Category: Εκπαιδευτικά

…ΤΑ “ΠΑΙΔΙΑ”

Τη προηγούμενη βδομάδα βρέθηκα στις Βρυξέλλες όπως έχω ήδη πει, συνοδεύοντας μια ομάδα από 20 μαθητές. Οι μαθητές αυτοί ουσιαστικά συμμετείχαν σε ένα think tank μέσα από το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ (ναι καλά διαβάσατε) προσπαθούν να πιάσουν το σφυγμό των νέων ανθρώπων και αυριανών πολιτών, προκειμένου να χαράξει τη κατάλληλη πολιτική.

Έτσι παρακολουθήσαμε μια σειρά ομιλίες αλλά σχεδόν όλες άφησαν μια πικρία. Δεν έδιναν αρκετό χρόνο για ερωτήσεις. Κάτι που όλα τα παιδιά (104 αν θυμάμαι καλά από 7 ή 8 σχολεία από όλη την Ελλάδα : Αθήνα – Θεσσαλονίκη – Πάτρα – Καλαμάτα) ήθελαν πάρα πολύ. Έτσι μετά τους εσπευσμένους τερματισμούς – μερικές φορές σχεδόν “δυναμικά” – το σύνολο σχεδόν των παιδιών βγαίνανε με μια έκφραση απογοήτευσης. Και όσοι είχαν την ευκαιρία να ρωτήσουν δεν τους λυπήθηκαν. Ρωτούσαν καίριες ερωτήσεις… χωρίς περιστροφές και διπλωματική “ευγένεια”. Και πραγματικά ήταν μια ωραία εμπειρία. Για να καταλάβετε τι ερωτήσεις κάνανε – όχι όλοι αλλά ακούστηκαν αρκετές τέτοιου τύπου – ” Γιατί μας φωνάξατε εδώ και μας ρωτάτε για το μέλλον της Ευρώπης, αφού κανείς δεν μας ακούει εμάς τους νέους και δεν έχουμε δικαίωμα ψήφου ή να ελέγξουμε με κάποιο τρόπο τα πράγματα” Κόκκαλο ο εισηγητής. Ή στο ΝΑΤΟ : “Πως εξασφαλίζετε την ειρήνη όταν σε κάθε ανάμειξη σας παίρνετε μαζί σας όλα τα μέλη της συμμαχίας” κοινώς βάζετε 28 +1 χώρες σε πόλεμο. Κάτι για τον καιρό ήταν η απάντηση.

Εδώ πρέπει να πω ότι θαύμασα τους ομιλητές όταν δεν ήθελαν να δώσουν μια απάντηση σε μια “καυτή” ερώτηση. Οι μαθητές προσπαθώντας να τεκμηριώσουν την ερώτηση τους κάνανε μια εισαγωγή, και μετά υποβάλανε την ερώτηση. Ο ομιλητής έπιανε μια άσχετη φράση και ανέπτυσσε μια απάντηση πάνω σε αυτό αποφεύγοντας επιμελώς να απαντήσει. Και ο μαθητής έμενε με την ερώτηση : Μα καλά μου απάντησε τώρα; Αφού δεν είπε τίποτα. Αν είχε την δυνατότητα έκανε διευκρινιστικά την ίδια ερώτηση. Και πάλι άκουγε κάτι άσχετο.

Μου άρεσε γιατί είδα ότι τα παιδιά δεν τρώνε κουτόχορτο, και αυτό σαφώς είναι μια υποσχόμενη εικόνα. Μου άρεσε γιατί ξέρανε πολύ καλά τι γίνεται και διεκδικούσαν το δικαίωμά τους να έχουν απαντήσεις. Μου άρεσε για παράδειγμα όταν σε μια στιγμή αφηρημάδας ο προεδρεύων ευχαρίστησε τον προηγούμενο ομιλητή και προλόγισε τον επόμενο ενώ είχε σηκωθεί μια μαθήτρια να κάνει ερώτηση. Σηκώθηκε ΟΛΗ η αίθουσα από τις διαμαρτυρίες,  και αν και επέμενε ο προεδρεύων στο να ολοκληρώσει τη φράση του, τον “υποχρέωσαν” να καθίσει και να περιμένει μέχρι η μαθήτρια να υποβάλλει την ερώτηση και να πάρει την απάντηση της.

Ανέφερα έτσι μερικά περιστατικά, προσπαθώντας να πω ότι τα παιδιά μας δεν είναι πεσμένα μέσα στους υπολογιστές και ξεκομμένα από την πραγματικότητα και τα διεθνή. Όσο και αν τα έχουμε παραφορτώσει με “δουλειά” στο σπίτι, έχουν τον χρόνο, να βλέπουν, να μαθαίνουν και να σκέφτονται. Και αυτό είναι καλό.

