Γενικά – Page 15 – Η ΒΔΕΛΛΑ 2

Είναι ωραίο να μαθαίνεις…

Λένε ότι είναι ωραίο να μαθαίνεις. Προσωπικά πάντα το πίστευα και πάντα το προσπαθούσα. Σε κάθε φάση της ζωής μου έβαζα στόχους που σιγά σιγά κατακτούσα. Ποτέ δεν σταμάτησα να μαθαίνω. Ό,τι έπεφτε στα χέρια μου το έψαχνα…να δω τι κάνει, πως δουλεύει, τι κάνει αυτό το κουμπάκι, αν πατήσω αυτό τι γίνεται… και φυσικά τι κάνει αυτό το πρόγραμμα και πως δουλεύει το άλλο πρόγραμμα.

Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής ήταν αποκάλυψη για μένα. Τον ανακάλυψα μικρός, μόλις στα 23 μου και από τότε τον λάτρεψα. Ένα τέταρτο του αιώνα και κάτι ψιλά, έχω αφιερώσει στο να μαθαίνω. Οι ώρες δεν έχουν τέλος και τα χρήματα “που έχουν πέσει μέσα” επίσης δεν έχουν τέλος. Τα πράγματα έγιναν χειρότερα με το ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Και καλά όταν είχαμε τα μοντεμ με το τηλέφωνο. Πόσοι δεν μπορούσαν να πιάσουν γραμμή γιατί “δούλευε”. Δεν χρειάζεται πολύ φαντασία ότι με το που βγήκε το ADSL εγώ ήμουν εκεί. Ίσως όχι από τους πρώτους αλλά ήμουν εκεί. Άλλες “επενδύσεις” πάλι. Και φυσικά πέρασα όλες τις “παιδικές ασθένειες” που είχε το νέο σύστημα. Ατελείωτες ώρες στα τηλέφωνα της υποστήριξης, με πολλά προβλήματα και υπομονετικούς αλλά άσχετους τηλεφωνητές. Πως θα μπορούσαν άλλωστε να τα γνωρίζουν όλα και τις ιδιαιτερότητες κάθε συστήματος. Ήταν όλοι τους πάντως υπομονετικοί και ευγενικοί, ακόμα και όταν εγώ δεν ήμουν… και τόσο ευγενικός.

Πω πω!!!!Πληροφορίες!!!!! Πώ πω γνώσεις… Όλα τα καλά του κόσμου είναι εδώ. Σημειώσεις, ταινίες, παρουσιάσεις, βιβλία, όλα εδώ είναι… για μένα για να τα μάθω. Σαν το “πεινασμένο μάτι” άρχισα να βλέπω και να μη χορταίνω. Να διαβάζω άρθρα, να βλέπω εικόνες και βίντεο, να κατεβάζω κείμενα. Δεν μπορούσα να τα μάθω όλα… είναι πάρα πολλά. Όμως δεν το έβαλα κάτω. Ήταν εκεί για μένα… με περίμεναν να τα…μάθω. Τα πόδια μου “βρέχονται” από το νερό και εγώ μένει να σκύψω να πιω. (Από μια κρητική παροιμία : “γαϊδάρου πόδας στο νερό, θέλει ας πιει θέλει ας μη πιει” δηλαδή αφού βρέχονται τα πόδια στου γαϊδάρου (δηλαδή έχεις πρόσβαση σε κάτι…) αν θέλει ας πιει (αν θέλει ας το αξιοποιήσει αν δεν θέλει ας μη το κάνει… είναι δικό του πρόβλημα). Εγώ θέλω να πιω. Να σκάσω πίνοντας…

Όμως ποτέ δεν ασχολήθηκα να κατοχυρώσω ό,τι έμαθα. Κανείς δεν ξέρει τι ξέρω… ούτε και εγώ – ειλικρινά. Κάπου πριν 10 χρόνια όταν έπαιρνα μέρος συνέχεια σε σεμινάρια και επιμορφωτικές ημερίδες και διημερίδες αποφάσισα ότι αυτά τα χαρτιά που μου δίνανε στο τέλος κάποια αξία είχαν και άρχισα να τα μαζεύω. Μέχρι τότε τα “έβαζα κάπου…” και συνήθως τα ξεχνούσα. 300 ώρες σεμινάρια σε σχεσιακές βάσεις δεδομένων, παιδαγωγικά σεμινάρια στην ένωση χημικών, διαθεματικότητα, ΤΠΕ, εκπαιδευτικά, όλα μαζεύονται… κάπου είναι… δεν ξέρω σίγουρα… αλλά κάπου είναι και μάλλον όλα αυτά είμαι εγώ. Δεν έχει σημασία αν τα θυμάμαι, δεν έχει σημασία αν έχω χαρτί. Όλα αυτά… και πολλά άλλα είμαι εγώ.

Τώρα τελευταία αποφάσισα να διεκδικήσω και εγώ το δικαίωμα μου στη γνώση και να τη πιστοποιήσω. Είχα ξεχάσει πως είναι να διαβάζεις με πρόγραμμα. Είχα ξεχάσει πως είναι να πρέπει να παραδίδεις μια εργασία κάθε εβδομάδα, ή να έχεις να βγάλεις μια ύλη συγκεκριμένη. Βέβαια λόγω δουλειάς είμαι μαθημένος στο πρόγραμμα, αλλιώς δεν βγαίνει η διδασκαλία. Είναι ενάμισης μήνας τώρα που παρακολουθώ ένα σεμινάριο από το Καποδιστριακό στην Παιδαγωγική Ψυχολογία. Είναι πεντάμηνο και πραγματικά είναι άπειρα τα πράγματα που μαθαίνεις. Συνολικά είμαι 24 χρόνια καθηγητής. Πολλά πράγματα είναι προφανή όσον αφορά την εκπαίδευση, γιατί έτσι τα έχω μάθει, μέσα από τα χρόνια και την εμπειρία. Τώρα αποκτούν ερμηνεία και εξήγηση. Τώρα παίρνουν σχήμα και μορφή. Τώρα μπαίνουν σε σειρά. Και ακόμα τα καλύτερα έρχονται.

Ξαναέμαθα να μαθαίνω. Να διαβάζω και να μελετάω. Παραδοσιακός, γαρ, δεν μπορώ να διαβάζω από το μόνιτορ. Τα τυπώνω και τα μουτζουρώνω, με το μολυβάκι μου, τον τονιστή… εκεί τα κάνω να μου πουν όσα έχουν να μου πουν. Και αν δεν “ομολογήσουν” όσα πρέπει δεν φεύγουν από τα χέρια μου. Και αυτά μέσα σε όλη τη καθημερινότητα, με τις εξετάσεις, τα γραπτά, τα Lower και τα Proficiency, τις κιθάρες και τα ωδεία, τα σούπερ μάρκετ και τις λαϊκές. Κάποιες από τις εργασίες που παρέδωσα στο σεμινάριο, ήταν καλές κάποιες όχι. Δεν έχει σημασία… έτσι μαθαίνεις. Δεν μπορεί να τα ξέρεις όλα. Θα κάνεις λάθη, θα χάσεις μονάδες, θα τσαντιστείς και θα ξαναπιάσεις το βιβλίο να δεις τι βλακείες έκανες. Όμως έτσι μαθαίνεις και προχωράς.

Γιατί όλα τα παραπάνω; Γιατί σήμερα πήρα το πρώτο μου δίπλωμα… που λέει ότι γνωρίζω υπολογιστές. Μάλιστα… (Γιώργο και Έφη μπορείτε να κρυφτείτε γιατί…) είμαι πλέον πιστοποιημένος. Ναι πέρασα τις εξετάσεις πιστοποίησης… είναι ένας καλός λόγος να το γιορτάσω.

Λοιπόν η γιορτή τέλειωσε. Πρέπει να κλείσω γιατί έχω κιθάρα, και μετά να ελέγξω για μια ακόμα φορά τα θέματα που θα βάλω αύριο, να γράψω μια αναφορά σαν υπεύθυνος του κλάδου των φυσικών επιστημών, και να διαβάσω για το σεμινάριο. Φυσικά θα βγω και μια βόλτα να ενημερωθώ για τα καινούργια. Μέχρι την επόμενη φάση λοιπόν….

Καλό μήνα και καλησπέρα.

