο δίωρο κάθε Τετάρτη, έχουν και πρόβες τα Σάββατα, όσο πλησιάζει ο καιρός.

Και φτάνουμε στη μέρα. Όπου τα παιδιά παρουσιάζουν τη δουλειά τους. Και λάμπουν. Τα δίνουν όλα, και αποδίδουν το 110 % των δυνατοτήτων τους. Και βγαίνει μια παράσταση όπου δυσκολεύεσαι να συνειδητοποιήσεις ποιοι είναι αυτοί πάνω στη σκηνή. Αν αυτοί είναι οι μαθητές σου που έχεις κάθε μέρα μπροστά σου, ή είναι “κάποιοι άλλοι”.  Και τελειώνει η παράσταση και ένα τεράστιο “ΟΥΦ” ακούγεται στην αίθουσα και σβήνει μαζί με το χειροκρότημα το άγχος όλης της προσπάθειας. Και έρχεται η ικανοποίηση.  Και μαζί με την ικανοποίηση η απόλαυση. Η απόλαυση της κάθε στιγμής. Ευχαριστιούνται τα συγχαρητήρια και τις ευχές των δικών τους ανθρώπων που ήρθαν να τους δουν.  Οι συγγενείς και φίλοι μαζί με τους συμμαθητές τους και πολύ λίγους από τους καθηγητές τους. Το τελευταίο δεν το έχω καταλάβει ποτέ.

Εγώ ένα πράγμα μπορώ να πω. ΜΠΡΑΒΟ. Μπράβο σε αυτούς που πήραν τα χειροκροτήματα αλλά και ένα μεγάλο μπράβο σε όλους εκείνους που δεν πήραν κανένα χειροκρότημα. Σε όλους εκείνους που ήταν “από πίσω” και στήριζαν την προσπάθεια. Να είστε όλοι καλά και να εξακολουθήσετε να μας χαρίζετε μοναδικές στιγμές. Μοναδικές στιγμές που είχα το  προνόμιο να είμαι εκεί και αν ζήσω.

Τη καλησπέρα μου.

Και έτσι φύγαμε από Βέροια…(μέρος 2ο)

Το ξέρω ότι άργησα να γράψω το τελευταίο κομμάτι αλλά… όπως ίσως περιμένατε δεν το ξέχασα.

Ξεκινήσαμε λοιπόν τη Κυριακή λίγο νωρίτερα ομολογώ. Πριν τη λήξη. Ο λόγος ήταν ότι ήθελα οπωσδήποτε να περάσω από Βεργίνα. Εμ πως…Έφτασα μέχρι εδώ πάνω…Έκανα 1400 χιλιόμετρα σε δυο μέρες και να μη δω τους τάφους του Φιλίππου…(καλά ένας είναι ο τάφος του Φιλίππου αλλά λέμε τώρα. Αυτά δεν τα έχει πολλά κανείς….).

Και έτσι κινήσαμε και φτάσαμε.. μετά από μισή ώρα, περίπου. Δεν θέλω να το λέω, γιατί δημιουργώ άσχημη εντύπωση αλλά… να κάπου μπερδεύτηκα στην έξοδο από τη πόλη… Όχι πολύ αλλά …εντάξει το βρήκα το δρόμο τελικά. Και έτσι φτάσαμε… Είχε και ράλλυ εκείνη τη μέρα. Ναι… Όχι δεν τρέξαμε εμείς…αλλά να… είχε ράλλυ. (Σταματάω.. δεν έχω άλλες δικαιολογίες γιατί χάθηκα…)

Ακολουθήσαμε τις καφέ ταμπέλες των αρχαιολογικών χώρων και φτάσαμε στον αρχαιολογικό χώρο. Φτάνοντας βρήκαμε πολλά πάρκινγκ αλλά κανένας δεν είπε πόσο χρέωνε τη στάθμευση… Όλοι λέγανε ότι ήταν 100 μέτρα από τον Αρχαιολογικό χώρο. Τέλος πάντων το πάρκινγκ θα το έψαχνα αφού έφτανα στον αρχαιολογικό χώρο. Και έφτασα… και ακριβώς δίπλα είχε αλάνα. Και φυσικά πήγα εκεί. Δωρεάν και άπλα και δίπλα. Και ψάχνοντας βλέπω το χώρο… Να δείτε και εσείς…

