Category: Ιντερνετ

Μπορώ να το πω πια με βεβαιότητα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή για ένα καθηγητή από την αναγνώριση από τους απόφοιτους μαθητές του. Έχω αναφερθεί και άλλες φορές, για τους απόφοιτους μαθητές μου.

Χθες όμως ήταν το κάτι άλλο. Στο σχολείο γιορτάζαμε τα 30 χρόνια από ιδρύσεως του στο συγκεκριμένο χώρο και οι εκδηλώσεις ήταν εντυπωσιακές.  Δεν θα ασχοληθώ με τις εκδηλώσεις. Αυτές θα τις διαβάσετε στα ΝΕΑ ΤΟΥ LFH. Εδώ θα ασχοληθώ με συναισθήματα. Συναισθήματα έντονα και καθαρά, που βίωσα χθες όταν βρέθηκα ανάμεσα σε παλιούς μου μαθητές με ένα εύρος αποφοίτησης από το 1992 μέχρι το 2010. Θα έλεγα ότι έπαθα ένα “αποφοιτιστικό” (αν υπάρχει τέτοια λέξη) σοκ.

Να σας εξηγήσω.

Οι πρώτοι απόφοιτοι της σχολής μας βγήκαν το 1992. Τότε εγώ μετρούσα τέσσερα χρόνια υπηρεσίας. Τα παιδιά αυτά όταν τα είδα χθες ήταν η πιο έντονη εικόνα.

Τα περισσότερα να έχουν προχωρήσει στη ζωή τους, οικογενειάρχες, με παιδιά – μερικά σε αρκετά μεγάλη ηλικία – ήρθαν στο γήπεδο που γίνονταν οι εκδηλώσεις. Και η κατάσταση περίεργη. Να προσπαθούν να μιλήσουν και να μη μπορούν να ξεκαθαρίσουν αν μπορούν να μιλήσουν στον ενικό ή τον πληθυντικό. Και να γίνει μια περίεργη αλλά υπέροχη κατάσταση. Εντύπωση μου έκανε, η ανάγκη τους να απολογηθούν για τις επιδόσεις τους στην χημεία “τότε”. Είπαμε “μια φορά μαθητής…- πάντα μαθητής”. Προσπάθησα αρκετά να τους εξηγήσω ότι αυτό πλέον δεν έχει καμία σημασία αλλά σημασία έχουν οι επιδόσεις τους στη ζωή.

Εκεί λοιπόν απλά… καταλαβαίνεις πόσο μεγάλωσες. Όταν έρχονται και σε ρωτάνε αν έχουμε νηπιαγωγείο για τα παιδιά τους. Όταν συζητάνε για τις αγωνίες τους για τα παιδιά και το τι θα κάνουν σαν μεγαλώσουν. (!!!) Και πάλι βλέπεις ότι τη γνώμη σου τη μετράνε και περιμένουν να την ακούσουν, όχι γιατί θα πάρουν βαθμό από εσένα, αλλά γιατί σε θεωρούν ένα άνθρωπο του οποίου η γνώμη έχει αξία, και αυτό το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Προσπαθείς να καταλάβεις τις αγωνίες τους, και να τους περάσεις κάποια από τις εμπειρίες σου, όχι πια σαν καθηγητής αλλά σαν φίλος, που έχει κάποια εμπειρία μεγαλύτερη την οποία όπως πάντα μοιράζονται μεταξύ τους.

Το καλύτερο όμως είναι όταν – όπως γίνεται στα κείμενα τα κρατικά που έχουν διαβαθμιστεί σαν “εμπιστευτικά” που απελευθερώνονται μετά από κάποιο χρόνο – τους λέω τι θυμάμαι από αυτούς και της πορεία τους μαζί μέσα από τις τάξεις.  Το γέλιο που κάναμε όταν τους θύμιζα κάποιες φάσεις και περιστατικά που θυμάμαι. Τους έκανε μεγάλη εντύπωση – είπαν – ότι μπορούσα να θυμηθώ τόσα πράγματα. Είναι φανερό πως δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει “αλληλεπίδραση”. Ότι δηλαδή έχουν επιδράσει και αυτοί πάνω μας. Ότι δηλαδή το πέρασμά τους μας έχει αφήσει ίχνη. Συνήθως τη λέμε εμπειρία. Εκεί μέσα κρύβουμε όλα όσα έχουμε αποκομίσει εμείς σαν καθηγητές από τους μαθητές μας.

Μεγαλύτερη ανταμοιβή από το ευχαριστώ της Κατερίνας, τα βουρκωμένα μάτια της Ασπασώς, τη χαρά και το καμάρι του Αποστόλη όταν μου σύστησε τη γυναίκα του, και τη χαρά του Παναγιώτη όταν μου δήλωσε ότι μέσα στο καλοκαίρι παντρεύεται. Το καλύτερο όμως το άφησα για το τέλος. Η Μιρέλλα με το μόλις 42 μερών μωράκι της να κουρνιάζει στην αγκαλιά της να έχει έρθει στο σχολείο, για να μας δει και να ξαναβρεθεί μαζί μας. Οι αγκαλιές από σχεδόν όλα τα παιδιά και το φιλί, όπως αγκαλιάζονται οι φίλοι. Μια ζεστή άδολη αγκαλιά, που σίγουρα σου αφήνει τη βεβαιότητα ότι ναι, είσαι σε καλό δρόμο. Έχεις κάνει “κάτι” και αυτό το κάτι, έχει βοηθήσει “κάποιους” να πάνε ένα βήμα πιο κοντά στα όνειρά τους. Όποια και αν είναι αυτά, από μια φωτογραφική μηχανή και μια καριέρα στη φωτογραφία, μέχρι το τι κρύβεται κάτω από το καπό ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου. Εδώ είναι που θέλω ανταμοιβή… μια φωτογραφία με αφιέρωση… εις ανάμνηση της πρώτης φωτογραφικής εξόδου της ομάδας φωτογραφίας, στο Μοναστηράκι και την Αρχαία Αγορά, ένα πρωινό των Τριών Ιεραρχών του 1991.  (μνήμη ελέφαντα).  Η άλλη μου ανταμοιβή είναι μια βόλτα με Ferrari… που θα μου πάει… θα τη κάνω. Αν θα μπορέσω να χωθώ στο backet  και μετά να βγω – αυτό είναι το δύσκολο – είναι ένα άλλο θέμα. (Αυτοί ξέρουν…)