Ο ρατσισμός στα σχολεία…

Βαρύγδουπος τίτλος… που σε βάζει σε πολλές σκέψεις. Αφορμή μου έδωσε μια εκδήλωση που έγινε χθες στο Δήμο Βύρωνα με ακριβώς αυτό το θέμα. Ορίστε και μια φωτογραφία του προεδρείου, μια ο στόχος ήταν μετά από κάποιες εισηγήσεις να γίνει συζήτηση.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έκατσα μέχρι το τέλος για να παρακολουθήσω την πλήρη εξέλιξη της συζήτησης αλλά “βλέποντας προς τα πίσω” έχω κάποιες σκέψεις να καταθέσω. Από την άλλη πρέπει να πω ότι η έννοια της ερώτησης μάλλον θα πρέπει να επεξηγηθεί σε αυτές τις συζητήσεις μια και οι πρώτοι που μίλησαν μάλλον έκαναν τοποθετήσεις, λέγοντας τα δικά τους – στο θέμα πάντα – αλλά σε κάποια φάση αισθάνθηκα κάπως σαν όμηρος. Τέλος πάντων.

Η κριτική γίνεται “αφ’ υψηλού”, “εκ του μακρόθεν” και “εκ του ασφαλούς”. Που σημαίνει σε απλά Ελληνικά, ότι είναι εύκολο αν δεν έχεις κουνήσει το δακτυλάκι σου και δεν έχεις κάνει ποτέ τέτοια εκδήλωση… να ξέρεις τα πάντα και να μπορείς να κρίνεις. Με αυτές τις προϋποθέσεις λοιπόν ξεκινάμε…

Το θέμα είναι τεράστιο και η παρουσίαση ήταν εξαιρετικά περιορισμένη μια και μιλούσε για τα παιδιά που είχαν έρθει από την Αλβανία. Το λέω έτσι γιατί είναι γνωστό ότι σήμερα έχουμε πολλούς οικονομικούς πρόσφυγες από πολλές χώρες της Αφρικής, αλλά και χώρες από την περιοχή του Πακιστάν, Κουρδιστάν και … δεν ξέρω ποια άλλα μέρη. Βέβαια δεν νομίζω ότι θα είχαμε τις φοβερές διαφορές στις εμπειρίες των παιδιών αν και νομίζω ότι τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά αυτών των παιδιών θα τα έκανε να ξεχωρίζουν.

Θα σταθώ στις εμπειρίες αυτών των παιδιών και θα κάνω μια πρώτη διάκριση. Η διάκριση αφορά την πρώτη περίοδο έλευσης μεταναστών και την πιο πρόσφατη (ας πούμε μετά το 2000 – έτσι ενδεικτικά). Δεν εξετάζω την προέλευση των παιδιών αλλά τις εμπειρίες που μας μεταφέρανε ότι βιώσανε σαν δεκατετράχρονα ή και πεντάχρονα παιδιά που ξαφνικά βρέθηκαν σε ξένη χώρα.

Το πρώτο και κύριο, είναι το πόσο απροετοίμαστο ήταν το κράτος να δεχτεί τόσο κόσμο. Και δεν μιλάω για υποδομές φιλοξενίας αλλά για την εκπαίδευση. Αυτό το οποίο μας “καταλόγισαν” σαν ανοργανωσιά, ότι δηλαδή με “βαφτισοχάρτι” μπορούσαν να γραφτούν στο σχολείο, τελικά ήταν λύση η οποία έδωσε τη πρώτη δυνατότητα ένταξης στη νέα χώρα. Αλλιώς αυτά τα παιδιά τι θα κάνανε; Θα γυρνάγανε όλη μέρα, χωρίς καμιά προοπτική. Μέσα στο σχολείο όμως…το πρώτο καιρό λειτούργησε σαν πάρκινγκ μαθητών. Τα παιδιά βίωσαν την απομόνωση κυρίως λόγω γλώσσας. Οι συμμαθητές τους – από ότι είπαν – στο δημοτικό κυρίως λόγω “υποδείξεων άνωθεν” δεν τα κάνανε παρέα. Ενώ στο Γυμνάσιο και το Λύκειο που τα παιδιά αυτονομούνται στις επιλογές τους τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Αλλά οι εκπαιδευτικοί ήταν εντελώς απροετοίμαστοι. Δεν ξέραν με ποιο τρόπο να προσεγγίσουν αυτά τα παιδιά. Έτσι τα αφήνανε στην ησυχία τους. Χαρακτηριστικά αναφέρω αυτό που είπε ένα από τα παιδιά ότι την πρώτη φορά που σήκωσε το χέρι του για να πει μάθημα, η δασκάλα δεν κατάλαβε, και νόμιζε ότι ήθελε να πάει στη τουαλέτα. Δηλαδή δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήθελε να πει μάθημα. Μετά μεταφέρθηκε το κλίμα που δημιουργήθηκε από άλλους γονείς που θεωρούσαν ότι τα παιδιά των μεταναστών, δεν αφήνουν τη τάξη να προχωρήσει και καθυστερούν τη μόρφωση των παιδιών τους κλπ κλπ.

Αλλά και καμιά δεκαριά χρόνια αργότερα τα βασικά προβλήματα είναι τα ίδια. Η αντιμετώπιση των παιδιών είναι καλύτερη αφού η ελληνική κοινωνία πλέον δέχεται πιο εύκολα τα παιδιά των μεταναστών. Από την άλλη όμως κάποιες διαδικασίες πρέπει να αλλάξουν.

Δηλαδή ο μαθητής τελειώνει και πάει για σπουδές. Και συνήθως πετυχαίνει. Οι λόγοι είναι πολλοί. Μέσα από τις σπουδές βλέπουν ότι έχουν περισσότερες προοπτικές και δυνατότητες. Άρα για αυτά τα παιδιά οι σπουδές είναι μονόδρομος. Και μετά; Εδώ είναι ένα θέμα. Δεν ξέρω τι δυνατότητες υπάρχουν. Αλλά κατά τα λεγόμενα των παιδιών δεν υπάρχουν πολλά πράγματα και η πιθανότερη πορεία είναι το εξωτερικό και από εκεί να δουν τις προοπτικές που έχουν.

Μας δώσανε πολύ περιγραφικά τα βιώματα που είχαν του ξεριζωμού και την αγωνία του αγνώστου. Και καταλήξανε στο τέλος ότι δεν μπόρεσαν να ενταχθούν πλήρως και ότι αισθάνονται άνετα σε παρέες με ομοεθνείς τους. Μπορούνε να κινηθούν άνετα οπουδήποτε αλλά προτιμάνε τις παρέες με παιδιά από τη χώρα τους.

Εδώ όμως πρέπει να κάνω μια αναφορά και στο άλλον ρατσισμό που υπάρχει στα σχολεία. Αυτόν που δεν έχει να κάνει με την εθνική προέλευση των μαθητών. Τον κοινωνικό ρατσισμό. Εδώ δεν έχει φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά ή γλώσσα. Εδώ είναι για όλα τα παιδιά από όλα τα παιδιά. Η προέλευση είναι κοινωνική και το σημείο που στηλιτεύεται μπορεί να είναι οτιδήποτε. Από μια συμπεριφορά, ένα φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό, τα κιλά, … Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι μαθητές επίσης βιώνουν μια απομόνωση. Η απομόνωση αυτή συνήθως οδηγεί σε “αυτοεκπληρούμενη προφητεία” ( το άκουσα χθες και μου άρεσε). Δηλαδή μέσα από την απομόνωση το παιδί επιτείνει την κριτική και δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.

Και ποιος είναι ο ρόλος του εκπαιδευτικού; Μα να γεφυρώσει όλα αυτά τα “χάσματα”. Να τραβήξει όλους τους μαθητές του. Από όπου και αν προέρχονται. Να μπορέσει να εμπνεύσει τα παιδιά να προσπαθήσουν. Να μην αφήσει κανένα να “παρκάρει”. Να κόψει τον αέρα σε όποιον μαθητή προσπαθήσει να ασκήσει κριτική (κακόβουλη ή ρατσιστική) σε άλλον συμμαθητή του. Αλλά και ο ίδιος πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτικός στις εκφράσεις του και στη συμπεριφορά του. Α! ναι να μη ξεχάσω… να κάνει και το μάθημά του και να φροντίσει όλοι οι μαθητές του να έχουν τις απαραίτητες γνώσεις μετά την ολοκλήρωση του χρόνου.

Φυσικά όλα τα πιο πάνω δεν φιλοδοξούν να λύσουν το πρόβλημα του ρατσισμού στις τάξεις. Ούτε κατά διάνοιαν. Απλά είναι μια καταγραφή κάποιων σκέψεων – και μάλιστα λίγο χύμα (όπως συνήθως άλλωστε) – κυρίως για να προκαλέσουν τις δικές σας σκέψεις. Γενικά θεωρούμε ότι “εμείς είμαστε” και όλοι οι άλλοι “δεν είναι”. Αυτό έχει αλλάξει. Η νέα μορφή κοινωνίας είναι διαπολιτισμική και διεθνής. Μπορούμε να διατηρήσουμε τον χαρακτήρα μας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να “εξαφανίσουμε” τους άλλους. Όλος αυτός ο κόσμος που έχει έρθει στην Ελλάδα, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον, κατά την άποψή μου, θα έπρεπε να μπορέσει να ενταχθεί ενεργά στην ελληνική κοινωνία. Τότε νομίζω, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, θα δώσουν μια καινούργια ώθηση. Αλλά όσο αισθάνονται ότι είναι “ξένα σώματα”, δεν πρόκειται να προσφέρουν. Αντίθετα θα κλείνονται σε ομάδες ομοεθνών.