Και πάρα πολύ κόσμος. Πολύς κόσμος… Και σχολεία. Εκδρομές…Μπήκαμε πληρώσαμε 8 € (δεν θα έλεγα λίγα. Αν πάει κανένας με την οικογένειά του 32 €… δεν είναι λίγα…(για μένα 40 €)). Και εκεί κατάλαβα τη γκάφα…Φορούσα τα γυαλιά ηλίου για την οδήγηση που έχουν και τη “μυωπία μου μέσα”. Και κατέβηκα όλο άνεση τη  ράμπα… και μπήκα στο μουσείο… και ξαφνικά σκοτάδια. Μα σκοτάδια… εντελώς και εγώ με τα γυαλιά ηλίου. Καλά λέω να τα βγάλω… έλα που δεν έβλεπα τίποτα…Τα έβαζα… σκοτάδια…

Τι να κάνω λοιπόν… Πήγαινα κολλούσα τη μύτη μου στα κείμενα για να διαβάσω… και μετά τραβιόμουν παραπίσω έβαζα τα γυαλιά (Κάτι σαν Stevie Wonder δηλαδή…) για να δω το έκθεμα και άντε πάλι τα ίδια… στο επόμενο έκθεμα. Αφού να σκεφτείτε μπέρδεψα τον τάφο του Φιλίππου με τον τάφο του γιου του Αλέξανδρου. Ευτυχώς με άκουσε μια φύλακας ξεναγός και μου εξήγησε τις διαφορές… (μιλάμε… αόμματος)Και το πήρα ανάποδα… έβαλα τα “γυαλάκια μου” και ναι κατάλαβα ότι ήταν δυο οι τάφοι… Ρεζίλια….Το ηθικό δίδαγμα… Το μουσείο είναι φανταστικό αλλά πολύ σκοτεινό. Αν φοράτε γυαλιά ηλίου με μυωπία… πάρτε τα άλλα. Τα άσπρα. Θα έχετε πρόβλημα. Επίσης θέλει χρόνο. Και καλύτερα να ξεκινήσετε ανάποδα. Πίσω από τον τύμβο είναι το μαγαζάκι με τα βιβλία και τα σουβενίρ. Ξεκινήστε από εκεί αγοράζοντας το βιβλίο. Ναι έχει και “ελλήνικος”. (Μου τη σπάνε όταν δεν έχουν τις ελληνικές εκδόσεις σε τέτοια τουριστικά μέρη… Εδώ το σώσανε). Ρίξτε μια ματιά και μετά περάστε μέσα. Θα καταλάβετε πολλά περισσότερα. Και μην έχετε κανονίσει πολλά για μετά. Μπορεί να αργήσετε.

Πολύ όμορφο. Το είδαμε και αυτό. Και πήραμε το δρόμο για κάτω…και… ωραία η Εγνατία… το ξαναείπα αυτό. Και πολλά ζούζουνα… Πάρα πολλά ζούζουνα. Πρέπει να έχει να κάνει με τη βλάστηση και τα πολλά νερά. Και πρέπει να είναι και θρεμμένα. Δυνατός θόρυβος και μεγάλο σημάδι στο παρμπρίζ… και μείωση στην ορατότητα… και που να βάλω τους υαλοκαθαριστήρες μόνο άπλωμα θα είχε…σε κίτρινα πράσινα και κοκκινωπά ζουμάκια… Και δώστου να πηγαίνουμε… και μετά τσουπ… δεξιά στην εθνική για Κατερίνη, και βουρ…και άντε πάλι η ανισόπεδη της Κατερίνης (το είπα ότι είναι ωραίο πράμα…) και φτάσαμε στα Τέμπη… και ΣΤΟΠ… Δεν περνάει κανείς. Μα αφού είπαν ότι θα ανοίξουν… Τι έγινε πάλι…