Από την άλλη είχα την τιμή – κυριολεκτικά – να παρακολουθήσω ένα καταιγισμό ιδεών, (brainstorming) ελεύθερο, χωρίς περιορισμό. Μου άρεσε η γλώσσα, ο αυθορμητισμός, η σκέψη και πως “γυρνούσε το μπαλλάκι” της σκέψης ανάμεσα σε παιδιά “άσχετα” και πως κάπου εμφανιζόταν από το πουθενά, το σημείο που έπρεπε να καταγραφεί.  Μου άρεσε ο τρόπος που άφηναν κάποιον – χωρίς διαδικασίες – να προεδρεύει, εκφράζοντας με αυτό το τρόπο την κοινή αποδοχή στο πρόσωπό του. Μου άρεσαν εκείνα τα παιδιά που όταν ήθελαν να μιλήσουν επέβαλλαν την παρουσία τους με τη σιωπή τους, απλά σηκώνοντας το χέρι και περιμένοντας από όλους να ησυχάσουν για να μιλήσουν. Ήταν μια άλλη εικόνα, που κατέβαζε τους τόνους και έδινε χρόνο σε όλους να σκεφτούν παραπέρα αλλά και να προσέξουν τι ακούγεται. Ήταν πολύ καλό το ότι δεν υπήρχαν πηγαδάκια. Συμμετείχαν όλοι. Έστω και με μία λέξη ο καθένας, έβαζαν το λιθαράκι τους στη συζήτηση.  Μέσα σε δύο ώρες, μετά από μια πολύ γεμάτη μέρα που ξεκίνησε νωρίς, βγήκε ένας βασικός “χάρτης” των σκέψεων και των ιδεών, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και το ΝΑΤΟ. Τα ερωτήματα που είχαν τεθεί για απάντηση… δεν απαντήθηκαν αλλά σίγουρα καταγράφηκαν τα βασικά σημεία και μένει η επεξεργασία για μια ολοκληρωμένη απάντηση. Από αυτά που άκουσα θα τα λένε “τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη” όπως λέει η παροιμία.

Μέσα από την εκδρομή, βρεθήκαμε πιο κοντά οι μαθητές με τους καθηγητές τους, ξεφύγαμε από τα στενά πλαίσια του μαθήματος και της τάξης. Γελάσαμε μαζί, σχολιάσαμε πράγματα και καταστάσεις, βρεθήκαμε στο ίδιο τραπέζι και μιλήσαμε για πάρα πολλά πράγματα. Είναι πολύ ωραία εμπειρία, γιατί όπως έχω αρκετές φορές πει, οι μαθητές φεύγουν από το σχολείο και το μόνο που μπορώ να πω είναι αν ξέρει χημεία – και αυτό με βάση αυτά που θέλει το αναλυτικό πρόγραμμα – και τίποτα άλλο. Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι γνωρίζω κάποια παιδιά.

Το συμπέρασμα είναι ότι έχουμε πολλά να περιμένουμε από τους μαθητές μας. Είναι κρίμα που μέσα σε όλο αυτό το κλίμα που μας βομβαρδίζουνε καθημερινά, δεν μπορούμε να τα αφήσουμε να ονειρευτούν και να πετάξουν… Βλέπετε με αυτό τον βομβαρδισμό “ειδήσεων” πως μπορεί να ονειρευτεί κανείς και να σχεδιάσει. Παρ’ όλα αυτά, μας βλέπουν, μας κρίνουν, μας χρεώνουν και μας πιστώνουν. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να υποτιμήσουμε την νέα γενιά…δηλαδή αυτό που ακούγεται πολλές φορές από άτομα μεγάλης ηλικίας…” η σημερινή νεολαία… άσε…” και άλλα τέτοια απαξιωτικά. Κάπου είχα διαβάσει : “Τα παιδιά έχουν φτερά και οι δάσκαλοι μαθαίνουν τα παιδιά να πετάνε”. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να μπορούν να πετάνε και οι δάσκαλοι. Γιατί αν εμείς δεν μπορούμε να πετάξουμε – μια και μας έχουν κόψει ποικιλοτρόπως τα φτερά – πως θα μάθουμε τους μαθητές μας;

Το κακό είναι ότι όλες αυτές οι εμπειρίες δυστυχώς δεν μπορούν να γίνουν κτήμα όλων των παιδιών. Και εδώ έρχονται οι νέες τεχνολογίες οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν αυτές οι ιδέες, να γίνουν κτήμα όλων… μια και όπως χαρακτηριστικά μας είπαν ότι στη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι όλα διάφανα και καθαρά.Οπότε να είστε σε αναμονή για υλικό για μελέτη.

Τη καλημέρα μου…και από ότι δείχνει η μέρα και το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί θα είναι καλό. Για τα άλλα κλείστε ραδιόφωνο και τηλεόραση και ξεχαστείτε για το Σαββατοκύριακο. Από Δευτέρα όλα και όλοι εδώ θα είναι πάλι.

Είναι πολλές φορές που υπάρχουν πράγματα και μέρη δίπλα μας και δεν τα βλέπουμε. Η καθημερινότητά μας είναι τόσο πιεσμένη, και ο χρόνος μας τόσο λίγος που δεν προλαβαίνουμε να δούμε τι μας περιβάλλει.