Σκεφτείτε τα, εκφράστε τις αντιρρήσεις σας αλλά και τις προτάσεις σας. Δεν γίνεται πάντοτε να μνημονεύουμε εκείνες τις εξαιρετικές “αποκλίσεις”, που κάποια σχολεία έχουν κάνει προσπαθώντας να λύσουν μια δεδομένη κατάσταση που είχαν στα χέρια τους. Αυτά είναι μεμονωμένα δείγματα που προήλθαν από ανθρώπους που έβλεπαν λίγο πιο μακριά. Αλλά αντίστοιχα θα μπορούσαμε να έχουμε μεμονωμένες περιπτώσεις που προσπάθησαν να “εξαφανίσουν” το πρόβλημα. (αν δεν έχουμε ήδη τέτοιες περιπτώσεις, και δεν έχουν βγει ακόμα στο φως). Θα έπρεπε να υπάρχει μια συνολική αντιμετώπιση, έστω σε ένα ευρύ πλαίσιο αλλά να δίνει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Επιμόρφωση εκπαιδευτικών (επί της ουσίας – γιατί συνήθως οι επιμορφώσεις εξυπηρετούν τους… επιμορφωτές) σε θέματα διαχείρισης τάξης και αντιμετώπισης καταστάσεων μέσα στη τάξη. Να μη στηριζόμαστε πλέον στην ατομική πρωτοβουλία και το ένστικτο του κάθε εκπαιδευτικού.

Σταματάω εδώ. Σκεφτείτε τα και μου λέτε. Τη καλημέρα μου.

Η πρώτη εντύπωση… είναι μία…

Έγινε και αυτό. Σήμερα είχα μια συζήτηση με τον μεγάλο μου γιο. Το θέμα του ήταν η εύρεση εργασίας. Έχει αρχίσει και προβληματίζεται και ψάχνεται. Βέβαια στη λογική τη δική μας μπορεί να φαίνεται μικρός αλλά στα είκοσί του δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσε η σκέψη και η προσπάθειά του να αυτονομηθεί και να αποδεσμευτεί.

Πάνω σε αυτή τη κουβέντα μιλήσαμε για το σημαντικότερο κομμάτι μιας συνέντευξης. Τη πρώτη εντύπωση. Είναι εκείνη η εικόνα που αποκτά κάποιος μόλις δει κάποιον για πρώτη φορά. Πολλές φορές είναι αυτή η εντύπωση που μένει ανεξάρτητα από την συνέντευξη αυτή καθεαυτή.

Το πρώτο σημείο είναι η στάση του σώματος. Μια στάση με αυτοπεποίθηση είναι σίγουρα μια πρώτη καλή εικόνα. Αλλά ποια είναι αυτή η στάση με αυτοπεποίθηση. Στητό σώμα κεφάλι όρθιο, σωστά “στερεωμένο” στους ώμους και βλέμμα καθαρό. Να κοιτάς τον άλλο στα μάτια με θάρρος και το σώμα να μη δείχνει να κουβαλά όλα τα φορτία του κόσμου. (Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί ξεκινάμε σήμερα και τελειώνουμε …αύριο)

Εκεί που αντιμετώπισα σθεναρή αντίσταση, ήταν το ντύσιμο. Δεν μπορούσε με τίποτα να καταλάβει γιατί στη δουλειά του πρέπει να είναι καλά ντυμένος. Η συνήθης απάντησή του ήταν… για τα ρούχα με πήρανε ή για να κάνω τη δουλειά. Όταν του είπα ότι στην συνέντευξη πρέπει να πάει καλά ντυμένος, γιατί όταν κάποιος τον δει πρώτη φορά θα σχηματίσει μια εντύπωση που θα είναι η πρώτη και μοναδική. Άρα οφείλει να είναι καλή. Ώστε να μην απορριφθεί από μια ατημέλητη εμφάνιση πριν καν μιλήσει. Φυσικά του τόνισα και το άλλο άκρο…”την Άρτα και τα Γιάννενα” που λέει ο λαός μας. Δηλαδή το υπερβολικό ντύσιμο. Προσπάθησα να του φέρω σαν παράδειγμα το χώρο δουλειάς μου που μια προσεγμένη εμφάνιση, χωρίς ακρότητες δείχνει πρώτα απ’ όλα ότι σέβομαι το χώρο δουλειάς μου αλλά και το κόσμο (τους μαθητές μου) που έχω μπροστά μου. Του ανέφερα για τις μέρες που δεχόμαστε γονείς που συνήθως πάω “γραββατωμένος”στο σχολείο και του εξήγησα ότι τότε “έχουμε φιλοξενούμενους” και οφείλουμε να είμαστε “πιο καλά ντυμένοι”.

Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκε να τα δεχτεί γιατί το επιχείρημά του ήταν ότι εγώ δεν αισθάνομαι άνετα αν δε φοράω το Τ- shirt και το τζινάκι μου. Η επιμονή μου στο γεγονός ότι με αυτό το τρόπο δείχνεις ότι αντιμετωπίζεις πιο σοβαρά κάποια πράγματα. και σαφώς τα “ράσα δεν κάνουν το παπά” αλλά σίγουρα τον δείχνουν. Και αν εσύ εξωτερικά δεν δείχνεις σοβαρός και ικανός να φροντίσεις την εμφάνισή σου, πως περιμένεις ο άλλος να σου εμπιστευτεί κάτι άλλο. Τη δουλειά του ας πούμε. Η αν εγώ δεν εμπνέω εμπιστοσύνη με την εξωτερική μου εικόνα πως θα μου εμπιστευτεί ο “άλλος” ότι πολυτιμότερο έχει… τα παιδιά του. Την ικανότητά μου σαν δάσκαλος και παιδαγωγός θα την εκτιμήσει αργότερα. Πρώτα όμως θα με δει.

Δεν είμαι σίγουρος ότι τον έπεισα. Βλέπετε εγώ εκφράζω μια “συντηρητικότητα” σε κάποια πράγματα ενώ αυτός είναι ο προοδευτικός και η νέα γενιά. Αυτά είναι ξεπερασμένα και αναχρονιστικά – κατά την άποψή του. Αυτό το …”τι λες ρε μπαμπά… Δεν ισχύουν αυτά σήμερα…”ακούστηκε αρκετές φορές. Εγώ όμως του αντιπρότεινα ότι αυτός που θα είναι από την άλλη μεριά του γραφείου έχει την ηλικία μου περίπου και πιθανότατα τις ίδιες απόψεις και κριτήρια, έδειξε να τον πιάνει σαν επιχείρημα και να προβληματίζεται.

Το έχω ξαναγράψει ότι όσο περνάει ο καιρός όλο καινούργιες εμπειρίες είναι. Κάθε καινούργιος χρόνος φέρνει και καινούργια πράγματα.

Τα έγραψα όλα αυτά γιατί σίγουρα κάποιοι θα έχουν προβληματιστεί με τέτοια θέματα. Η εικόνα με αυτοπεποίθηση είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Ας ξεκινήσουμε με τα θεμελιώδη και βλέπουμε.

Τη καλη… νύχτα μου. Τέτοια ώρα που το έγραψα τι άλλο να ευχηθώ.

Θέλω να γινω…πιστοποιημένος!!!!

Επιτέλους !!! Μια διαδικασία που ήταν σε εκκρεμότητα πολλά χρόνια τώρα μπήκε σε τροχιά κατάληξης. Δεν ξέρω αν έχει γίνει ευρύτερα γνωστό, αλλά μετά από αυτή την εγγραφή, και με τη βοήθεια τη δική σας καλό είναι να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο γνωστή. Αφορά την πιστοποίηση των εκπαιδευτικών στις νέες τεχνολογίες Α’ και Β’ επιπέδου.

Για να καταλάβετε τι εννοώ θα κάνω μια μικρή εισαγωγή.