Άντε πάλι… κοινωνικές σχέσεις…

Έδεσα χειρόφρενο κατέβηκα… γνωρίστηκα με τους φίλους συνοδοιπόρους… συζήτησα για τα τρέχοντα θέματα και μετά κατά τις 2.40 άνοιξε… ο δρόμος… και φύγαμε…

Τι ωραία διαδρομή… τα δέντρα… τα βραχάκια καρφωμένα με δίχτυ και κάτι ωραία κρικάκια, και καρφάκια και σημαιάκια και ένα χοντρό κοτετσόσυρμα… λέω εγώ τώρα για το πλέγμα. Και σε όλη τη διαδρομή… 10 μέτρα που είχαν χώματα και έκλειναν το ένα ρεύμα… Δεν ξέρω τι άλλο είχαν να κάνουν αλλά όντως 10 μέτρα ήταν. Άντε δώδεκα. Δεν ήταν παραπάνω. Δεν ξέρω γιατί ήθελε τόσο καιρό αυτή η δουλειά. Προφανώς και δεν ξέρω αλλά να… δεν μου φάνηκε και τόσο πολύπλοκη… Για να το πω όπως μου έρχεται… μου θύμισε εκείνους τους τύπους που την δουλειά της μισής ώρας την τραβάνε μια βδομάδα και με υπερωρίες… και κάθε μέρα διαδίδουν πόσο ταλαιπωρούνται για την δουλειά που κάνουν και πόσο πολύπλοκη είναι… Δεν ξέρω.

Το τελευταίο το άκουσα σήμερα. Ανοίγουν λέει και επειδή κάνανε πολύ καλή δουλειά. ανοίξανε και οι τέσσερις σταθμοί διοδίων… που θα είναι ακριβότερα… για να καλύψουν ό,τι δεν πήρανε τους 4 μήνες που ήταν κλειστά και τα στραβά έξοδα από τους Ελβετούς αλπινιστές που δούλεψαν 10 με 30 μέτρα πάνω από το δρόμο για να βάλουν τα καρφιά. Τώρα γιατί έπρεπε να είναι Ελβετοί και αλπινιστές για να δουλέψουν σε αυτά τα “ύψη…”, και όχι ένας γερανός με ένα καλαθάκι όπως αυτά που έχουν για να αλλάζουν τις λάμπες στους δρόμους… δεν το κατάλαβα…

Επίσης δεν κατάλαβα γιατί η αύξηση στα διόδια θα παραμείνει και για όλα τα υπόλοιπα χρόνια…γιατί δεν έχω ακούσει για μείωση διοδίων ποτέ… Τέλος πάντων…

Πάντως η διαδρομή ήταν…κουραστική λόγω συνέχειας….Αυτές οι ευθείες…Αλλά δεν έβρισκα εύκολα να σταματήσω για φαγητό. Και όπως έχω ήδη πει εκεί που σταμάτησε η νέα εθνική οδός και μπήκα στο παραλιακό  κομμάτι…βρήκα όπως ήδη είπα στο Καραβόμυλο. Να μη τα ξαναλέμε…

Τη καλησπέρα μου…

Πάμε Ευαγγελισμό;

Κάποτε το σλόγκαν ήταν…”πάμε πλατεία;” από τους 10 μικρούς Μήτσους. Εμείς είπαμε να πάμε μια βόλτα στον Ευαγγελισμό, μια και ήταν ωραία μέρα και… δεν είχαμε τι να κάνουμε.

Φυσικά και δεν έγιναν έτσι τα πράγματα. Στον Ευαγγελισμό δεν πας για βόλτα. Βασικά δεν πας καθόλου. Σε πάνε. Έτσι έγινε και με εμάς.