Το μεγάλο “γέλιο” έγινε όταν μία ομάδα αποφοίτων του 2008 “αντιμετώπισε” μια απόφοιτη του 1992. Το σχόλιο των “μικρών” ήταν… “όταν αποφοίτησες εσύ, εμείς είμασταν 2 ετών (!!!). Και το σχόλιο της “μεγάλης” ήταν “πω, πω…υπάρχουν και απόφοιτοι σε τέτοιες ηλικίες!!!”.

Σε αυτή τη περίπτωση έγιναν δύο πράγματα φανερά…. : “Το χάσμα των γενεών.” και η ανάγκη δημιουργίας μητρώου των αποφοίτων. Που θα πάει… θα γίνει κάποια στιγμή. Θα το κάνω…

Αρκετά…Δεν συνεχίζω. Κάποια στιγμή θα γράψω στο άλλο blog αναλυτικό ρεπορτάζ… και θα ανεβάσω πολλές φωτό και βίντεο. Αυτό όμως θα γίνει μετά τη Δευτέρα, μια και προς το παρόν… έχουμε Σύρο και εισήγηση στο Συνέδριο. Με την επιστροφή θα έχουμε πολλά. Και για Σύρο αλλά και για το σχολείο.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου…

Σήμερα γύρισα από τη Πάτρα. Είχα πάει εκεί για το Συνέδριο στις ΤΠΕ. Το συνέδριο έγινε στο Συνεδριακό και πολιτιστικό κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών. Πολύ όμορφο και λειτουργικό, ό,τι πρέπει να για συνέδρια. Και μαζεμένο Οι τέσσερις αίθουσες του Συνεδρίου ήταν κοντά κοντά και μπορούσες ανάλογα με το πρόγραμμα να πεταχτείς από τη μια στην άλλη.

Το κεντρικό αμφιθέατρο (όχι το μεγάλο αλλά ένα μικρό…) ήταν σχεδόν γεμάτο. Ορίστε και η απόδειξη…

Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη μέρα και η εναρκτήρια συνεδρίαση με τους “χαιρετισμούς” που κατά κανόνα δεν “τραβάει” κόσμο. Την επόμενη μέρα στα εργαστήρια είχε πολύ περισσότερο κόσμο.

Η εικόνα, λίγο έως πολύ η ίδια. Ξανά οι γενιές των εισηγητών όλες παρούσες. Και ο προβληματισμός έντονος αλλά πάλι στα ίδια είχαμε κολλήσει. Γιατί λέμε και δεν κάνουμε… Γιατί δεν υπάρχει ένας κεντρικός σχεδιασμός, που σε βάθος χρόνου θα δώσει αποτελέσματα…γιατί… γιατί… γιατί… Και καλά εγώ είμαι “μικρός” σε αυτό το τομέα με τα Συνέδρια. Είναι περί΄που 5-6 χρόνια που τα κυνηγάω. Αλλά ο πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής κ. Χρήστος Παναγιωτακόπουλος, είπε ότι μόλις 26 χρόνια θυμάται τον ίδιο προβληματισμό… “άντε παιδιά…” αρκετά με τον προβληματισμό…. Ας κάνουμε το πρώτο βήμα. Μικρό αλλά ας γίνει.

Αυτό το οποίο αξίζει να αναφερθεί, μια και αναφέρθηκε τουλάχιστον σε τρεις παρουσιάσεις που άκουσα εγώ, ήταν ότι “από όσους έχουν περάσει την πιστοποίηση Α επιπέδου το 80 % περίπου δηλώνει ότι γνωρίζει πολύ λίγο την χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Αντιφατικό δεδομένο και για αυτό ακριβώς το λόγο σχολιάστηκε. Είναι ενδεικτικό της αυτοεκτίμησής μας; Έχει να κάνει με την εξοικείωσή μας με τις νέες τεχνολογίες; Έχει να κάνει με το ότι φοβόμαστε να εκτεθούμε και να πάρουμε πρωτοβουλίες; Ίσως όλα μαζί και χώρια.

Ένα άλλο σημείο που σχολιάστηκε, ήταν η παραγωγή ψηφιακού υλικού, απλού στη σύλληψη και την λογική, από μια εγγραφή σε ένα blog, μέχρι ένα σχόλιο σε ένα κείμενο ή μια συμμετοχή σε ένα forum. Αυτό το ξέρω και από πρώτο χέρι, μια και συζητώντας το με τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο, έναν από τους δημιουργούς και διαχειρστές του δικτύου Διδάσκοντα Φυσικές Επιστήμες, υπάρχουν μεν 1637 εγγεγραμμένοι αλλά ελάχιστοι “ενεργοί”. Και αυτό δείχνει να είναι ο κανόνας.Όμως με αυτό το τρόπο δεν προάγεται ο προβληματισμός. Μερικοί προεδρεύοντες, επειδή είχαν χρόνο, μας “προκαλούσαν” να κάνουμε ερωτήσεις, προκειμένου να ξεκινήσει συζήτηση. Και καλά κάνανε κατά τη γνώμη μου. Και πάλι βέβαια το “εγγενές” πρόβλημα των συνεδρίων, υπήρχε : Ο χρόνος. Οι πλήρεις εισηγήσεις είχαν 20 λεπτά δικά τους που σχεδόν ποτέ δεν φτάνανε. Και οι ερωτήσεις, στο τέλος όλες μαζί… και όποιος θυμόταν, ότι θυμόταν και αν είχε διάθεση να ρωτήσει. Πολλά  και πολλές προϋποθέσεις.