Εδώ και τρία χρόνια περίπου, οι εκπαιδευτικοί ξεκίνησαν να πιστοποιούνται στο Α’ επίπεδο (όπως λέγεται) στις νέες τεχνολογίες, όπου ο κάθε εκπαιδευτικός με αυτή την διαδικασία, τεκμηρίωνε ότι έχει τις απαραίτητες γνώσεις πάνω στις νέες τεχνολογίες (χρήση Η/Υ, βασικές γνώσεις σε WORD, EXCEL, POWREPOINT). Η πιστοποίηση αυτή μπορούσε να αποκτηθεί από 5 κατηγορίες εκπαιδευτικών: Δημόσιους αναπληρωτές που είχαν ή δεν είχαν παρακολουθήσει τα εισαγωγικά σεμινάρια, δημόσιους μόνιμους καθηγητές που είχαν ή δεν είχαν παρακολουθήσει τα εισαγωγικά σεμινάρια. Για τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς δε η συμμετοχή στην πιστοποίηση μπορούσε να γίνει ΜΟΝΟ αν είχε παρακολουθήσει τα σεμινάρια. Αυτό ήταν μια αδικία μια και πολλοί από εμάς είχαν συνεχή ενασχόληση με Η/Υ αλλά παρόλα αυτά έπρεπε να παρακολουθήσουν 48 ώρες σεμινάριο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, να είναι ελάχιστοι οι συνάδελφοι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί που είχαν παρακολουθήσει τα σεμινάρια και είχαν πάρει την πιστοποίηση Α’ επιπέδου.

Αυτή είναι η ιστορία… Εγώ, όπου είχα βρεθεί, γκρίνιαζα με την αδικία αυτή και ζητούσα να έχουμε το δικαίωμα να πάρουμε μέρος στις εξετάσεις ακόμα και αν δεν είχαμε παρακολουθήσει το σεμινάριο, όπως οι άλλες δυο κατηγορίες συναδέλφων. Με την ανακοίνωση της “πιστοποίησης Β’ επιπέδου”, που έχει σαν προαπαίτηση την “πιστοποίηση Α’ επιπέδου”, ξανακάναμε αίτημα για συμμετοχή μας στην απόκτηση “πιστοποίησης Α’ επιπέδου”, προκειμένου, να προχωρήσουμε στην επόμενη φάση. Και “Ω!!! του θαύματος” μας δόθηκαν οι κωδικοί πρόσβασης, για να πάρουμε μέρος στις εξετάσεις. Κάποιος από τη Διεύθυνση/Υπουργείο, αποφάσισε να ξεμπλοκάρει τις διαδικασίες και επιτέλους να μπορέσουμε να προχωρήσουμε.

Χθες λοιπόν μπήκα στο “οικόπεδο”, έβαλα τους κωδικούς και έκανα αίτηση για πιστοποίηση και ΝΑΙ!!!! με “βρήκε” και μου έδωσε ημερομηνία. Στις παλαιότερες αιτήσεις μου, μόλις έλεγα ιδιωτικός εκπαιδευτικός… με πέταγε έξω (λες και είχα κατ….σει στο πηγάδι… που λέει και το αντίστοιχο ρητό). Τώρα όλα πήγαν μια χαρά. Και έτσι μέχρι το τέλος του μήνα θα πάρω μέρος στις εξετάσεις.

Όσοι λοιπόν συνάδελφοι από ιδιωτικά σχολεία θέλουν, μέσω του σχολείου τους μπορούν να επικοινωνήσουν με την διεύθυνση και να συνεννοηθούν για τη διαδικασία και να προχωρήσουν στην υποβολή αιτήσεων. Και είναι γρήγοροι. Το εννοώ. Πολύ γρήγοροι. Την Δευτέρα έκανα την αίτηση και την Τετάρτη είχα τους κωδικούς. Πέμπτη γράφτηκα στις εξετάσεις. Αλλά προσέξτε οι θέσεις γεμίζουν με την ώρα!!! Δηλαδή εμένα με εξυπηρετούσε το ΕΜΠ και είχε μόνο δυο μέρες που ήταν ήδη πλήρεις. Μετά πήγα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και είχε αρκετές αίθουσες και ώρες. Εκεί βρήκα μια, γράφτηκα με αριθμό 6 και σε μια ώρα είχε συμπληρώσει!!! (16 θέσεις). Αυτή είναι η πρώτη φάση. Ακολουθεί και δεύτερη φάση. Αυτές είναι για απόκτηση πιστοποίησης Α’ επιπέδου.

Υπάρχει ένα θεματάκι ακόμα..που η κοινή λογική δεν καταλαβαίνει αλλά είπαμε…”το μεγαλύτερο ταξίδι ξεκινάει με ένα μικρό βήμα…” Γιατί αυτή την πιστοποίηση να τη δικαιούνται μόνο οι ιδιωτικοί αορίστου χρόνου (από 6 χρόνια προϋπηρεσία και μετά…) και όχι και αυτοί με σύμβαση ορισμένου χρόνου (2 και 4 ετών όπως είναι σήμερα); Δηλαδή οι νέοι συνάδελφοι μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, χωρίς να μπορούν να χρησιμοποιούν υπολογιστές; Ή δεν το χρειάζονται τώρα στο ξεκίνημά τους να μπορούν να χρησιμοποιούν τις νέες τεχνολογίες; (Οι αναπληρωτές συνάδελφοι του δημοσίου είπαμε το έχουν το δικαίωμα). Επίσης δεν ξέρω αν υπάρχει αντιστοίχηση των ανεξάρτητων πιστοποιήσεων που δίνονται από εξωτερικούς φορείς (ECDL) με την πιστοποίηση. Γιατί ξέρω πολύ κόσμο που έχει τέτοια “διπλώματα” αλλά όχι πιστοποίηση.

Έτσι λοιπόν βρέθηκα να είμαι multitasking. Έχουμε το σεμινάριο της Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, τις εξετάσεις (την άλλη εβδομάδα έχω τρεις εισηγήσεις, που σημαίνει 180 γραπτά άμεσα και κανένα 8άωρο προετοιμασία), και την πιστοποίηση. Υπάρχουν και άλλα αλλά δεν είναι της στιγμής.

Μένει ένα ακόμα σημείο, που διεκδικούμε αλλά ακόμα φως δεν βλέπουμε. Την εγγραφή των ιδιωτικών εκπαιδευτικών στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Αν και κάναμε τις αιτήσεις μας τον Οκτώβριο, με την αλλαγή της κυβέρνησης και της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, οι αιτήσεις επεστράφησαν στο σχολείο, με το σχόλιο ότι η διεύθυνση (Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης) δεν είναι αρμόδια για να προωθήσει την διαδικασία. Η εγκύκλιος όμως έλεγε ξεκάθαρα, ότι στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς η υπογεγραμμένη αίτηση από τον διευθυντή του σχολείου (που αφορά πάλι εκπαιδευτικό με σύμβαση αορίστου χρόνου) συνυπογράφεται από την διευθυντή δευτεροβάθμιας και μετά αποστέλλεται για εγγραφή. Τι στην οργή… τις εγκυκλίους δεν τις διαβάζει κανείς πια; Εμείς σαν σχολείο, θα κάνουμε ότι δεν καταλάβαμε και θα ξαναστείλουμε τις αιτήσεις με την εγκύκλιο πάνω πάνω και υπογραμμισμένο το αντίστοιχο σημείο, για να δούμε τι ερμηνεία θα δώσουν στην επίμαχη παράγραφο. Τι να πω πια. Να θέλεις να κάνεις τη δουλειά σου και να μη σε αφήνουν να “αγιάσεις”.

Σας έπρηξα. Το ξέρω. Τα γράφω όμως εδώ, λίγο πιο αναλυτικά μπας και το δει κάποιος που να έχει τη κοινή λογική και να ξεμπλοκάρει τα προφανή και δίκαια και κυρίως χωρίς κόστος. (αλήθεια οι πιστοποιήσεις και η εγγραφή των συναδέλφων στο σχολικό δίκτυο σε πόσες κουρτίνες αντιστοιχούν; Ε ναι το είδαμε και αυτό: 196.000 € για κουρτίνες και δεν μπορούμε να πάρουμε πιστοποιήσεις!!!). Έπρεπε να το πω γιατί θα έσκαγα.

Αααχχχχ!! Ξαλάφρωσα. Τα είπα πάλι. Τη καλησπέρα μου.

Collateral…(2) (Αλλά τώρα είναι…απώλειες)

Διότι πως αλλιώς να το πω ότι με έχουν πεθάνει τα παΐδια μου, τα πόδια μου πονάνε και τα χέρια μου μου θυμίζουν την ύπαρξή τους σε κάθε κίνηση που κάνω.

Για να εξηγήσω τι έγινε. Είπαμε σήμερα να παίξουμε ένα “μπασκετάκι” μαθητές καθηγητές. Εγώ μπάσκετ δεν παίζω. Ποτέ δεν έπαιζα, γιατί δεν μπορώ τους εκρηκτικούς ρυθμούς του. Από την άλλη είναι και η κλασσική φυσική με την “αδρανειακή μάζα”… Σε απλά ελληνικά… Μέχρι να επιταχύνω, θέλω κάποιο χρόνο, όπως και αντίστοιχα στις επιβραδύνσεις. (ο νοών νοείτω και μέχρι εκεί). Παρόλα αυτά αποδέχθηκα την πρόσκληση και βρέθηκε με πλήρη εξάρτηση στο γήπεδο.