Πρωί πρωί λοιπόν η μητέρα μου με ενημερώνει ότι ο πατέρας μου πέρασε “άσχημα”. Είναι η κωδική λέξη που σημαίνει ότι μάλλον πάμε νοσοκομείο. Σήμανε οικογενειακός συναγερμός. Ενημερώθηκε ο αδελφός μου, ο ανηψιός μου και ο μεγάλος μου γιος, να έχουν υπόψη τους ότι ίσως χρειαστεί να αναλάβουν μετακινήσεις ή τρέξιμο.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, ο αδελφός μου με ταξί και εγώ με μηχανάκι. Βλέπετε τη ξέρουμε τη δουλειά. Αν χρειαστεί κάποιος να φέρει κάτι στα γρήγορα, άλλη λύση από το μηχανάκι δεν υπάρχει. Κοιτάξαμε τα εφημερεύοντα και είδαμε καρδιοχειρουργικό : Ευαγγελισμός. Το σύμπτωμα ήταν ένας πόνος περίπου στο στέρνο και πλάι και πίσω και με ιστορικό ένα τετραπλό bypass  νομίζω είχαμε ένα καλό λόγο να πάμε τρέχοντας. Όπερ και εγένετο.

Μπήκαμε κατευθείαν και πήγαμε καρδιοχειρουργικό. Εξηγήσαμε τι και πως και μας παραπέμψανε καρδιολογικό, το οποίο αν και δεν είχε εφημερία, μας δέχτηκε και έκανε μια εξέταση στο πατέρα μου. Δεν βρήκε κάτι άξιο λόγου και μας έστειλε ξανά στο χειρουργικό.  Εκεί μας έδωσε ένα πλήρες πακέτο εξετάσεων ψάχνοντας να δούνε την αιτία. Βέβαια σχολίασε ότι σήμερα ΔΕΝ ΕΙΧΕ εφημερία και παρόλα αυτά ξεκίνησε τη διαδικασία.  Κάναμε όλες τις εξετάσεις και πήραμε γνωμάτευση που ευτυχώς ήταν καλή.

Δηλαδή μια “λαμπρή” μετριότης στις τιμές των εξετάσεων. Κανένα εύρημα και πήραμε το δρόμο για το σπίτι.

Βέβαια βιώσαμε τα κακά του ελληνικού συστήματος Υγείας, που σημαίνει, άπειρες ώρες καθυστέρησης ΑΛΛΑ (προσέξτε το) δεν είναι επειδή κάθονταν αλλά επειδή τα μηχανήματα δεν επαρκούσαν. Ήταν γεμάτα κόσμο και κόσμος πήγαινε και ερχότανε.

Όταν πήγαμε στα εξωτερικά είχανε τρία φορεία. Όταν έφυγα είχε πάνω από 15 φορεία. Πολλά τροχαία, χτυπήματα και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Νομίζω ότι για άλλη μια φορά θα πρέπει να πω ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους πρώτα και μετά γιατρούς, που θα μπορούσαν κάλλιστα να μας στείλουν σε εφημερεύον νοσοκομείο, αλλά αντίθετα έσκυψαν πάνω στο πρόβλημα και ασχολήθηκαν. Οι τραυματιοφορείς (τρεις όλοι όλοι) πήγαιναν και φέρνανε φορεία συνέχεια. Συνέχεια όλοι σε κίνηση και τρέξιμο. Μακάρι να μπορέσουν να φτιάξουν κάποια πράγματα (εδώ μπαίνουμε στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας) και να τους δοθούν οι δυνατότητες να δουλέψουν σωστά.

Αν πιστέψουμε ότι δεν είμαστε εμείς το κέντρο του κόσμου, τότε πολλά πράγματα θα αλλάξουν.

Τη καλησπέρα μου.