Πάντως οι βιωματικές εισηγήσεις, ξεχωρίζαν. Οι εισηγητές, ξέραν τι λέγανε και στέκονταν στα σημεία ενδιαφέροντος. Και είχαν και ουσία και νόημα. Οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι δεν λέγανε κάτι σημαντικό, αλλά η ουσία είναι εντελώς διαφορετική. Αυτό περιμένουμε σε ένα συνέδριο. Να παραδειγματιστούμε, να δούμε πράγματα που γίνονται στην πράξη και όχι θεωρητικολογίες που δεν σίγουρα αν μπορούν ποτέ να γίνουν στη τάξη. Για δε τους αναγνώστες, τι να πω… Για πολλοστή φορά θα γκρινιάξω. Εντάξει θες να πεις κάποια πράγματα, αλλά μείνε στα κύρια σημεία στις διαφάνειες. Και αν θες τέλος πάντων να διαβάσεις ολόκληρες σελίδες, χρησιμοποίησε τις σημειώσεις που δίνει το Power Point για τον εισηγητή. Δεν είναι ανάγκη να γεμίζει η οθόνη κείμενα και να περνάμε αξέχαστα ακούγοντας μια ανάγνωση…

Όλα αυτά ήδη με προβλημάτισαν μια και την άλλη βδομάδα θα είμαι εγώ που θα κάνω εισήγηση και θα έχω κοινό από κάτω. Και το θέμα είναι και δύσκολο γιατί έχει να κάνει με έρευνα και στατιστική. Θα δω με ποιο τρόπο θα μπορέσω να αποφύγω την ατελείωτη καταγραφή πινάκων και δεδομένων. Θα τους κοιμίσω όλους… και κανείς δεν θα θυμάται τίποτα. Πρέπει να βρω ένα τρόπο στη παρουσίαση, να πω μερικά στοιχεία και τελικά να προκαλέσω συζήτηση και προβληματισμό. Αν παραμείνει το πρόγραμμα που μου έχουν δώσει, τότε είμαι σε καλή θέση. Είμαι νωρίς το πρωί, και μόλις πριν το διάλειμμα για συζήτηση. Οπότε θα πρέπει να βρω μια φόρμουλα, να παρουσιάσω την εργασία, αλλά να προκαλέσω και κάποιες συζητήσεις. Θα δω τι θα κάνω. Πάντως ήδη άλλαξα τη δομή της παρουσίασης. Και όχι τίποτα άλλα…νόμιζα ότι είχα τελειώσει και με την εργασία.

Έμεινα στο Αίγιο και εκεί με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη…Δείτε και εσείς…

Δεν καταλαβαίνετε τι βλέπετε; Να σας εξηγήσω. Είναι η πλαϊνή και πίσω αυλή του σπιτιού, η οποία είναι “χαρτί”. Καθαρισμένη από χόρτα, σκουπισμένη από κλαδιά, χωρίς τίποτα από την αγριάδα όλου του χειμώνα. Συνήθως έχει αγριόχορτα ύψους μισού με ένα μέτρο και διάφορα άλλα.  Τι έγινε;

Ο καλός γείτονας, δυο για την ακρίβεια, φρόντισαν και κλάδεψαν και καθάρισαν την αυλή ώστε αν έρθω το Πάσχα, όπως συνήθως ερχόμουνα, να βρω την αυλή καθαρή και έτοιμη μόνο για τη σούβλα. Να μη παιδευτώ να τη καθαρίσω τις τρεις μέρες που θα έρθω. Και ρωτώ πως μπορείς να ευχαριστήσεις ποτέ αρκετά τέτοιους γείτονες. Τα λόγια είναι λίγα. Αλλά δυστυχώς σε αυτή τη φάση μόνο αυτά είχα. Δεν μπορώ να πω όμως ότι δεν με συγκίνησαν.

Να σας δείξω και μερικές φωτό από την φύση της Αιγιάλειας. Μη ψάχνετε για τα φοβερά τοπία. Λίγο να προσέξετε τι βλέπετε. Και θα δείτε άλλες εικόνες. Και όλες με το κινητό.

Πρωί κατεβαίνοντας για Πάτρα. Στο βάθος ο Σελινούντας ποταμός.

Κλασσικά οι κερασιές ολάνθιστες

Απογευματάκι της Πέμπτης. Ο Κορινθιακός, σε μια πανδαισία χρωμάτων.

Αυτά σε ένα μήνα περίπου θα είναι κορόμηλα.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν. Οι διακοπές τελειώνουν και είμαστε έτοιμοι για το σχολείο.

Τη καλησπέρα μου…

Όσο περνάει ο καιρός και κοιτάς πίσω όλο και κάποια κουσούρια ανακαλύπτεις. Έτσι και σε εμένα υπάρχει σε λανθάνουσα κατάσταση μια ανταγωνιστική στάση απέναντι στον Spielberg. Ναι για τον γνωστό σκηνοθέτη μιλάω που θα έπρεπε να ανησυχεί… μια και τον έχω πλησιάσει επικίνδυνα και το “χνώτο μου το αισθάνεται στο σβέρκο του”. Διότι από τη στιγμή που ανακάλυψα ότι μπορώ να “φτιάχνω” ταινίες… δεν βαστιέμαι πλέον.