Το ζέσταμα το κάναμε χαλαρά, για να μη καούμε και δεν μπορέσουμε να παίξουμε. Η ευστοχία μου στηριζόταν στην ευστοχία…των άλλων αλλά τι να κάνεις γιαυτό είναι ομαδικό το άθλημα. Άρα η θέση μου ήταν κάτω από το καλάθι, μήπως πάρω κάποιο ρεμπάουντ αλλά και για κάποιο σκρινάρισμα σε επίθεση. ΟΚ μέχρι εκεί το κατέχω το άθλημα. Ευτυχώς είμασταν αρκετοί και οι αλλαγές έδιναν και έπαιρναν.

Είχαμε και την κερκίδα, η οποία οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν καταπληκτική γιατί εμψυχώνανε και χειροκροτούσανε και τις δυο ομάδες, αν και οι περισσότεροι ήταν μαθητές. Όπως επίσης χειροκροτούσανε στις καλές προσπάθειες από όπου και αν προέρχονταν. Δηλαδή απλά ήταν καταπληκτική. Όπως ίσως θα έπρεπε να είναι παντού.

Ακούστηκαν πολλά σχόλια για τους καθηγητές…

Ο «κατάσκοπός μας» – που το καταδιασκέδασε από τα σχόλια – αναμεταδίδει:

Για το γενικό Διευθυντή – για παράδειγμα : Αυτός ξέρει μπάσκετ… (μάλλον δεν το περιμένανε)

Για τον θρησκευτικό και την επιτυχία του στα rebound το σχόλιο ήταν ότι : Τον σηκώνουν οι …αρχάγγελοι. (έχει υψηλά κονέ) Προς το παρόν δεν έχουμε το πλήρες κείμενο της «αναφοράς» αλλά θα ξέρουμε σύντομα.

Τα στατιστικά λένε ότι MVP (Most Valued Player) ήταν ο φυσικός μας, ο οποίος να σημειωθεί ότι είναι και ο γηραιός της ομάδας. Άμα το «έχεις» φαίνεται. Και είναι φανερό ότι ο Αντώνης το έχει. Άσχετα αν το διακωμωδήσαμε με σχόλια για στροφορμές ( όταν γυρνούσε στη στεφάνη και έβγαινε έξω…) ή όταν έξω από τη ρακέτα ακουγότανε ξαφνικά ένα «φραπ» και έμπαινε το τρίποντα. (εκεί μιλάγαμε για γωνίες βολής και άλλα τέτοια…). Η μέση ηλικία της καθηγητικής ομάδας ήταν περίπου 45.

Πάντως δεν μας λυπήθηκαν… η αλήθεια είναι. Αλλιώς πώς να εξηγήσεις ότι ο γενικός διευθυντής «μέτρησε» το γήπεδο σε μια διεκδίκηση, και ο μαθηματικός μας βρέθηκε «ιπτάμενος» να διεκδικεί την μπάλα.

Άντε να το πω… Τελικά νικήσαμε με έναν ολόκληρο πόντο διαφορά. Και για τυχόν απορίες – κακίες ο αγώνας τελείωσε με ρολόι και όχι μόλις αρχίσαμε να κερδίζουμε.

Το σίγουρο είναι ότι όλοι κερδίσαμε. Μικροί μεγάλοι. Προσωπικά το καταδιασκέδασα αλλά αν κρίνω και από τιε εκφράσεις όλων των παρισταμένων δεν ήμουνα ο μόνος. Τα ντοκουμέντα τα έχουμε έτοιμα. Τώρα θα δω τι μπορώ να εμφανίσω. Για να δω…

Νομίζω ότι γίνεται φανερή η ένταση και το πάθος.

Αυτά για σήμερα. Τη καλησπέρα μου.

Collateral… (παράπλευρες αλλά… εκδηλώσεις).

Τέλος σχολικής χρονιάς. Είμαστε σε φάση πανικού. Έχουμε τις εξετάσεις καθ’ οδόν. Είμαστε εξεταστικό κέντρο για τα παιδιά μας, αλλά έχουμε και τις παράπλευρες εκδηλώσεις.Ποιες είναι αυτές;

Στο τέλος της χρονιάς παρουσιάζονται οι εργασίες που τρέχανε όλο το χρόνο. Αυτές είναι διαφόρων ειδών και διαφορετικής έκτασης η κάθε μια. Έτσι κλασσικά τα τελευταία χρόνια την παρουσίαση των εργασιών τεχνολογίας των μαθητών της Α” λυκείου. Προ καιρού είχαμε τη γαστρονομία, επίσης είχαμε αστρονομία πριν μια εβδομάδα και παρακολούθηση του έναστρου ουρανού και γνωριμία με τα αστέρια.

Σήμερα λοιπόν είχαμε το θέατρο στα Αγγλικά.. Τι σημαίνει αυτό….

Ένας χρόνος δουλειά για να παρουσιαστεί μια παράσταση. Δεν θα σταθώ απλά στην αναφορά. Θα προσπαθήσω να μπω από πίσω στα παρασκήνια και στα παραλειπόμενα. Την υπεύθυνη συνάδελφο πίσω από αυτό την “βρήκα” στο σχολείο πριν 21 χρόνια. Μα το θέατρο στα αγγλικά ασχολείται πολλά χρόνια και όχι ερασιτεχνικά. Παρακολούθησε σεμινάρια σκηνοθεσίας, διάβασε έτρεξε.

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν την “ξύλινη” παράσταση των αυτοσχεδιασμών και του αυθορμητισμού. Μαθαίνουν την ηθοποιία με την κίνηση, με το σώμα, με τη χροιά της φωνής. Δεν μένει τίποτα στη τύχη. Τα παλιά μπαούλα ανοίγουν, επιστρατεύονται γιαγιάδες, παλιά ρούχα, έπιπλα, τα πάντα. Φέτος χρησιμοποιήθηκαν και παλιά νυφικά μια και το έργο ήταν “Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι” και είχε και γάμο μέσα. Πίσω από την σκηνή ήταν μια στρατιά μαθητών για τα σκηνικά. Αλλάζανε σε ελάχιστο χρόνο. Αν και έχουμε δυο σκηνές…Δηλαδή για την ακρίβεια μια πολύ μεγάλη που χωρίζεται με μια κολόνα. Και το εκμεταλλευόμαστε κατάλληλα. Παιδιά να βοηθήσουν στο κουβάλημα και στο φτιάξιμο. Στο μακιγιάζ γίνεται ένας κακός χαμός. Και εδώ κάποιοι έχουν γίνει εξπέρ. Και δεν μιλάμε για το καλλυντικό μακιγιάζ. Μιλάμε για θεατρικό μακιγιάζ.

Και τα παιδιά δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Δίνουν από τον χρόνο που δεν έχουν. Εκτός από τη προκαθορισμένο δίωρο κάθε Τετάρτη, έχουν και πρόβες τα Σάββατα, όσο πλησιάζει ο καιρός.

Και φτάνουμε στη μέρα. Όπου τα παιδιά παρουσιάζουν τη δουλειά τους. Και λάμπουν. Τα δίνουν όλα, και αποδίδουν το 110 % των δυνατοτήτων τους. Και βγαίνει μια παράσταση όπου δυσκολεύεσαι να συνειδητοποιήσεις ποιοι είναι αυτοί πάνω στη σκηνή. Αν αυτοί είναι οι μαθητές σου που έχεις κάθε μέρα μπροστά σου, ή είναι “κάποιοι άλλοι”. Και τελειώνει η παράσταση και ένα τεράστιο “ΟΥΦ” ακούγεται στην αίθουσα και σβήνει μαζί με το χειροκρότημα το άγχος όλης της προσπάθειας. Και έρχεται η ικανοποίηση. Και μαζί με την ικανοποίηση η απόλαυση. Η απόλαυση της κάθε στιγμής. Ευχαριστιούνται τα συγχαρητήρια και τις ευχές των δικών τους ανθρώπων που ήρθαν να τους δουν. Οι συγγενείς και φίλοι μαζί με τους συμμαθητές τους και πολύ λίγους από τους καθηγητές τους. Το τελευταίο δεν το έχω καταλάβει ποτέ.