Και έτσι φτάσαμε στη Βέροια… (μέρος 1ο)

Μετά από περίπου 7 ώρες δρόμο, γύρω στη 1.30 το μεσημέρι, φάνηκε η Βέροια μπροστά και δεξιά μας. “Υπερυψωμένη” με ένα γκρεμό μπροστά της. Όπως την είδα είχε εκείνη τη διαρρύθμιση που ξέρουν οι απλοί άνθρωποι να εκμεταλλεύονται και εμείς οι άνθρωποι της πόλης έχουμε ξεχάσει πως είναι. Προσανατολισμός από ανατολή προς δύση, απλωμένη σε αυτό τον άξονα, να τη βλέπει όλη τη μέρα ο ήλιος που είναι πολύτιμος κυρίως τον χειμώνα. Με μικρό ύψος σπιτιών. Όχι πολύ φαρδείς δρόμους, αποκαλύπτοντας την παλιά της ιστορία (Καταλαβαίνετε τι εννοώ, πόλη με αυλές και το ένα σπίτι “μέσα” στο άλλο και μετά ήρθαν τα αυτοκίνητα και έπρεπε να γίνουν δρόμοι….) Κλασσικά έχουμε τον περιφερειακό δρόμο, και ένα κεντρικό δρόμο. (Δεν θυμάμαι σίγουρα το άνομα : Άνοιξης νομίζω) Πέντε έξι στενά πιο πάνω είναι ο εμπορικός δρόμος και ένας άλλος εμπορικό δρόμος κάθετα που τους συνδέει. Δεν θυμάμαι ονόματα αλλά αν ψάξετε στο χάρτη σίγουρα ξεχωρίζουν.

Περπατώντας για κανένα δίωρο στη Βέροια, Παρασκευή απόγευμα, περισσότερο χαζεύοντας – και ψάχνοντας ρεβανί… – τα είδα όλα. Δηλαδή δεν είδα να “λείπει” κάτι. Ίσως οι φίρμες των μαγαζιών να μη μου ήταν γνωστές αλλά είχε μαγαζιά κάθε είδους. Και φυσικά ρεβανί. Και έφτασα και πίσω από τον Άγ. Αντώνιο και βρήκα το ρεβανί του Χουχλιούρη ( ή κάπως έτσι). Πολύ ωραίο δεν λέω αλλά – για να πω την αλήθεια δεν το βρήκα εξαιρετικά διαφορετικό από τα άλλα ρεβανί που έφαγα στη Βέροια. (ίσως η γλώσσα μου δεν πιάνει τις μικρές διαφορές αλλά την κεντρική ιδέα : ήταν όλα φανταστικά).

Πολύ ωραίο το πάρκο που έχει το κέντρο ΕΛΙΑ μέσα. Περπατώντας το έχεις την αίσθηση ότι είσαι σε “παραλία” μια και είναι στο πλάι εκείνου του βράχου που είπα γκρεμό στην αρχή, και σου δίνει μια αίσθηση άπλας κοιτώντας προς το κάμπο. Αυτή η αίσθηση επιτείνεται το βράδυ που τα χωριά φαίνονται σαν νησάκια στο βάθος. Και κόσμος στο πάρκο. Πολύς κόσμος και νεαρόκοσμος. Ωραία εικόνα. Ξεχασμένη στην Αθήνα. Το να περπατάς έτσι άσχετα και να μαζεύονται οι παρέες των παιδιών στα παγκάκια. Εδώ αν δεν έχει εμπορικό κέντρο… δεν λέει.

Η Νάουσα δεν ξέρω πως είναι, γιατί απλά δεν μπήκα καθόλου μέσα. Χωροταξικά έχει την ίδια διαρρύθμιση με τη Βέροια αλλά σε άλλο επίπεδο…πιο ψηλά. Έτσι μου φάνηκε. Δεν κοίταξα και το GPS  να δω υψόμετρο. Το ίδιο στύλ πάντως. Ξανά βράχος μπροστά, ανατολικοδυτική διαρρύθμιση και κατά μήκος ανάπτυξη. Αλλά πιο πράσινη. Πολύ πιο πράσινη.