Πάνω σε αυτή τη βάση, προχθές πήγαμε μια παιδαγωγική έξοδο. Δύο φορές το χρόνο, το σχολείο βγαίνει σε παιδαγωγικές εξόδους, με σκοπό οι μαθητές να δουν καινούργια πράγματα, να μάθουν κάτι έξω από το βιβλίο, και να βρεθούν σε μέρη που συνήθως δεν βρίσκονται μόνοι τους.

Ένα μέρος που είναι πολύ όμορφο να το περπατήσεις είναι τα Αναφιώτικα. Βρίσκεται στη βορεινή πλευρά, του βράχου και βλέπει απέναντι τον Λυκαβηττό και όλο το λεκανοπέδιο…πιάτο.

Ξεκινήσαμε από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, και τη Πύλη του Αδριανού, για να περάσουμε απέναντι και να μπούμε από Αρεοπαγίτου στον χώρο γύρω από την Ακρόπολη. Σε συγκεκριμένα σημεία υπήρχαν μαθητές που έλεγαν πληροφορίες για το τι βλέπαμε κάθε φορά. Έτσι οι περισσότεροι μπόρεσαν να καταλάβουν τι είχαν μπροστά τους. Γιατί ο Ναός του Δία είναι ο μεγαλύτερος της Ελλάδας με 9πλάσια περίπου επιφάνεια από τον Ναό του Ποσειδώνα και σχεδόν τριπλάσιο ύψος…Τι σήμαινε η Πύλη του Αδριανού και ποιος ήταν ο Αδριανός. Μπαίνοντας στο πεζόδρομο θέλαμε να πάμε στο θέατρο του Διονύσου…αλλά δεν μπορέσαμε λόγω απεργίας. Έτσι έξω από τα κάγκελα είδαμε το θέατρο, μιλήσαμε για χορηγίες και τον περίπατο και το Ωδείο του Περικλέους. Μετά ανεβήκαμε πάνω στα Αναφιώτικα, και χαθήκαμε στα στενάκια. Για μισή ώρα είμασταν “αλλού”. Αυτά που είχαμε μπροστά μας δεν ήταν Αθήνα αλλά κάποιο νησί. (Δεν έχω πάει στην Ανάφη άρα δεν ξέρω πως μοιάζει.) Φτάσαμε στον εξώστη και εκεί κατάλαβα τη σημασία της πατριδογνωσίας, μια και δυσκολεύτηκαν να προσανατολιστούν και να καταλάβουν τι βλέπουν. Το ορόσημα των Αθηνών. Βλέπετε από το λεωφορείο ή το αυτοκίνητο του μπαμπά, δεν φαίνονται αυτά τα πράγματα. Πολύ περισσότερο αν φοράς και ακουστικά – όπως γίνεται συνήθως – και απομονώνεσαι.

Μετά κατεβήκαμε και φτάσαμε στην οικία Κλεάνθη ή αλλιώς το παλιό Πανεπιστήμιο (τώρα είναι μουσείο), όπου είπαμε κάποια πράγματα για να φτάσουμε πάνω από την Ρωμαϊκή Αγορά και τους Αέρηδες. Στάση και εδώ, και καταλήξαμε στη Μητρόπολη. Η Μητρόπολη των Αθηνών έχει και αυτή την ιστορία της, την οποία ακούσαμε. Είπαμε και δυο λόγια για το Μοναστηράκι και τον Ηριδανό, και εκεί κάπου, τελείωσε ο γύρος. Είχαμε περπατήσει περίπου 2 ώρες στα στενά της Πλάκας και της Αθήνας. Αν είχαμε επισκεφτεί και το θέατρο του Διονύσου θα είχαμε μια καλύτερη εικόνα.

Η ανάδραση που είχα, ήταν ότι ποτέ δεν είχαν πάει “από εκεί” – και λογικό το βρίσκω – όπως ότι δεν ξέρανε το θέατρο του Διονύσου ενώ γνωρίζανε το θέατρο του Ηρώδου του Αττικού (νεώτερο και πολύ μικρότερο). Η εικόνα των Αναφιώτικων τους άρεσε αλλά τους άρεσε και η εικόνα από τον “εξώστη” πάνω από τα Αναφιώτικα.