Εγώ ένα πράγμα μπορώ να πω. ΜΠΡΑΒΟ. Μπράβο σε αυτούς που πήραν τα χειροκροτήματα αλλά και ένα μεγάλο μπράβο σε όλους εκείνους που δεν πήραν κανένα χειροκρότημα. Σε όλους εκείνους που ήταν “από πίσω” και στήριζαν την προσπάθεια. Να είστε όλοι καλά και να εξακολουθήσετε να μας χαρίζετε μοναδικές στιγμές. Μοναδικές στιγμές που είχα το προνόμιο να είμαι εκεί και αν ζήσω.

Τη καλησπέρα μου.

Και έτσι φύγαμε από Βέροια…(μέρος 2ο)

Το ξέρω ότι άργησα να γράψω το τελευταίο κομμάτι αλλά… όπως ίσως περιμένατε δεν το ξέχασα.

Ξεκινήσαμε λοιπόν τη Κυριακή λίγο νωρίτερα ομολογώ. Πριν τη λήξη. Ο λόγος ήταν ότι ήθελα οπωσδήποτε να περάσω από Βεργίνα. Εμ πως…Έφτασα μέχρι εδώ πάνω…Έκανα 1400 χιλιόμετρα σε δυο μέρες και να μη δω τους τάφους του Φιλίππου…(καλά ένας είναι ο τάφος του Φιλίππου αλλά λέμε τώρα. Αυτά δεν τα έχει πολλά κανείς….).

Και έτσι κινήσαμε και φτάσαμε.. μετά από μισή ώρα, περίπου. Δεν θέλω να το λέω, γιατί δημιουργώ άσχημη εντύπωση αλλά… να κάπου μπερδεύτηκα στην έξοδο από τη πόλη… Όχι πολύ αλλά …εντάξει το βρήκα το δρόμο τελικά. Και έτσι φτάσαμε… Είχε και ράλλυ εκείνη τη μέρα. Ναι… Όχι δεν τρέξαμε εμείς…αλλά να… είχε ράλλυ. (Σταματάω.. δεν έχω άλλες δικαιολογίες γιατί χάθηκα…)

Ακολουθήσαμε τις καφέ ταμπέλες των αρχαιολογικών χώρων και φτάσαμε στον αρχαιολογικό χώρο. Φτάνοντας βρήκαμε πολλά πάρκινγκ αλλά κανένας δεν είπε πόσο χρέωνε τη στάθμευση… Όλοι λέγανε ότι ήταν 100 μέτρα από τον Αρχαιολογικό χώρο. Τέλος πάντων το πάρκινγκ θα το έψαχνα αφού έφτανα στον αρχαιολογικό χώρο. Και έφτασα… και ακριβώς δίπλα είχε αλάνα. Και φυσικά πήγα εκεί. Δωρεάν και άπλα και δίπλα. Και ψάχνοντας βλέπω το χώρο… Να δείτε και εσείς…

Και πάρα πολύ κόσμος. Πολύς κόσμος… Και σχολεία. Εκδρομές…Μπήκαμε πληρώσαμε 8 € (δεν θα έλεγα λίγα. Αν πάει κανένας με την οικογένειά του 32 €… δεν είναι λίγα…(για μένα 40 €)). Και εκεί κατάλαβα τη γκάφα…Φορούσα τα γυαλιά ηλίου για την οδήγηση που έχουν και τη “μυωπία μου μέσα”. Και κατέβηκα όλο άνεση τη ράμπα… και μπήκα στο μουσείο… και ξαφνικά σκοτάδια. Μα σκοτάδια… εντελώς και εγώ με τα γυαλιά ηλίου. Καλά λέω να τα βγάλω… έλα που δεν έβλεπα τίποτα…Τα έβαζα… σκοτάδια…

Τι να κάνω λοιπόν… Πήγαινα κολλούσα τη μύτη μου στα κείμενα για να διαβάσω… και μετά τραβιόμουν παραπίσω έβαζα τα γυαλιά (Κάτι σαν Stevie Wonder δηλαδή…) για να δω το έκθεμα και άντε πάλι τα ίδια… στο επόμενο έκθεμα. Αφού να σκεφτείτε μπέρδεψα τον τάφο του Φιλίππου με τον τάφο του γιου του Αλέξανδρου. Ευτυχώς με άκουσε μια φύλακας ξεναγός και μου εξήγησε τις διαφορές… (μιλάμε… αόμματος)Και το πήρα ανάποδα… έβαλα τα “γυαλάκια μου” και ναι κατάλαβα ότι ήταν δυο οι τάφοι… Ρεζίλια….Το ηθικό δίδαγμα… Το μουσείο είναι φανταστικό αλλά πολύ σκοτεινό. Αν φοράτε γυαλιά ηλίου με μυωπία… πάρτε τα άλλα. Τα άσπρα. Θα έχετε πρόβλημα. Επίσης θέλει χρόνο. Και καλύτερα να ξεκινήσετε ανάποδα. Πίσω από τον τύμβο είναι το μαγαζάκι με τα βιβλία και τα σουβενίρ. Ξεκινήστε από εκεί αγοράζοντας το βιβλίο. Ναι έχει και “ελλήνικος”. (Μου τη σπάνε όταν δεν έχουν τις ελληνικές εκδόσεις σε τέτοια τουριστικά μέρη… Εδώ το σώσανε). Ρίξτε μια ματιά και μετά περάστε μέσα. Θα καταλάβετε πολλά περισσότερα. Και μην έχετε κανονίσει πολλά για μετά. Μπορεί να αργήσετε.

Πολύ όμορφο. Το είδαμε και αυτό. Και πήραμε το δρόμο για κάτω…και… ωραία η Εγνατία… το ξαναείπα αυτό. Και πολλά ζούζουνα… Πάρα πολλά ζούζουνα. Πρέπει να έχει να κάνει με τη βλάστηση και τα πολλά νερά. Και πρέπει να είναι και θρεμμένα. Δυνατός θόρυβος και μεγάλο σημάδι στο παρμπρίζ… και μείωση στην ορατότητα… και που να βάλω τους υαλοκαθαριστήρες μόνο άπλωμα θα είχε…σε κίτρινα πράσινα και κοκκινωπά ζουμάκια… Και δώστου να πηγαίνουμε… και μετά τσουπ… δεξιά στην εθνική για Κατερίνη, και βουρ…και άντε πάλι η ανισόπεδη της Κατερίνης (το είπα ότι είναι ωραίο πράμα…) και φτάσαμε στα Τέμπη… και ΣΤΟΠ… Δεν περνάει κανείς. Μα αφού είπαν ότι θα ανοίξουν… Τι έγινε πάλι…

Άντε πάλι… κοινωνικές σχέσεις…

Έδεσα χειρόφρενο κατέβηκα… γνωρίστηκα με τους φίλους συνοδοιπόρους… συζήτησα για τα τρέχοντα θέματα και μετά κατά τις 2.40 άνοιξε… ο δρόμος… και φύγαμε…

Τι ωραία διαδρομή… τα δέντρα… τα βραχάκια καρφωμένα με δίχτυ και κάτι ωραία κρικάκια, και καρφάκια και σημαιάκια και ένα χοντρό κοτετσόσυρμα… λέω εγώ τώρα για το πλέγμα. Και σε όλη τη διαδρομή… 10 μέτρα που είχαν χώματα και έκλειναν το ένα ρεύμα… Δεν ξέρω τι άλλο είχαν να κάνουν αλλά όντως 10 μέτρα ήταν. Άντε δώδεκα. Δεν ήταν παραπάνω. Δεν ξέρω γιατί ήθελε τόσο καιρό αυτή η δουλειά. Προφανώς και δεν ξέρω αλλά να… δεν μου φάνηκε και τόσο πολύπλοκη… Για να το πω όπως μου έρχεται… μου θύμισε εκείνους τους τύπους που την δουλειά της μισής ώρας την τραβάνε μια βδομάδα και με υπερωρίες… και κάθε μέρα διαδίδουν πόσο ταλαιπωρούνται για την δουλειά που κάνουν και πόσο πολύπλοκη είναι… Δεν ξέρω.