Πριν μπούμε στρίψαμε δεξιά και πήγαμε για Αγ. Νικόλαο. Όταν φτάσαμε εγώ έκανα “κοπάνα” τη πρώτη ώρα από το συνέδριο και περπάτησα στο πάρκο. Θα μπορούσα να κάθομαι ώρες…Εντάξει θα το βαριόμουνα στο τέλος αλλά τώρα δεν το χόρταινα. Για να καταλάβετε…ρίξτε μια ματιά στις φωτό που ακολουθούν – χωρίς σχόλια.

Μετά σαν να μην έφτανε αυτό πήγα για ένα καφεδάκι στο ξενοδοχείο ΒΕΡΜΙΟ (εκεί ήταν η συνεδρίαση των ΠΕ4) όπου στη καφετέρια με τη μισή γυάλινη οροφή στην άκρη και τις τεράστιες τζαμαρίες ήμουνα έξω – μέσα και ηρέμησα. Μετά πήγα “μέσα” αλλά ανανεωμένος.

Δεν μπορώ λοιπόν να σας πω πολλά για τις πόλεις.

Για το φαγητό… (φυσικά και θα υπάρχει αναφορά…)

Παρασκευή μεσημέρι… Βεργιώτικο (δίπλα στο ξενοδοχείο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – αυτό φαίνεται από τη λεωφόρο). Μου άρεσε. Χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό ήταν “τίμιο” φαγάδικο. Επέμεινα πολύ σε ντόπια φαγητά αλλά δεν βρήκα κάτι (- δηλαδή δεν μου προτείνανε κάτι – και έτσι κινήθηκα παραδοσιακά…).

Στη Νάουσα μπορείτε να φάτε πέστροφα ψητή. Ακριβώς απέναντι από το Ξενοδοχείο Βέρμιο αλλά και στο Βέρμιο. Και στα δύο υπάρχει πολύ καλό φαγητό.

Στην επιστροφή φάγαμε στο Καραβόμυλο…αρκετά αργά αλλά και εκεί είχε καλό φαγητό. Αν και είναι πέρασμα δεν είχε εκείνη την εικόνα της αρπαχτής του περαστικού και άντε να ξεμπερδεύουμε.

Για τον επόμενο γύρο….έμεινε η Βεργίνα και το μουσείο στους τάφους. (Θα δούμε πότε).

Τη καλημέρα μου.