Έχω περάσει πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή και επίσης πολλές ώρες έχω φτάσει την υπολογιστική ισχύ του στα όρια. Και όλα αυτά για μια ταινία.

Έτσι έγινε και πρόσφατα…

Η ταινία της Γερμανίας παραδόθηκε τη Δευτέρα στους δικαιούχους…Περίπου 6 ώρες βίντεο και περίπου 1100 φωτογραφίες τραβήχτηκαν μέσα σε αυτό το πενθήμερο. Από αυτές τις ώρες περίπου μιάμιση έγινε η ταινία και από τις φωτό ξεδιαλέχτηκαν περίπου 840.

Η ταινία  ντύθηκε με υλικό από το διαδίκτυο πάνω στο Βερολίνο, και με μουσική διαφόρων ειδών, ανάλογα με την περίσταση. Από το soundtrack των Επικίνδυνων Αποστολών μέχρι τη σονάτα του σεληνόφωτος από τον Philip Glass  μέχρι τον Yianni, και από τον Peter Gabriel μέχρι τον Andrew Lloyd Weber στο φάντασμα της όπερας.  Όλα αυτά μπήκαν στο μίξερ και έβγαλαν μια ταινία  που για εμάς που τη ζήσαμε αποτελεί μια γλυκιά ανάμνηση. Κάθε σκηνή μελετήθηκε ξανά και ξανά και κόπηκε, κολλήθηκε, μπήκαν τίτλοι, σχόλια, ενισχύθηκε ο ήχος σε κάποιες αφαιρέθηκε ο ήχος αλλού, …. ώρες, ώρες, ώρες… δουλειάς.

Αυτό είναι το μυστικό σε αυτές τις “δουλειές”. Να προσφέρεις από τα πιο δυσεύρετα και σπάνια υλικά… το χρόνο σου. Όμως… το αποτέλεσμα μένει και φαίνεται. Μπορεί σε εμένα να ήταν… 20-30 ώρες αυτή η ταινία, μπορεί να με κούρασε κάποιες στιγμές, να μην έβρισκα τη κατάλληλη  μουσική, ή να μη μου “καθόταν” σωστά και να έψαχνα για κάτι άλλο. Αλλά άξιζε…

Και το ψάξιμο μέσα από τα χιλιάδες κομμάτια μουσικής, και το Audacity στη κοπτοραφή και επεξεργασία, και τα πλάνα, να επιλέγονται έτσι ώστε να είναι όλοι μέσα, όλοι να έχουν το χρόνο τους και την παρουσία τους… και …και …. και

Από τη Τρίτη λοιπόν δειλά δειλά ερχόταν το feedback… Η ταινία άρεσε… Αυτό είναι το καλύτερο ανταποδοτικό όφελος. Αυτή ήταν η καλύτερη ανταμοιβή, γιατί όλοι έχουν κάτι να θυμούνται από αυτές τις 5 μέρες στο Βερολίνο. Βέβαια οι μνήμες δεν χάνονται και δεν σβήνουν ό,τι και να γίνει, αλλά δεν μεταφέρονται εύκολα σαν φωτογραφίες και εικόνες σε άλλους.

Έτσι αύριο φεύγοντας για ένα εκπαιδευτικό ταξίδι, μέσα στα πλαίσια ενός projet πάνω στην Αίτνα, τα ηφαίστεια αλλά και την κλασσική Ελλάδα και τις αποικίες της, θα βρεθούμε στη κάτω Ιταλία… Ρήγιο… Συρακούσες… Αίτνα…Αιόλια νησιά…. Εξωτικά μέρη… Ναι αυτά είναι εξωτικά μέρη. Αυτά που δεν πας μόνος σου… που από την ιστορία τους και μόνο καλύπτονται από την μαγεία του διαφορετικού και του μοναδικού. Και φυσικά έχω φορτίσει και τις τρεις μπαταρίες της βιντεοκάμερας, (συνολική – θεωρητική – διάρκεια 8 ώρες)  και έχω ήδη ξεχωρίσει τις κασέτες και όλα τα απαραίτητα. Είπαμε ο documentalist επιλέγει να μη ζήσει το γεγονός για να το χαρίσει στους επόμενους με την μορφή μνήμης. Όπως είχε πει και η Δημουλά… Μια φωτογραφία είναι μια απόδειξη ( ή η απόδειξη δεν θυμάμαι) ότι ζήσαμε. Όταν την είχα ακούσει να το απαγγέλει είχα συγκλονιστεί. Και το δικό μου σλόγκαν είναι “Καταγράφουμε το παρόν – Δημιουργούμε τις μνήμες του μέλλοντος”. Έτσι ξεκινάω για “νέες περιπέτειες” και φυσικά όλοι θα έχουν κάτι να θυμούνται μετά.

Όσο για το Βερολίνο… αυτό που έχω να πω είναι ότι εκτός από το ότι τα παιδιά – και όχι μόνο – ήταν άψογα, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα καλά λόγια γιατί έτσι παίρνω θάρρος και θα “φτιάξω χρόνο” ( εκ του make time” της αγγλικής) για να συνεχίσω να φτιάχνω τα βιντεάκια μου… και τώρα… “τρέμε Αγγελόπουλε…” (το ρίξαμε στον Ελληνικό ανταγωνισμό… ). Μη μου γκρινιάζετε λοιπόν που βγάζω συνέχεια βίντεο… Θα δείτε…

Τη καλησπέρα μου….