Το τελευταίο το άκουσα σήμερα. Ανοίγουν λέει και επειδή κάνανε πολύ καλή δουλειά. ανοίξανε και οι τέσσερις σταθμοί διοδίων… που θα είναι ακριβότερα… για να καλύψουν ό,τι δεν πήρανε τους 4 μήνες που ήταν κλειστά και τα στραβά έξοδα από τους Ελβετούς αλπινιστές που δούλεψαν 10 με 30 μέτρα πάνω από το δρόμο για να βάλουν τα καρφιά. Τώρα γιατί έπρεπε να είναι Ελβετοί και αλπινιστές για να δουλέψουν σε αυτά τα “ύψη…”, και όχι ένας γερανός με ένα καλαθάκι όπως αυτά που έχουν για να αλλάζουν τις λάμπες στους δρόμους… δεν το κατάλαβα…

Επίσης δεν κατάλαβα γιατί η αύξηση στα διόδια θα παραμείνει και για όλα τα υπόλοιπα χρόνια…γιατί δεν έχω ακούσει για μείωση διοδίων ποτέ… Τέλος πάντων…

Πάντως η διαδρομή ήταν…κουραστική λόγω συνέχειας….Αυτές οι ευθείες…Αλλά δεν έβρισκα εύκολα να σταματήσω για φαγητό. Και όπως έχω ήδη πει εκεί που σταμάτησε η νέα εθνική οδός και μπήκα στο παραλιακό κομμάτι…βρήκα όπως ήδη είπα στο Καραβόμυλο. Να μη τα ξαναλέμε…

Τη καλησπέρα μου…

Πάμε Ευαγγελισμό;

Κάποτε το σλόγκαν ήταν…”πάμε πλατεία;” από τους 10 μικρούς Μήτσους. Εμείς είπαμε να πάμε μια βόλτα στον Ευαγγελισμό, μια και ήταν ωραία μέρα και… δεν είχαμε τι να κάνουμε.

Φυσικά και δεν έγιναν έτσι τα πράγματα. Στον Ευαγγελισμό δεν πας για βόλτα. Βασικά δεν πας καθόλου. Σε πάνε. Έτσι έγινε και με εμάς.

Πρωί πρωί λοιπόν η μητέρα μου με ενημερώνει ότι ο πατέρας μου πέρασε “άσχημα”. Είναι η κωδική λέξη που σημαίνει ότι μάλλον πάμε νοσοκομείο. Σήμανε οικογενειακός συναγερμός. Ενημερώθηκε ο αδελφός μου, ο ανηψιός μου και ο μεγάλος μου γιος, να έχουν υπόψη τους ότι ίσως χρειαστεί να αναλάβουν μετακινήσεις ή τρέξιμο.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, ο αδελφός μου με ταξί και εγώ με μηχανάκι. Βλέπετε τη ξέρουμε τη δουλειά. Αν χρειαστεί κάποιος να φέρει κάτι στα γρήγορα, άλλη λύση από το μηχανάκι δεν υπάρχει. Κοιτάξαμε τα εφημερεύοντα και είδαμε καρδιοχειρουργικό : Ευαγγελισμός. Το σύμπτωμα ήταν ένας πόνος περίπου στο στέρνο και πλάι και πίσω και με ιστορικό ένα τετραπλό bypass νομίζω είχαμε ένα καλό λόγο να πάμε τρέχοντας. Όπερ και εγένετο.

Μπήκαμε κατευθείαν και πήγαμε καρδιοχειρουργικό. Εξηγήσαμε τι και πως και μας παραπέμψανε καρδιολογικό, το οποίο αν και δεν είχε εφημερία, μας δέχτηκε και έκανε μια εξέταση στο πατέρα μου. Δεν βρήκε κάτι άξιο λόγου και μας έστειλε ξανά στο χειρουργικό. Εκεί μας έδωσε ένα πλήρες πακέτο εξετάσεων ψάχνοντας να δούνε την αιτία. Βέβαια σχολίασε ότι σήμερα ΔΕΝ ΕΙΧΕ εφημερία και παρόλα αυτά ξεκίνησε τη διαδικασία. Κάναμε όλες τις εξετάσεις και πήραμε γνωμάτευση που ευτυχώς ήταν καλή.

Δηλαδή μια “λαμπρή” μετριότης στις τιμές των εξετάσεων. Κανένα εύρημα και πήραμε το δρόμο για το σπίτι.

Βέβαια βιώσαμε τα κακά του ελληνικού συστήματος Υγείας, που σημαίνει, άπειρες ώρες καθυστέρησης ΑΛΛΑ (προσέξτε το) δεν είναι επειδή κάθονταν αλλά επειδή τα μηχανήματα δεν επαρκούσαν. Ήταν γεμάτα κόσμο και κόσμος πήγαινε και ερχότανε.

Όταν πήγαμε στα εξωτερικά είχανε τρία φορεία. Όταν έφυγα είχε πάνω από 15 φορεία. Πολλά τροχαία, χτυπήματα και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Νομίζω ότι για άλλη μια φορά θα πρέπει να πω ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους πρώτα και μετά γιατρούς, που θα μπορούσαν κάλλιστα να μας στείλουν σε εφημερεύον νοσοκομείο, αλλά αντίθετα έσκυψαν πάνω στο πρόβλημα και ασχολήθηκαν. Οι τραυματιοφορείς (τρεις όλοι όλοι) πήγαιναν και φέρνανε φορεία συνέχεια. Συνέχεια όλοι σε κίνηση και τρέξιμο. Μακάρι να μπορέσουν να φτιάξουν κάποια πράγματα (εδώ μπαίνουμε στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας) και να τους δοθούν οι δυνατότητες να δουλέψουν σωστά.

Αν πιστέψουμε ότι δεν είμαστε εμείς το κέντρο του κόσμου, τότε πολλά πράγματα θα αλλάξουν.

Τη καλησπέρα μου.

Και έτσι φτάσαμε στη Βέροια… (μέρος 1ο)

Μετά από περίπου 7 ώρες δρόμο, γύρω στη 1.30 το μεσημέρι, φάνηκε η Βέροια μπροστά και δεξιά μας. “Υπερυψωμένη” με ένα γκρεμό μπροστά της. Όπως την είδα είχε εκείνη τη διαρρύθμιση που ξέρουν οι απλοί άνθρωποι να εκμεταλλεύονται και εμείς οι άνθρωποι της πόλης έχουμε ξεχάσει πως είναι. Προσανατολισμός από ανατολή προς δύση, απλωμένη σε αυτό τον άξονα, να τη βλέπει όλη τη μέρα ο ήλιος που είναι πολύτιμος κυρίως τον χειμώνα. Με μικρό ύψος σπιτιών. Όχι πολύ φαρδείς δρόμους, αποκαλύπτοντας την παλιά της ιστορία (Καταλαβαίνετε τι εννοώ, πόλη με αυλές και το ένα σπίτι “μέσα” στο άλλο και μετά ήρθαν τα αυτοκίνητα και έπρεπε να γίνουν δρόμοι….) Κλασσικά έχουμε τον περιφερειακό δρόμο, και ένα κεντρικό δρόμο. (Δεν θυμάμαι σίγουρα το άνομα : Άνοιξης νομίζω) Πέντε έξι στενά πιο πάνω είναι ο εμπορικός δρόμος και ένας άλλος εμπορικό δρόμος κάθετα που τους συνδέει. Δεν θυμάμαι ονόματα αλλά αν ψάξετε στο χάρτη σίγουρα ξεχωρίζουν.

Περπατώντας για κανένα δίωρο στη Βέροια, Παρασκευή απόγευμα, περισσότερο χαζεύοντας – και ψάχνοντας ρεβανί… – τα είδα όλα. Δηλαδή δεν είδα να “λείπει” κάτι. Ίσως οι φίρμες των μαγαζιών να μη μου ήταν γνωστές αλλά είχε μαγαζιά κάθε είδους. Και φυσικά ρεβανί. Και έφτασα και πίσω από τον Άγ. Αντώνιο και βρήκα το ρεβανί του Χουχλιούρη ( ή κάπως έτσι). Πολύ ωραίο δεν λέω αλλά – για να πω την αλήθεια δεν το βρήκα εξαιρετικά διαφορετικό από τα άλλα ρεβανί που έφαγα στη Βέροια. (ίσως η γλώσσα μου δεν πιάνει τις μικρές διαφορές αλλά την κεντρική ιδέα : ήταν όλα φανταστικά).

Πολύ ωραίο το πάρκο που έχει το κέντρο ΕΛΙΑ μέσα. Περπατώντας το έχεις την αίσθηση ότι είσαι σε “παραλία” μια και είναι στο πλάι εκείνου του βράχου που είπα γκρεμό στην αρχή, και σου δίνει μια αίσθηση άπλας κοιτώντας προς το κάμπο. Αυτή η αίσθηση επιτείνεται το βράδυ που τα χωριά φαίνονται σαν νησάκια στο βάθος. Και κόσμος στο πάρκο. Πολύς κόσμος και νεαρόκοσμος. Ωραία εικόνα. Ξεχασμένη στην Αθήνα. Το να περπατάς έτσι άσχετα και να μαζεύονται οι παρέες των παιδιών στα παγκάκια. Εδώ αν δεν έχει εμπορικό κέντρο… δεν λέει.