Το μόνο ρίσκο που υπάρχει σε αυτή την έξοδο είναι ο καιρός. Εμείς εδώ είμασταν προνομιούχοι και ο Αττικός ουρανός έκανε το θαύμα του. Η σχετικά χαμηλή θερμοκρασία έκανε τον περίπατο ευχάριστο. Μπορέσαμε να δούμε και να καταλάβουμε την σημασία του μαρμάρου κάτω από το Αττικό φως όσον αφορά την αισθητική του μνημείου, και τι σημαίνει Πεντελικό μάρμαρο, Παριανό μάρμαρο και πωρόλιθος (από Ιταλία και Συρακούσες μεριά…)

Έτσι την επόμενη φορά, που θα πρέπει να πάτε κάπου με μια σχολική τάξη, ψάξτε το διαφορετικό, το δίπλα σας, αυτό που προσπερνάμε και δεν σηκώνουμε το κεφάλι να το κοιτάξουμε. Η Αθήνα τουλάχιστον έχει πολλά τέτοια μέρη. Και μέσα σε μια βόλτα μιας ώρας, γύρω γύρω, υπάρχει πλήθος θεμάτων να μιλήσεις.  Η Πλάκα είναι θησαυρός, το Θησείο, το Κέντρο με τα ιστορικά κτίρια και τους ναούς και εκκλησίες. Μια βόλτα στη Πανεπιστημίου από πάνω μέχρι κάτω έχει πλήθος θεμάτων να δεις και να σχολιάσεις.

Παρασκευή σήμερα, Σαββατοκύριακο ενόψει, με κάποια “σκέψη” για βροχή αργότερα το μεσημέρι. Πάλι θα “μυρίσει” ο τόπος… όχι όμως τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος – δυστυχώς – αλλά την άλλη. Να δούμε τι θα κάνουμε στο τέλος. Όπως και να έχει…

Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο…

doing nothing…Σχεδόν. Μύρισα τριαντάφυλλα, τα κλάδεψα, τα καθάρισα, τα πότισα..(θα τα χαρούν οι γείτονες πάλι στην νέα ανθοφορία). Είναι φανταστική η φύση. Δεκαπέντε μέρες τον Αύγουστο, τα πότισα, τα κλάδεψα και πάνω στο φούντωμα τους με μπουμπούκια, έφυγα. Γυρίζοντας βρήκα τουλάχιστον 50-60 τριαντάφυλλα που είχαν κλείσει το κύκλο τους και είχαν ξεραθεί. Δηλαδή κάποια στιγμή ο κήπος θα ήταν γεμάτος “χρώματα και αρώματα”.

Τώρα στο χωριό είναι ερημιά. Όλοι τρυγάνε. Έχουν φύγει και μόνο αργά το βράδυ βλέπεις κανένα φως στα σπίτια. Η δουλειά είναι ζόρικη και υπάρχουν πολλοί εποχιακοί εργάτες – συνήθως Αλβανικής προέλευσης –  που το βράδυ γεμίζουν τη πλατεία αλλά και όσα σπίτια – ψιλογκρεμισμένα – ψιλοερημωμένα υπάρχουν.

Ανακάλυψα και ένα φαγάδικο – αξιόλογο για όποιον βρεθεί κατά Αίγιο μεριά – το “πάμε Πλατεία”. Στη μεγάλη πλατεία του Αιγίου, με ποικιλία φαγητών κυρίως μαγειρευτών. Συνήθως “πάει πακέτο”, αλλά ο χώρος είναι όμορφος για να κάτσεις κιόλας. Λιτός και απέριττος, με διακριτική διακόσμηση, χωρίς τίποτα το κραυγαλέο. Προσωπικά, ό,τι έχω φάει εκεί, μου έχει αρέσει… (αν είναι δόκιμη η έκφραση). (Ένα Σαββατοκύριακο πήγαμε,  να βάλουμε και τσουκάλι… δεν λέει. Ούτε κάτι στα γρήγορα… Αυτό είναι μια λύση).

Το Σαββατοκύριακο μου έδωσε το χρόνο να διαβάσω πάλι τις σημειώσεις μου για τις νέες τεχνολογίες. Θέλω να γίνω δημοσιογράφος… Μπορώ; (Χε χε – έρχεται…αργότερα).

Η εφημερίδα, δυο μέρες βγήκε μόνη της… βλέπετε δεν είχα ΙΝΤΕΡΝΕΤ στο χωριό και έτσι δεν έψαξα να βρω καλούδια. Βέβαια μου άρεσε που οι θησαυροί  μου βρήκαν ανταπόκριση και προωθήθηκαν δεόντως – και ευχαριστώ για αυτό – Και εσείς όμως αν βρείτε κάτι καλό.. μην αμελήσετε… Twitt- άρετε το και θα βγει στον αέρα. Αν βάλετε και το #manaliss θα το ανεβάσει μόνο του. Το Ίντερνετ ούτως ή άλλως δεν έχει μυστικά…μη κρατάτε και εσείς…