Συζητώντας με τα παιδιά…

Σήμερα βρήκα την ευκαιρία να συζητήσω με τα παιδιά. Κάτι τέτοια όσο και αν φαίνεται περίεργο γίνεται σπάνια. Και όπως πάντα μέσα από την συζήτηση βγαίνουν πάντα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Και το πιο σημαντικό είναι ότι τα “παιδιά” ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ. Ξέρουν πολύ καλά που βρίσκονται και ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν.
Το ερώτημα ήταν : Ποια είναι η γνώμη σας για το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και για τη χρήση του στην εκπαίδευση.
Περιττό να πω ότι είμαι επηρεασμένος από το συνέδριο της προηγούμενης εβδομάδας. Μου έκανε εντύπωση πάντως. Πέρυσι στη Σύρο η αίσθηση που αποκόμισα ήταν ότι όλες οι ελπίδες για την αναβάθμιση στην εκπαίδευση είχαν αποτεθεί στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές “εν λευκώ”. Φέτος το “μενού” ήταν λίγο διαφορετικό. Οι διαδραστικοί πίνακες θα λύσουν το πρόβλημα. Εγώ θα σας αναφέρω σε ποια σημεία σταθήκαν τα παιδιά. Φυσικά δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα μια και δεν συμμετείχε ολόκληρη η τάξη αλλά ένας μικρός αριθμός μαθητών.
Καλό θα ήταν οι κρατούντες να μιλήσουν με τα παιδιά, όχι για να πουν ότι μιλήσανε, αλλά για να ακούσουν.
Θα σας μεταφέρω πως αντιμετωπίζουν μερικά πράγματα. Δείτε τα, σκεφτείτε τα και ξεκολλήστε από το “παιδιά είναι δεν ξέρουν”.
Αρχικά για το ΙΝΤΕΡΝΕΤ :
1. Τους δίνει τη δυνατότητα της άμεσης πρόσβασης στην πληροφορία.
2. Βάλανε το μεγάλο πρόβλημα του ΙΝΤΕΡΝΕΤ πως θα κρίνουν αν η πληροφορία που βρίσκουν είναι αξιόπιστη ή όχι. Το συζητήσαμε λιγάκι, αποφασίσαμε ότι τελικά τα κριτήρια αποκτώνται με το χρόνο και την εμπειρία.
Και μετά περάσανε στο ψητό…
“Το πρόβλημα δεν είναι στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ αλλά στις γνώσεις των καθηγητών.(!)”Όταν ρώτησα διευκρινήσεις μου είπαν ότι έχει υπερτιμηθεί το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και θεωρούν ότι πολλοί καθηγητές “κρύβονται” πίσω από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και ανέφεραν το εξής παράδειγμα : Υπάρχουν καθηγητές που το μάθημα το κάνουν μέσα από το βιβλίο, διαβάζοντάς το. Τώρα θα το διαβάζουν από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Επίσης είπαν ότι παρόμοια έγιναν και με την ψηφιακή τάξη στην Α’ γυμνασίου – από ό,τι άκουσαν, όπου ουσιαστικά διάβαζαν το μάθημα από τα netbooks.. Μου είπαν λοιπόν ότι η ψηφιακή τάξη άρχισε ανάποδα…Πρώτα πήραν τα netbooks και μετά επιμορφώθηκαν οι καθηγητές. Όταν σχολίασα ότι οι καθηγητές κάποια ηλικίας είναι λογικά να μην έχουν την άνεση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές μου απάντησαν ότι άλλο είναι η άνεση και άλλο η η άγνοια. Αλλά βάλανε “μπροστά” την γνώση του καθηγητή στο αντικείμενό του και κυρίως η προσπάθεια του να τα μεταδώσει. Σχολίασαν ότι σε πολλά μαθήματα η βοήθεια από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και τα πολυμέσα είναι χρήσιμα. Αναφέρανε χαρακτηριστικά τη γεωγραφία στο Γυμνάσιο.
Σχολίασαν ότι με τις νέες τεχνολογίες ο ρόλος του καθηγητή αλλάζει και γίνεται συντονιστής. Μια μαθήτρια μάλιστα σχολίασε ότι αυτό δεν θεωρεί ότι είναι καλό. Δεν συμφώνησαν όλοι με την άποψή της. Όμως μέσα από την συζήτηση βγήκε ότι μεγαλύτερη σημασία έδωσαν στην “ουσία” των μαθημάτων. Και σαν ουσία χαρακτήρισαν την ύλη (αυτή καθεαυτή) αλλά και στο καθηγητή.
Η κουβέντα τελείωσε με το κουδούνι. Σίγουρα σε βάζει σε σκέψεις. Θα ήθελα πραγματικά να γνωρίζω ρωτήθηκε κανείς για τα netbooks πριν τα αγοράσουν. Τώρα, ρώτησαν κανένα για τους διαδραστικούς πίνακες; Μήπως να αλλάζανε κάποια άλλα πράγματα; Να κοιτάγανε λίγο κάποια πράγματα περισσότερο ουσιαστικά. Νομίζω ότι όλοι οι συνάδελφοι έχουν παρόμοιες ιστορίες να περιγράψουν. Μήπως σιγά σιγά να τις καταγράφουμε για να τις διαβάσει και κανένας “άλλος”.
Φυσικά και δεν ξέχασα την ανταπόκριση από Βέροια Νάουσα…
Τη καλησπέρα μου.