Η Νάουσα δεν ξέρω πως είναι, γιατί απλά δεν μπήκα καθόλου μέσα. Χωροταξικά έχει την ίδια διαρρύθμιση με τη Βέροια αλλά σε άλλο επίπεδο…πιο ψηλά. Έτσι μου φάνηκε. Δεν κοίταξα και το GPS να δω υψόμετρο. Το ίδιο στύλ πάντως. Ξανά βράχος μπροστά, ανατολικοδυτική διαρρύθμιση και κατά μήκος ανάπτυξη. Αλλά πιο πράσινη. Πολύ πιο πράσινη.

Πριν μπούμε στρίψαμε δεξιά και πήγαμε για Αγ. Νικόλαο. Όταν φτάσαμε εγώ έκανα “κοπάνα” τη πρώτη ώρα από το συνέδριο και περπάτησα στο πάρκο. Θα μπορούσα να κάθομαι ώρες…Εντάξει θα το βαριόμουνα στο τέλος αλλά τώρα δεν το χόρταινα. Για να καταλάβετε…ρίξτε μια ματιά στις φωτό που ακολουθούν – χωρίς σχόλια.

Μετά σαν να μην έφτανε αυτό πήγα για ένα καφεδάκι στο ξενοδοχείο ΒΕΡΜΙΟ (εκεί ήταν η συνεδρίαση των ΠΕ4) όπου στη καφετέρια με τη μισή γυάλινη οροφή στην άκρη και τις τεράστιες τζαμαρίες ήμουνα έξω – μέσα και ηρέμησα. Μετά πήγα “μέσα” αλλά ανανεωμένος.

Δεν μπορώ λοιπόν να σας πω πολλά για τις πόλεις.

Για το φαγητό… (φυσικά και θα υπάρχει αναφορά…)

Παρασκευή μεσημέρι… Βεργιώτικο (δίπλα στο ξενοδοχείο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – αυτό φαίνεται από τη λεωφόρο). Μου άρεσε. Χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό ήταν “τίμιο” φαγάδικο. Επέμεινα πολύ σε ντόπια φαγητά αλλά δεν βρήκα κάτι (- δηλαδή δεν μου προτείνανε κάτι – και έτσι κινήθηκα παραδοσιακά…).

Στη Νάουσα μπορείτε να φάτε πέστροφα ψητή. Ακριβώς απέναντι από το Ξενοδοχείο Βέρμιο αλλά και στο Βέρμιο. Και στα δύο υπάρχει πολύ καλό φαγητό.

Στην επιστροφή φάγαμε στο Καραβόμυλο…αρκετά αργά αλλά και εκεί είχε καλό φαγητό. Αν και είναι πέρασμα δεν είχε εκείνη την εικόνα της αρπαχτής του περαστικού και άντε να ξεμπερδεύουμε.

Για τον επόμενο γύρο….έμεινε η Βεργίνα και το μουσείο στους τάφους. (Θα δούμε πότε).

Τη καλημέρα μου.

Αθήνα – Βέροια ή αλλιώς…

…πως να χαθείς με GPS.

Ξεκινήσαμε για Βέροια σε αντίξοες συνθήκες μια και το Τέμπη ήταν κλειστά. Συνήθως έχω κάνει την άσκηση μου από το Γούγλη, έχω δει τις διαδρομές, έχω μελετήσει τα χωριά κλπ κλπ και γενικά αισθάνομαι έτοιμος για τη διαδρομή. Τώρα μια και τα “λημέρια” αυτά δεν τα είχα “ξαναπατήσει”, κούμπωσα το GPS του είπα που θέλω να πάω…(ναι και ακούει και μιλάει το σκασμένο). Σκέφτηκα λοιπόν να μη πάω κατευθείαν Βέροια μια και δεν δουλεύουν τα Τέμπη και είπα Αγιά Λαρίσης. Ξεκινάω λοιπόν μεσ’ στην καλή χαρά και έχοντας υπόψη ότι “βγαίνω” στην δεύτερη έξοδο Λάρισας. Και ξαφνικά ανάβουν τα βελάκια για δεξιά, κόβω…βγάζω φλας και στρίβω…Αλλά κάτι δεν πάει καλά…Ο συγκεκριμένος δρόμος δεν δείχνει να είναι “επαρχιακή οδός” που βγάζει στην Αγιά. Σαν στενάκι βγαίνει. Και μετά στροφή αριστερά… στο κάμπο!!!!!Μια άααααααππλλλλλααααα δεξιά αριστερά μπροστά…. Πανικός !!!

– Σίγουρα καλά πας…

– Ξέρω εγώ έτσι λέει το μηχάνημα…

-Και …που είναι η Αγιά;

– Ξέρω γω… από εδώ πάντως λέει.

– Καλά πάμε…(κοιτάζω και τη βενζίνη… έχω 200 Κμ μέσα… εντάξει κάπου θα φτάσουμε)

Ξαφνικά μπροστά μου και αφού ήμουν σε χωματόδρομο ανάμεσα στα χωράφια στο κάμπο… βλέπω νταλίκες να τρέχουν….

-Σωθήκαμε αδέλφια…. ξηρά μπροστά!!!!! (λέμε τώρα)

Και έτσι μετά από 15 λεπτά κάμπου βρήκαμε τον σωστό δρόμο. Αλλά εγώ είχα την ανησυχία. Ρωτάω λοιπόν σε ένα βενζινάδικο… (το κλασσικό νεοελληνικό GPS. Τι δορυφόροι και αηδίες!!!!). Ναι μου λένε ότι από εδώ για Αγιά. Κοιτάμε τις ρυθμίσεις στο μηχανάκι και μου λένε ότι το βρήκανε το πρόβλημα : ήταν ρυθμισμένο στην κοντινότερη διαδρομή. Άρα από τα χωράφια…γλίτωσα 50 μέτρα και έχασα 10 χρόνια από τη ζωή μου. Εντάξει λέμε να το ρυθμίσουμε.. στην πιο γρήγορη διαδρομή, του λέμε “πήγαινέ μας Βέροια” το ξανακουμπώνουμε στη βάση του και…ξεκινάμε.

Και τι βγάζει το μηχάνημα του δ…λου τώρα; Αναστροφή… πίσω από τα Τέμπη. Βρε είναι κλειστά τα Τέμπη. Όχι!!! Αναστροφή…λάθος πας. Όπου έβρισκε δρομάκι μας γυρνούσε πίσω. Τελικά το έκλεισα και ακολουθούσα τις τεμπέλας για Θεσσαλονίκη. Και βρήκα την Αγιά και την υγειά μου.

Κατά την παραλία λέω ας το ξανανοίξω. Εγώ μάλλον θα τα λέει καλά. (Σκέφτηκα… Ε ρε και να ήξερα). Προχωράω παραλία, παραλία… (φανταστικά τοπία όντως…) Αργή διαδρομή βέβαια με τα στροφιλίκια της αλλά και με καλή παρέα. Καμιά τριανταριά ακόμα αυτοκίνητα. Σε κάποια φάση έχοντας αφήσει τη παραλία πίσω μου…βγαίνω σε μια διασταύρωση… Η λογική (και η νοητή γραμμή του δρόμου) έλεγε λοξά αριστερά. Όοοοοχχχχιιιι το GPS έλεγε μπροστά. Άντε να πάμε…Και περάσαμε μέσα από ένα φανταστικό χωριό. Τι νερά, τι πλατάνια, τι σπιτάκια… μεγαλείο. Και μετά από 10 λεπτά περιήγηση ξαναβγήκαμε… στην λογική προέκταση του δρόμου. Μετά από μισή ωρίτσα ακόμα…νάμαστε στα Τέμπη. Δεξιά… και φύγαμε.Συνολικό κόστος…. 1,5 ώρα, ωραία τοπία, περιήγηση στο κάμπο και στα γύρω χωριά…Μετά ξαναμπαίνουμε στην Εθνική και αρχίζουμε να το “ξεκαπνίζουμε” Και περνάμε από την φανταστική σήραγγα της Κατερίνης, (μεγάλο κέρδος θα έλεγα) και νάτη η ταμπέλα… Αριστερά στα 2000 μ Βέροια, Νάουσα, Κοζάνη….ή με άλλα λόγια ΕΓΝΑΤΙΑ…Nice!!! και φύγαμε.

Αλλά η ορατότητα μειώνεται. Σε κάθε “τακ” που ακούγεται ένα σημάδι εμφανίζεται στο παρμπρίζ. Πολλά ζούζουνα πετούσαν, τώρα δεν πετάνε… τα έχω μαζί μου. Βάρυνε το αυτοκίνητο. Πολύ πράμα.Να σας δείξω φωτό για να καταλάβετε.

Και ξαφνικά… στο δεξί μου χέρι… η Βέροια. Φτάσαμε!!!! Χρόνος : 7 ώρες με καφέ και αξιοθέατα.

Αρκετά για σήμερα. Στο επόμενο… η Βέροια όπως την “είδα”.

Τη καλημέρα μου.