Ανεβαίνοντας στο χωριό είχα και μια κούτα βιβλία. Τα βιβλία αυτά ήταν παιδικά εικονογραφημένα, με ένα μεγάλο πλήθος αντικειμένων, αεροπλάνα, πλοία, διάστημα, φύση, ….Ο λόγος… η δωρεά. Τα έπαιρνα όταν τα παιδάκια μου ήταν μικρά. Τώρα πιάνουν τόπο και σκονίζονται. Στους φίλους που θα δοθούν, τα παιδάκια τους 6-10-12 χρονών έχουν αρκετά χρόνια για να τα αξιοποιήσουν και δεν έχουν το Google  να τους λύνει όλες τις απορίες. Βασικά δεν έχουν κανένα να τους λύνει τις απορίες. Γεωργοί και οι δύο γονείς με βασικές σπουδές, προσπαθούν όσο μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Και ο Γιωργάκης θα πάει πρώτη Γυμνασίου και αντί για βιβλία θα πάρει ένα DVD να το διαβάσει…με το μάτι και να το τυπώσει με το χέρι… Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε στο μικρόκοσμό μας… Όλοι έχουμε υπολογιστές, σύνδεση στο Ιντερνετ, printer, και όλα τα καλά για να μπορέσουν να υποκαταστήσουν τα βιβλία που δεν θα πάρουν. Τι το θέλουν το ψωμί… Γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι… ( η κάπως έτσι το είπε η Μ Αντουανέτα όταν έμαθε ότι ο λαός του Παρισιού είχε επαναστατήσει για ψωμί).

Να σας περιγράψω μια περυσινή ημέρα της οικογένειας αυτής, για να δείτε πως είναι έξω από το χρυσό σας κλουβί.

Πρωινό ξύπνημα και 7.30 φορτώνουμε τα τρία παιδιά στο αυτοκίνητο – γιατί η Νομαρχία έκοψε το ταξί – αφού δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν οι γονείς – και ξεκινάμε από τη Κουνινά για Αίγιο. (15 χλμ). Μοιράζουμε τα παιδιά. Ο μικρός νηπιαγωγείο και τα δύο μεγαλύτερα στο δημοτικό.  Ο μικρός σχολάει 12.30 και τα μεγάλα 1.30. Παίρνουμε τον μικρό και παραμένουμε Αίγιο να σχολάσουν και τα άλλα  ( αν επιστρέψει στο χωριό – σε ένα τέταρτο θα πρέπει να ξαναφύγει και να ξαναπάρει το μικρό στο Αίγιο). Βλέπετε ο δημοτικό έκλεισε στο χωριό. Παίρνουμε τα παιδιά, επιστροφή, φαγητό και 5 το απόγευμα ξανά κάτω για Αγγλικά. Όλα μαζί  πάλι. Ο μικρός δεν κάνει Αγγλικά, αλλά τα άλλα δυο δεν έχουν την ίδια ώρα και έτσι από τις 5.30 μέχρι τις 9.00 έχουμε φροντιστήριο. Και η αναμονή που γίνεται… στο αυτοκίνητο. Διαβάζοντας βιβλία ή και μαθήματα, ανάλογα ποιο παιδί έχει επιστρέψει… Λοιπόν… ας ξυπνήσουμε λίγο. Στην επαρχία οι γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να μάθουν κάποια πράγματα, πρέπει να δώσουν αγώνα…μόνοι τους. Άστε λοιπόν, τις εκτυπώσεις, τα DVD και τα άλλα φρου φρου και αρώματα.  Γιαυτό δεν ολοκληρώνουν τις σπουδές τους πολλά παιδιά. Στο χωριό τα περισσότερα έχουν φύγει. Το χωριό ερημώνει. Όταν πρωτοπήγα (2000) τα παιδιά που μαζεύονταν μα τα παιδιά μου στην αυλή και παίζανε ήταν καμιά 20αριά. Τώρα δεν νομίζω να είναι 10 όλα όλα…  Τέλος πάντων. Τα έγραψα όλα αυτά θέλοντας απλά να δώσω τα εύσημα σε όλους εκείνους τους αφανείς γονείς, που είναι πίσω από τα παιδιά τους και προσπαθούν να τους προσφέρουν τα καλύτερα. Και μη μένει το μυαλό σας στο καλοκαίρι, αυτό γίνεται όλο το χρόνο, και στα 650 μ υψόμετρο , έχει κρύο, βροχή, χιόνι, πάγο, παγετό… όλο το πακέτο.

Και η προσφορά της ημέρας : ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ : Φωτογραφικός εκτυπωτής ΜΕΟΡΤΑ (Τσεχοσλαβάκικος – αν θυμάμαι καλά) με φακό 50 – άρι και ασπρόμαυρη και έγχρωμη κεφαλή. Και υποδομή σκοτεινού θαλάμου. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι έχω… λεκανάκια, τανκ για φιλμ, λαβίδες… Δεν είμαι σίγουρος. Πριν 10 χρόνια είχα ένα πλήρη σκοτεινό θάλαμο που δούλευε. Τώρα θέλει λίγο ψάξιμο. Ο εκτυπωτής είναι πάντως καλός.  Αν κάποιος ενδιαφέρεται, κυρίως κάποιος σπουδαστής φωτογραφίας, ή αν κάποιος έχει σχολή φωτογραφίας, σε δήμο, κοινότητα ή οτιδήποτε άλλο, ας ρωτήσει. Θα μου επιτρέψετε να περιμένω λίγο  να δω από θα υπάρξει  – αν υπάρξει ενδιαφέρον  – και να διαλέξω που θα πάει. Από την άλλη εσείς είτε στα σχόλια, είτε σε mail με ενημερώνετε σχετικά. Θα με στεναχωρούσε πολύ να πάει στα σκουπίδια… Λοιπόν όσοι το διαβάζετε αυτό προωθείστε το…