Είναι πολλά χρόνια τώρα που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου να ασχολείται με μηδενικά και άσσους.
Η πρώτη μου επαφή ήταν το 1976 όταν πρωτοέπιασα στα χέρια μου ένα επιστημονικό calculator της Texas Instruments. Κομπιούτερ το λέγαμε τότε. Αργότερα κατάλαβα την διαφορά των όρων. Τώρα τα λέμε κομπιουτεράκια. Ήταν επιστημονικό με πράσινα LED (μια σειρά ξέρετε εκείνα που είναι ένα 8 τετράγωνο και ανάλογα ποια ανάβουν κάνει τους άλλους αριθμούς). Ήταν η πρώτη μου επαφή με πλήκτρα και καταγοητεύτηκα. Και φυσικά δεν έφυγε από τα χέρια μου. Μου το είχαν φέρει από Αγγλία γιατί εδώ δεν υπήρχαν (τόσο καλά) και όσα επιστημονικά υπήρχαν ήταν πανάκριβα… (είχαν φόρο πολυτελείας και εισαγωγής που σχεδόν τριπλασίαζε την τιμή τους). Μαζί βγάλαμε το Πανεπιστήμιο. Πέρασε πολλά στα χέρια μου (πεσίματα, καψίματα -κάπνιζα τότε- , ψιλοσπασίματα ) αλλά πήραμε μαζί πτυχίο. Και μετά για αρκετά χρόνια μου έκανε παρέα στο γραφείο με τα μεγάλα πράσινα νούμερα του μέχρι που κάποτε άρχισε να τα χάνει…Δεν πατούσε το 1, δεν πατούσε το ρίζα, δεν… και τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να προχωρήσω παραπέρα. Και πήρα άλλο κομπιουτεράκι.
Το 1982 πήραμε με τον αδελφό μου τον SPECTRUM 48, το πνευματικό παιδί του λόρδου Sinclair το οποίο έβαλε τον υπολογιστή σε κάθε σπίτι. Ο περίφημος επεξεργαστής του Z80 όσο και αν σας φαίνεται περίεργο κυκλοφορεί ακόμα. Που; Μα σε ψυγεία, πλυντήρια, κουζίνες… Είναι ο περίφημος “εγκέφαλος” σε ένα τεράστιο πλήθος οικιακών συσκευών. Γιατί; Μα είναι φτηνός και αξιόπιστος. Κόστος παραγωγής… κάτω από το μηδέν. Για να ελέγξει την θερμοκρασία και να βάλει το μοτεράκι μπροστά ή την αντίσταση σε μια καθορισμένη ώρα είναι υπεραρκετός. Εκεί έμαθα το πρώτο μου προγραμματισμό. BASIC όχι η γνωστή… η BASIC του SPECTRUM. Μια χαρά ήταν. Πρωτοέμαθα να σκέφτομαι “δομημένα” και να ορίζω τις παραμέτρους του προβλήματος. Τότε πρωτοέβγαλα και το πρώτο μου πρόγραμμα… ένα πρόγραμμα ονοματολογίας οργανικών ενώσεων. Με μικρή χρησιμότητα μια και…δεν είχαν όλοι SPECTRUM (!!!). Τα λαστιχένια πλήκτρα του με τον ήχο της φούσκας που σκάει (για να με ενημερώνει ότι το πάτησα το πλήκτρο) ήταν καθοριστικά όσον αφορά το πληκτρολόγιο. Η γκρίνια της μάνας μου να της αδειάσω τη τηλεόραση για να δει και να βγάλω “όλα αυτά τα καλώδια από τη μέση” ακόμα ηχεί στα αυτιά μου (λέμε τώρα). Και σκέφτηκα ότι έπρεπε να προχωρήσω παραπέρα.
Και πήρα τον COMODORE 64 με το δικό του μόνιτορ και το δικό του αποθηκευτικό μέσο. Ένα υπέροχο κασετόφωνο COMODORE. Κομμένα τα καλώδια και οι τηλεοράσεις. Είχε το δικό του μόνιτορ και τη δικιά του αποθήκευση. Μεγαλείο. Η δόξα του δεν κράτησε πολύ γιατί βγήκε το PC. Αλήθεια πόσοι σήμερα ξέρουν ότι το PC = Personal Computer; Και όχι μόνο αυτό είχε και DOS (!!!) = Disk Operating System. Για να καταλάβετε πόσο καινούργια ήταν όλα αυτά, το πήρα και το πήγα σπίτι περιχαρής (1986 ήταν) το σύνδεσα όπως φανταζόμουνα, (ευτυχώς οι υποδοχές ήταν μονόδρομος…) το άνοιξα και είδα το μαγικό στο μόνιτορ : “DOS not found – Please insert disk”…κόκαλο εγώ… Τι είναι αυτό; Ποιο δίσκο, που να το βάλω…. τι είναι όλα αυτά…Κατευθείαν τηλέφωνο σε αυτούς που μου το πούλησαν…. “Μου ζητάει ένα δίσκο….ποιος είναι αυτός και που το βάζω… Γιατί σε εσάς δεν ζητούσε… και άλλα τέτοια μαγικά…” Ψιτ… Μη ρωτήσει κανείς για σκληρό δίσκο…απλά ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ (και αυτό είναι κυριολεκτικό όπως ακούγεται… όχι μεταφορικό). Ο πρώτος μου σκληρός ήταν τεράστιος… 20 ΜΒ (Ναι ΜΒ αφού οι δισκέτες ήταν 256 ΚΒ αυτός χωρούσε περίπου 1000 δισκέτες!!!).
Να μη το συνεχίσω… Έχουμε φτάσει περίπου στο 1990. Αυτός που μου πουλάει υπολογιστές έχει φτιάξει τη πρώτη πολυκατοικία του και είναι στα θεμέλια στη δεύτερη. Το 1994 με τη φίλη μου τη Φιλλένια αποφασίζουμε να βγάλουμε ένα βιβλίο χημείας, όπως το φανταζόμασταν… πάλι μπήκαμε στην πληροφορική. Πέρασε όλο το βιβλίο από τα ακροδάκτυλά μου. Εκεί ανακάλυψα το DTP πολύ πριν το ανακαλύψει η εταιρεία που τώρα αντιπροσωπεύει το πρόγραμμα. Με υπολογιστές αργούς και προγράμματα που το ένα δεν συνεργαζόταν με το άλλο, φτιάξαμε το πρώτο βιβλίο από την σκέψη στο χαρτί. Σε όλες τις φάσεις. Το δημιουργικό ήταν δικό μου…Από το εξώφυλλο, στο κασεδάρισμα, στα πλαίσια, σε όλα. Το δεύτερο βιβλίο που έβγαλα ήταν μια εργασία πάνω στην ατομική ενέργεια για το σχολείο. Και αυτό πάλι από τα χεράκια μου πέρασε.
Και φτάνουμε στις μέρες μας… μέσα από όλες τις γενιές των επεξεργαστών: 8088, 80286, 80386, 80486, AMD συμβατοί, Pentium 3, Pentium 4 και τώρα i-7. Σε κάθε φάση είχα το διάβασμα που απαιτείται, και δώστου νέα προγράμματα, και δώστου νέα λειτουργικά, και άντε πάλι αναβαθμίσεις και άντε πάλι τα ίδια.
Και άπειρες ώρες δουλειάς και διαβάσματος, και ψαξίματος, στους υπολογιστές. Σεμινάρια 300+ ώρες σε σχεσιακές βάσεις δεδομένων στην ORACLE από εντυπωσιακούς εκπαιδευτές.
Και αρχίζει η πληροφορική να μπαίνει στα σχολεία. Και εγώ αισθάνομαι “σαν στο σπίτι μου”.
Και αρχίζουν οι ημερίδες και οι παρουσιάσεις. Το 2000 στο σχολείο μας κάνουμε την πρώτη ημερίδα πάνω στις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση όταν οι άλλοι ακόμα δεν ξέραν τι γίνεται. Και παρουσιάζω ένα Excel – άκι το οποίο έκανε υπέροχες γραφικές παραστάσεις ογκομέτρησης όταν του έδινες τους όγκους. Μια χαρά πήγε. Το 2004 στο Αμερικάνικο Κολέγιο παρουσιάζει σε μια ημερίδα τα λάθη στο POWER POINT και μετά την επόμενη χρονιά για την διαθεματικότητα στην Εκπαίδευση. Και πάλι διάβασμα. Και τότε ήρθε η αποκάλυψη…