Μέχρι τότε…τη καλησπέρα μου και καλή βδομάδα… για όλους σας…

να αεριστεί λίγο το blog… Έπιασε σκόνη και μυρίζει “κλεισούρα”. Αρχίζω να μη γράφω πια τόσο συχνά. Δεν είναι ότι έχω δουλειά, εντάξει όλο και κάτι βρίσκεται, αλλά κυρίως είναι η νέα ενασχόληση μου σαν εκδότης. Δεν μπορώ να βρω τη φόρμουλα εκείνη που θα φροντίζει να φέρνει την κατάλληλη πληροφορία στην εφημερίδα. Θέλω θέματα σχετικά με εκπαίδευση, τεχνολογίες, καινοτομίες στην εκπαίδευση, τρόπους διδασκαλίας και ότι άλλο θα μπορούσε να ενδιαφέρει εκπαιδευτικούς που το ψάχνουν και ψάχνονται.

Δεν ήξερα τι να κάνω και έτσι έβγαλα δύο εφημερίδες. Τη γενική έκδοση, που είναι συνδεδεμένη, με όλους όσους ακολουθώ, μέσω Twitter.  Όσοι έχουν κάποιο σύνδεσμο εμφανίζονται στη γενική έκδοση. Στην περιορισμένη έκδοση, έχω βάλει σχετικές λέξεις κλειδιά αλλά αν δεν προωθήσω κάποια μνήματα τα άρθρα είναι πολύ λίγα. Ακόμα δεν έχω βρει εκείνες τις λέξεις κλειδιά αλλά που θα πάει…

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι στο Twitter. Από το twitter έρχονται συνέχεια πληροφορίες. Όση ώρα σας γράφω έχω ήδη πάρει 15 tweets – και μου έχει σπάσει το νεύρα ο υπολογιστής που γράφει με υστέρηση περίπου 1 δευτερολέπτου. Το Τwitter είναι για να λες σε όλους που είσαι και τι κάνεις. Ωραία. Γιατί να το κάνεις αυτό…δεν ξέρω. Αν όμως είσαι σε ένα μέρος με ωραίο περιβάλλον. Τότε το μήνυμα σου, κάνει μια διαφήμιση στο χώρο και το κάνει γνωστό παραέξω. Αλλά αν βρεις ένα ωραίο site που πιθανόν να ενδιαφέρει και κάποιον άλλο, τότε στέλνεις τον σύνδεσμο και το μοιράζονται όλοι. Καλό; Εμένα μου αρέσει. Η εφημερίδα μου δημοσιεύει ό,τι στέλνω εγώ, αλλά και αυτοί που ακολουθώ (απαραίτητη προϋπόθεση, να περιέχουν σύνδεσμο). Έτσι λοιπόν, μαθαίνω όλα όσα στέλνουν αυτοί που παρακολουθώ και εκεί το είδα. Ξεκίνησε από τη βιβλιοθήκη Λιβαδειάς. Το είδα εδώ. Διαβάστε το λιγάκι προσεκτικά και πείτε μου τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για αυτό…

Το σκέφτηκα πολύ και έχω κάποιες ιδέες. Θα σας τις παρουσιάσω μία μία…

Ξεκινάμε από την βασική αρχή ότι ζούμε σε μια καταναλωτική κοινωνία. Εντάξει είμαστε σε περίοδο λιτότητας αλλά νομίζω ότι αυτά που θα πω κάτι θα σας θυμίζουν…

Λοιπόν

1. Έχουμε αγώνες ποδοσφαίρου…Νομίζω ότι πολλοί από εμάς πήρανε καινούργιες τηλεοράσεις. Τις παλιές τι τις κάνατε; Να σας δώσω μερικές λύσεις….Δωρίστε τις σε ένα σχολείο. Συνήθως οι τηλεοράσεις που έχουμε στα σπίτια μας είναι αρκετά μεγάλες ώστε να δείχνουν σωστά σε μια τάξη. Με ένα τραπεζάκι με ρόδες και ένα DVD player των 30 € έχουμε ένα συστηματάκι που μπορεί να δείξει σε μια τάξη ένα εκπαιδευτικό βίντεο. Δωρίστε την σε ένα φορέα – εστία – οίκο ή όπως αλλιώς λέγεται.  Δωρίστε το σε ένα ορφανοτροφείο.

2. Έχουμε παιδάκια; Μάλλον. Δύο πράγματα εδώ… έχουμε το συνήθειο στα παιδιά μας να τα φορτώνουμε με δώρα, παιδικά βιβλία, παιγνίδια επιτραπέζια, ή άλλα. Τα παιδιά μεγαλώσανε και τα πράγματα αυτά ακόμα γεμίζουν ντουλάπια ή σέρνονται δεξιά αριστερά. Εδώ λοιπόν μπορούμε να τα στείλουμε σε κάποιο χωριό ή απομακρυσμένο νησί. Μη ψάχνετε πολύ… προ καιρού έγινε μια κίνηση με το Καστελλόριζο…για βιβλία, ή κάρτες κλπ κλπ για να δείξουμε σε αυτούς τους ανθρώπους ότι δεν είναι ξεχασμένοι τουλάχιστον από τους απλούς ανθρώπους γιατί από τους κρατούντες δεν είμαι σίγουρος. Τα κατεβάζετε, τα ξεσκονίζετε, τα ελέγχετε αν είναι σωστά (είναι σπάσιμο να ξεσηκωθεί ένα παιδάκι με ένα επιτραπέζιο και μετά να μη μπορεί να παίξει…Αν δεν είναι πλήρες πετάξτε το… δεν το παίζει κανείς. Μη το στείλετε λειψό). Μετά σκεφτείτε τις διάφορες στέγες κακοποιημένου παιδιού ή προστασίας της οικογένειας. Εκεί μερικοί από αυτούς που διαχειρίζονται τα ιδρύματα αυτά είναι διεκπεραιωτικοί απλά που σημαίνει ότι πιθανά να σας αντιμετωπίσουν με αδιαφορία. Μην απογοητευτείτε. Προσπαθείστε λίγο πριν καταλήξουν στην ανακύκλωση ή στα σκουπίδια.

Το ίδιο ισχύει και για τα βιβλία. Παλιά παιδικά βιβλία ή σχολικά βοηθήματα – τα περισσότερα αχρησιμοποίητα – σίγουρα θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιο παιδάκι.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την τεχνολογία. Πολλοί γονείς θα πάρουν ή πήραν υπολογιστή για τα παιδάκια τους για το “σχολείο” όπως θέλουν να λένε… Το θέμα είναι πολύ συχνά έχουμε ας πούμε παλιά CD – Player, MP3 – player με μικρή μνήμη που πια δεν μας κάνουν, η φωτογραφικές μηχανές με πολύ μικρή ανάλυση που επίσης δεν μας κάνουν πια. Και αυτές είναι πάλι σε κάποιο ντουλάπι και σκονίζονται και αραχνιάζουν. Ξέρετε πόσα σχολεία θα εκτιμούσαν μια απλή ψηφιακή φωτογραφική μηχανή…Δεν ξέρω πόσα έχουν αλλά και μόνο μια μηχανή για να τη δώσουν στα παιδιά χωρίς το φόβο της φθοράς, θα ήταν χρήσιμη. Το ίδιο και οι παλιές βιντεοκάμερες. Να μη συνεχίσω…Πολλά από αυτά που έχουμε στο σπίτι μας μπορούν να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία να αξιοποιηθούν.

Και συνεχίζω με τους υπολογιστές. Παλιά κάναμε αναβαθμίσεις. Τώρα με τους ρυθμούς ανανέωσης δεν έχει νόημα να κάνουμε αναβάθμιση. Θα έχουμε πάντα ένα λειψό μηχάνημα. Και δεν θα λειτουργεί σωστά… Έτσι παίρνουμε ολοκληρωμένο καινούργια. Και το παλιό τι το κάνετε; Χαρίστε το. Βάλτε του ένα Linux ελληνικότατο και χαρίστε το. Θα τρέχει μια χαρά και τσάμπα. Για πολύ γερασμένα συστήματα…. υπάρχει ένα (αγγλικό ) σκυλάκι. Αλλά έχω την αίσθηση ότι πολύ σύντομα θα μάθει Ελληνικά.

Νομίζω ότι το πιάσατε το νόημα. Και για να κάνουμε τα λόγια πράξη… :

Χαρίζεται σιντιέρα (σύστημα αλλαγής CD) 10άρα. μοντέλο CDX 601 της SONY. Δουλεύει…Τουλάχιστον δούλευε. Αλλά λείπει το καλώδιο επικοινωνίας με τη μονάδα αναπαραγωγής. Το έχουμε χάσει. Αν κανείς ενδιαφέρεται ας μου γράψει… Κυριολεκτικά. Είμαι σε φάση αδειάσματος. Θα ψάξω και θα βρω και άλλα. Σιγά σιγά. Θα ψάξω και θα ξαναβγάλω ανακοίνωση. Μέχρι τότε, ψάξτε τα συρτάρια και τα ντουλάπια σας. Μη φοβηθείτε να χαρίσετε. Αν τυχόν είστε σε εταιρεία και κάνετε αλλαγή μηχανογραφικού εξοπλισμού, τολμήστε να προτείνετε να χαρίσουν τους υπολογιστές σε κάποιο σχολείο. Μη φοβηθείτε την “ηλικία” τους.

Τη καλησπέρα μου σε όλους…

Μάλλον όχι…Όταν είσαι “εξαρτημένος” πολύ εύκολα παρασύρεσαι. Φέτος λοιπόν είπα να κάνω την αλλαγή και έφυγα με το λαπιτόπι και το στικάκι της Cosmote. Τα 5 GB για ένα μήνα αποδείχτηκαν υπεραρκετά, για συνήθη χρήση. Ακόμα έχω τα μισά και προβλέπεται ότι θα χάσω και αρκετά λόγω λήξης. Το θέμα είναι άλλο.