ADSL : Απεριόριστο διαδίκτυο. Και άνοιξαν όλες οι δυνατότητες…και το διάβασμα συνεχίστηκε και ανοίχτηκαν τα blogs. Αυτό είναι το όγδοο μου blog. Δεν μιλάω για συμμετοχή. Είναι πολλά παραπάνω. Περάστε μια βόλτα από ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥ ΙΧΝΟΣ. Και τότε “εμφανίστηκε” η Σύρος με το Πανελλήνιο Συνέδριο. Πανελλήνιο Συνέδριο χμ!!!! Και γιατί όχι… Και ανασκουμπώνομαι και πάω. Η εργασία μου για τα blogs γίνεται δεκτή. Πέρυσι στην Ημαθία δεν είχα εισήγηση, γιατί δεν έγινε δεκτή, και εκεί κατάλαβα ότι υπήρχαν κάποια στάνταρντς που έπρεπε να τηρηθούν. Φέτος γίνανε πολλά…

Πρώτα από όλα άνοιξε ο δρόμος για την πιστοποίηση, την οποία πήρα για το πρώτο επίπεδο και αμέσως μετά υπέβαλα αίτηση για το Β επίπεδο, που παρακολουθώ τώρα. Επίσης μετά από μια εκδήλωση ενδιαφέροντος να γίνω κριτής εργασιών στο επόμενο συνέδριο έγινε δεκτή και έτσι ο ΚΡΙΝΟΜΕΝΟΣ ΚΡΙΝΕΙ. Τι μοναδική εμπειρία, και πόσους θα βοηθούσε αυτή η διπλή εμπειρία να καταλάβεις τι γίνεται. Και όχι μόνο για το συνέδριο. Βλέπετε συνήθως ο καθένας είναι από τη μία πλευρά και δεν βλέπει την άλλη. Όμως αν βρεθείς σε αυτή τη θέση, μπορείς να καταλάβεις την προσπάθεια αυτού που φτιάχνει την εργασία, και αυτό γιατί το έχεις κάνει και εσύ. Και η δική σου εργασία είναι στα χέρια κάποιου και την αξιολογεί. Και πρέπει να είσαι αντικειμενικός και σαφής. Να αφιερώνεις πλήρως το χρόνο σου σε αυτό που κάνεις. Γιατί πίσω από το χαρτί είναι ένας άνθρωπος που θέλει να μοιραστεί με όλο το κόσμο τις γνώσεις του και τις απόψεις του. Και πρέπει αν δεν είναι τα πράγματα σωστά όχι απλά να απορρίψεις, αλλά να δώσεις την δυνατότητα στον άλλο να καταλάβει και να δώσει κάτι καλύτερο. Έτσι λοιπόν βρέθηκα να κοιτάω και από την άλλη μεριά της όχθης. Και έτσι φτάνουμε στην τελευταία εξέλιξη…

Μετά την επιμόρφωση Β επιπέδου, άνοιξε ο δρόμος για επιμορφωτής Β επιπέδου και έτσι είπα να κάνω μια αίτηση… Έχω κάποια προβληματάκια, γιατί μάλλον δεν είχαν προβλέψει ότι κάποιος ιδιωτικός εκπαιδευτικός θα μπορούσε να κάνει αίτηση. Δεν πειράζει όμως. Ρωτώντας, βήμα βήμα, φτιάχνονται τα πράγματα. Και τελικά θα την κάνω την αίτηση… Που θα μου πάει.

Όμως τα μηδενικά και οι άσσοι – δηλαδή το δυαδικό σύστημα των υπολογιστών δεν με εγκλώβισε… όχι.

Με έφερε σε επαφή με τους φίλους μου στην Αμερική , την Αγγλία, τη Σουηδία. Μου γνώρισε πολλούς ανθρώπους με τους οποίους είχα ψηφιακή επικοινωνία και μετά είπαμε να πιούμε και κανένα κρασάκι και να βρεθούμε. Και από τότε τα λέμε συχνά πυκνά. Με βοήθησε να μαζέψω φίλους και συμφοιτητές.

Η πορεία είναι μεγάλη και – για εμένα – διασκεδαστική και πολύτιμη. Κάθε φορά που κατάφερνα κάτι είτε ήταν ένα πρόγραμμα είτε μια απλή εφαρμογή, για μένα ήταν μια μικρή νίκη και μια αφορμή για να κάνω το επόμενο βήμα.

Το GET A LIFE νομίζω ότι είναι κάτι που μπορεί ο καθένας να το έχει και ταυτόχρονα να ασχολείται με μηδενικά και άσσους…

Τη καλησπέρα μου…

Επιτέλους. Μια ακόμα διάκριση δείχνει να περνάει στη σφαίρα του παρελθόντος.

Επί σειρά ετών, οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν μπορούσαν να εγγραφούν στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Πέρυσι ανακοινώθηκε ότι πλέον και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί θα είχαν το δικαίωμα συμμετοχής στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Η διαδικασία που είχα ανακοινωθεί ήταν μια περίεργη με αρχική υπογραφή από τους διευθυντές του ιδιωτικού σχολείου  και μετά έπρεπε να περάσει από το προσωπικό της διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας, να το υπογράψει ο Διευθυντής επιβεβαιώνοντας ότι είσαι καθηγητής και μάλιστα με σύμβαση αορίστου χρόνου και μετά να πάει για έγκριση στο πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Μια ιστορία ολόκληρη η οποία κάπου στράβωνε στο τέλος.  Δηλαδή εμείς στείλαμε τις αιτήσεις και επεστράφησαν από την Διεύθυνση λέγοντας μας ότι δεν ήταν δική τους υπόθεση. Τα ξαναστείλαμε με την εγκύκλιο που περιέγραφε την διαδικασία και … δεν ξέρω τι γίνανε.

Λοιπόν κυρίες και  κύριοι Ιδιωτικοί Εκπαιδευτικοί.  Τώρα με ένα απλό φαξ μπορείτε να εγγραφείτε στο ΠΣΔ εφόσον είστε με σύμβαση αορίστου χρόνου. (Εδώ επιμένω ότι θα μπορούσε να κατέβει και χαμηλότερα για να πιάσει περισσότερους καθηγητές αλλά τουλάχιστον αυτό είναι καλό και ωφέλιμο.

Μπαίνετε, κατεβάζετε τη φόρμα, δηλώνετε τα στοιχεία σας και το στέλνετε στο helpdesk των Αθηνών μέσω fax. Μόνο μέσω fax  γίνεται. Δεν μπορεί να γίνει εγγραφή διαδικτυακά. Προφανώς γίνεται έλεγχος των στοιχείων και δίνεται η έγκριση.Τα παιδιά είναι εξυπηρετικότατα και πολύ γρήγορα. Μέσα σε μισή μέρα και λιγότερο ανοίξανε το λογαριασμό και στείλανε τους κωδικούς.

Δύο λεπτομέρειες :

1. Αν και δεν έχει θέση στην αίτηση, σε κάποιο σημείο γράψτε το e-mail σας που ήδη χρησιμοποιείτε για να σας σταλούν οι κωδικοί.

2. Σε αυτά τα στοιχεία που θα σας στείλουν πιθανώς να έχουν ανάμεσα στα σύμβολα “αστεράκια” ( * ) . Αδιαφορείστε για αυτά. Δεν είναι ούτε στο όνομα ούτε στους κωδικούς. Πάρτε τα καθαρά στοιχεία και συνδεθείτε.

Μη ξεχνάτε είναι κάτι που κυνηγούσαμε πολλά χρόνια. Μην αμελήσετε λοιπόν να το διεκδικήσετε και να εγγραφείτε. Και όποτε έχετε ελεύθερο χρόνο να συνδεθείτε και να το ψαχουλέψετε. Έχει τα πάντα μέσα. Δεν ξέρω που είναι κάθε τι αλλά έχει τα πάντα.

Έτσι αύριο να σημειώσετε : “Μη ξεχάσω να συνδεθώ στο σχολικό δίκτυο.”

Τη καλησπέρα μου.