Εδώ πέρα συνειδητοποίησα ότι περνάω πολύ χρόνο μπροστά στον υπολογιστή. Για να καταλάβετε τι ακριβώς γίνεται. Οι φετινές διακοπές στο Αίγιο, προέβλεπαν κάποιες βασικές επισκευές, διάβασμα, προετοιμασία, και ενημέρωση.

Οι περισσότερες επισκευές έγιναν,… αρκετό από το διάβασμα έγινε…, το διάβασμα κατά τα 2/3, …η προετοιμασία γενικά έγινε, αλλά η ενημέρωση παρά – έγινε. Έμαθα πολλά.

(Τσαντίζομαι με το νευρικό μου χέρι…μόλις έχασα τη μισή εγγραφή και για τιμωρία τη ξαναγράφω…Τα νεύρα μου.)

Ξεκινάμε με το Linux… Την έχω καταβρεί…(το έχω ξαναπεί). Εξακολουθώ να είμαι σε αυτή τη φάση και όλα όσα επί τόσα χρόνια είχα μάθει από τα παράθυρα, εκπαραθυρώνονται, σιγά σιγά. Μετά από ενάμιση μήνα σχεδόν στο Linux δεν ξέρω πως θα συνηθίσω κάποιες παλιές εργασίες. Όλα πρέπει να γίνουν…

Μετά ανακάλυψα το Twitter.. Μή μου πείτε ότι άργησα…Ο λογαριασμός είναι παλιός…η δυναμική του είναι η αποκάλυψη για μένα. Όπως σε όλο το Ιντερνετ έτσι και εκεί κυκλοφορώ με το όνομα : manaliss. Η δυναμική του φαίνεται σε μια φράση που είπε ο Κώστας…” Πάντα πίστευα ότι το μέγεθος μετράει…μέχρι που γνώρισα το Twitter”. Δεν ξέρω αν είναι δικό του… αλλά είναι καλό… και εκφράζει πλήρως τη δυναμική του Twitter.

Μετά έμαθα να κάνω “εννοιολογικούς χάρτες”. Δηλαδή να βάζω τις σκέψεις μου σε ένα χαρτί και να βρίσκω τις διασυνδέσεις. Μη γελιέστε ότι είναι εύκολο. Δεν είναι. Συνήθως σκεφτόμαστε “γραμμικά” και η μια σκέψη ακολουθεί την άλλη. Οι διασυνδέσεις δεν φαίνονται και οι σχέσεις μεταξύ τους. Έχω μάθει να γράφω πολλά. Για να μπορέσω όλα αυτά να τα κάνω σε δυο λέξεις είναι δύσκολο. Και εκεί έχω ένα θέμα. Μέσα από τους χάρτες φάνηκε πως έμαθα σιγά σιγά… Οι πρώτες προσπάθειες ήταν χαοτικές, με πολλές διακλαδώσεις και διασυνδέσεις. Οι τελευταίες ήταν πιο ξεκάθαρες και απλές αλλά εξίσου περιεκτικές και πλήρεις. Προσπαθήστε το…σε οτιδήποτε. Ένα άδειο χαρτί χρειάζεται και ένα στυλό. Δεν είναι ανάγκη για κάποιο μεγαλόπνοο σχέδιο…Κάτι απλό, καθημερινό,  μόνο για να το δείτε… Βοηθάει να συνειδητοποιήσετε τι πρέπει να κάνετε κάθε φορά.

Μετά αποφάσισα να γίνω εκδότης…Ναι…Μερντοχάκης…(αν και αυτός κάπου έμπλεξε σε κάτι σκανδαλάκια τελευταία). Λοιπόν το blog μένει… δεν το συζητάμε αυτό… Τόσα χρόνια είναι πια ανάγκη. Μιλάμε για ηλεκτρονική εφημερίδα…Την έχω ήδη φτιάξει αλλά ακόμα προσπαθώ να μάθω πως θα τη γεμίζω…σωστά και εποικοδομητικά εννοείτε. Μόλις μάθω τα βασικά θα τη βγάλω…στον ιντερνετικό αέρα και τη κριτική σας. Απλά θέλω να το μάθω καλά, ώστε να μπορέσω να σας δώσω κάτι καλό και χρήσιμο. Αρχικά θα είναι εβδομαδιαία και μόλις το οργανώσω σωστά θα το γυρίσω σε ημερήσιο…

Οι διακοπές τελειώνουν…και όχι τίποτα, τώρα που οι τριανταφυλλιές γεμίζουν λουλούδια και το άρωμα πια γεμίζει την αυλή… Πάω να ποτίσω λοιπόν και να πάρω την ανταμοιβή μου, το άρωμα και τη δροσιά του απογεύματος…

Τη καλησπέρα μου…