Τη πρωτογνώρισα στο σπίτι του φίλου μου του Γιώργου. Ήταν εκεί στο γραφείο του και με κοιτούσε…Τη κοιτούσα και εγώ… Αμήχανος… Μη γνωρίζοντας τις δυνατότητές της…προσπάθησα να τη πλησιάσω…και τελικά βγήκα κερδισμένος. Έπρεπε να την αποκτήσω… Δεν βρήκα την ίδια αλλά μια που της έμοιαζε πολύ. Για ποια μιλάω τόση ώρα… μα την ταμπλέτα ή digitizer σε απλά Ελληνικά. Δεν ξέρω τι σκεφτήκατε εσείς αλλά εγώ αυτή είχα στο μυαλό μου.

Και έτσι άρχισα να την εξερευνώ. Όπως κάνω συνήθως την είχα καμιά βδομάδα στο γραφείο μου και την έβλεπα… Σαν να τη φοβόμουνα… σαν να την μελετούσα. Σαν να προσπαθούσα να εξοικειωθώ με την παρουσία της. Κάποια στιγμή την τράβηξα κοντά μου… και άρχισα να ζωγραφίζω πάνω της… με το στυλάκι που την συνοδεύει. Και προσπάθησα να μάθω καινούργια πράγματα. Το πιο σημαντικό που προσπάθησα να μάθω είναι να γράφω χωρίς να κοιτάω στο χαρτί που γράφω. Δεν είναι εύκολο μετά από τόσα χρόνια γραψίματος. Πάντα κοιτούσα το χαρτί… Τώρα το έμαθα και αυτό… γράφω και κοιτάω το μόνιτορ. Και αυτό καινούργιο είναι. Στην αρχή τα γράμματα ξεφεύγανε… δεν πετύχαινα πάντα τον στόχο όταν έγραφα.  Κάποιες παρενθέσεις πέφτανε σε λάθος μέρος. Οι γραμμές “γλυστράγανε” και βγαίνανε περίεργα. Αυτά γιατί είναι κάπως περίεργο να γράφεις σχεδόν χωρίς τριβή. Αλλά μαθαίνεται. Τόσα χρόνια γραψίματος δεν πήγαν χαμένα. Τόσο γράψιμο με πένα και μαρκαδοράκια, ελαφριά ελαφριά, για να μην χαράζει… απέδωσαν καρπούς. Σιγά σιγά τα γραμματάκια μου γίνανε καλύτερα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά…Δείτε το βίντεάκι και τα λέμε ξανά…

Αυτό το βίντεο φτιάχτηκε για να δούνε οι μαθητές μου πως γίνεται η ανάμειξη των διαλυμάτων.  Είναι μια μικρή παράδοση. Δεν είναι κάτι υπερβολικό αλλά είναι σίγουρα κάτι χρήσιμο. Και μπορούμε κάλλιστα να έχουμε ένα “διαδραστικό” πίνακα… σε κόμπακτ μορφή. Με κόστος… μόνο 38 €. Τόσο κόστισε η ταμπλέτα. Η φτηνότερη που κυκλοφορούσε και σε προσφορά. Βέβαια ο στόχος ήταν αν τελικά δεν μου κάνει να μην κλαίω το ποσό. Αλλά μου κάνει και μου παρακάνει. Και τα αποτελέσματα εμένα τουλάχιστον με ενθουσίασαν.  Υπάρχουν καμιά σαρανταριά βίντεο… τέτοια στο ΣυΣωλήν (πολύ μου άρεσε : YOU TUBE)  στο κανάλι μου… manaliss όπως συνήθως κυκλοφορώ στο διαδίκτυο. Είναι ανοικτά και ελεύθερα για χρήση. Βέβαια είναι λίγο δύσκολο να γράφεις και ταυτόχρονα να μιλάς. Έτσι αναγκαστικά μιλάω αργά….αλλά πιστεύω και ελπίζω ότι δεν σας κοιμίζω.

Φυσικά και δεν έχω ανακαλύψει την Αμερική – όπως συνήθως λέω. Αλλά δίνω μια ιδέα σε όποιον θα ήθελε, να ανεβάσει κάποιες παραδόσεις στο διαδίκτυο. Ή αν θέλει να προετοιμάσει μια παράδοση για την τάξη μέσω υπολογιστή και προτζέκτορα.

Η σύλληψη έγινε με πρόγραμμα σύλληψης βίντεο : Βίντεο grabber. Δεν ξέρω τι κυκλοφορεί και σε ελεύθερη έκδοση…Εγώ χρησιμοποιώ μια παλιά έκδοση του Camtasia που είναι υπεραρκετή. Το γράψιμο έχει γίνει πάνω σε μια καινούργια “φωτογραφία” από το GIMP με πολλαπλά layers που έχουν το κάθε ένα, μια καινούργια πληροφορία. Τα layers εμφανίζονται ένα ένα και τα άλλα είναι αόρατα. Οπότε έχουμε πολλές καινούργιες οθόνες για να γεμίσουμε.. Όταν τελειώσει όλη η διαδικασία όλες αυτές οι επμέρους εικόνες αποθηκεύονται για παραπέρα επεξεργασία – αν κάποιος θέλει.

Αυτά τα ολίγα σαν πρώτη προσέγγιση. Αν κάποιος έχει κάποια πρόταση τόσο σε επίπεδο προγραμμάτων, ή άλλων εφαρμογών, θα ήταν ευπρόσδεκτες οι προτάσεις και οι υποδείξεις.

Το ψηφιακό σχολείο θα γίνει με τον καθένα από εμάς και όχι από εξαγγελίες βαρύγδουπες και συνήθως χωρίς συνέχεια. Ας κάνουμε εμείς τις προσπάθειες μας μήπως και δώσουμε ερεθίσματα και πετύχουμε πολλά περισσότερα από μια… ανακοίνωση.

Σκεφτείτε τα…

Την καλησπέρα μου.