Category: Εκπαιδευτικά

Πέρασε άλλη μια βδομάδα και Παρασκευή πρωί, πίνω το πρωινό μου καφέ πριν ξεκινήσω και γράφω πάλι εδώ. Βλέπετε Παρασκευή ξεκινάω αργά, και δεν μπορώ να κοιμηθώ παραπάνω..κάτσε να δεις….πως το είπανε….κατάθλιψη, μεγάλη ηλικία, συνήθειο από πολλά χρόνια τώρα…Δεν μπορώ να θυμηθώ αλλά και δεν μπορώ να κοιμηθώ μετά από μια ώρα. Τέλος πάντων. Τρομάζω γιατί η ίδια μέρα και η ίδια ώρα μου θυμίζει ρουτίνα και αυτό με ανησυχεί και με τρομάζει.

Τέλος πάντων. Ήταν μια βδομάδα γεμάτη και η επόμενη προβλέπεται ακόμα πιο γεμάτη.

Τα είχε όλα. Έτσι ξεκινώντας από τη προηγούμενη εγγραφή που αναφερότανε στο διαδικτυακό μάθημα – που πολύ με ενθουσίασε όπως καταλάβατε, από την αρχή της εβδομάδας, ξεκίνησε μια σειρά από πρόβες που αφορούσαν τη μουσική βραδιά, γιορτή, αφιέρωμα, πολυθέαμα, ….. ότι θέλετε βάλτε μέσα… για το Νίκο Γκάτσο. Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη…τρία τρίωρα για να δούμε αν δουλεύουν τα μικρόφωνα,αν παίζουν οι ταινίες, αν ανάβουν τα φώτα. Παρακολουθησα την πρόβα της Τρίτης την οποία βιντεογράφησα και μέρος της είδατε και εσείς. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τι είδα, αλλά και κάποιες απορίες που μου δημιουργήθηκαν.

Οι μαθητές χωρίζονταν σε δύο ομάδες. Αυτοί που συμμετείχαν και το κοινό. Αυτοί που συμμετείχαν πάλι σε δύο ομάδες, οι μπροστά από τα φώτα και οι πίσω από τα φώτα. Ας δούμε αυτούς που δεν φαίνονται και χωρίς τη παρουσία τους δεν θα γινόταν τίποτα. Χωρίς τον Σταμάτη να περνάει μικρόφωνα στις σκάλες, τον Αλέξανδρο να ρυθμίζει τον ήχο, τον Αλέξανδρο (άλλος) να ρίχνει το προβολέα εκεί που πρέπει, αλλά και τους άλλους που “κουβαλάνε”, στήνουν, ρυθμίζουν, ανεβοκατεβάζουν το μικρόφωνο στο ύψος του εκάστοτε ομιλητή… και όλους τους άλλους, τίποτα δεν θα γινόταν. Οι μπροστά από τα φώτα, προσπαθούν να δώσουν το καλύτερο εαυτό τους και να τον ξεπεράσουν ακόμα, αλλά ξεχνάμε όλοι ότι είναι παιδιά. Θα θέλαμε να το ξεχάσουν και αυτά και να φερθούν “πιό σοβαρά” αλλά δεν μπορούν γιατί αυτά είναι παιδιά και εμείς οι μεγάλοι. Οπότε…θα τη κανουν τη σκανδαλιά, θα δουν το πιάνο και θα ορμήσουν να παίξουν ένα κοματάκι… θα ξεφύγει κανένας καπνός στο νερό (Smoke on the water) από καμιά κιθάρα, θα ξεχαστούν μιλώντας, δημιουργώντας “κενά” στη πρόβα, θα χειροκρτήσουν και θα κάνουν κερκίδα όταν ο κολλητός τους πει ένα κομάτι καλά. Γιατί τους αρέσει αυτό που κάνουν και δεν το κάνουν για εμάς. Τουλάχιστον όχι μόνο για εμάς.

Το κοινό και αυτό χωρίζεται σε δύο ομάδες. Είναι οι περαστικοί, οι οποίοι συνήθως δεν παίρνουν γρήγορα “χαμπάρι” τι γίνεται και μιλάνε δυνατά, φωνάζουν,…και μετά μαζεύονται. Και είναι οι “υπόλοιπο” από το τμήμα που έχουν οι συνάδελφοι που συντονίζουν τα της εκδήλωσης. Αυτοί γενικά έχουν δεί τη γιορτή καλά, μια και έχουν παρακολουθήσει τις πρόβες. Γενικά προσπαθούμε να μην είναι συνέχεια τα ίδια παιδιά στις πρόβες, ώστε να μη χάνονται πολλές ώρες από το ίδιο τμήμα. Εννιά ώρες πρόβες συνολικά, αλλά και πολλές άλλες ώρες δουλειάς στο σπίτι ή και μερικές διάσπαρτες μέσα στις τάξεις, (κατανομή ρόλων, επιλογή θεμάτων – τραγουδιών κλπ κλπ κλπ)

Ομως… δεν μπορώ να σκεφτώ και το “ψυχρό” καθηγητικό ερώτημα. Τα παιδιά μπροστά από τα φώτα, έχουν αφιερώσει πολλές ώρες στην εκδήλωση. Ώρες μέσα από τη τάξη και το μάθημα…που δεν κάνανε. Αυτές τις ώρες, πως θα τις αναπληρώσουν; Στις σκέψεις αυτές με έβαλε ο Αλέξανδρος και ο γιόκας μου (το μπάσσο της γιορτής). Ο Αλέξανδρος όταν μου είπε ότι στη παράδοση τη συγκεκριμένη, έλειπε γιατί ήταν στις πρόβες (του Πολυτεχνείου), και ο γιόκας μου ο μικρός όταν δήλωσε ότι πάλι θα χάσει γενική παιδεία και κατεύθυνση λόγω πρόβας (τον έχω και στα δύο). Και εκεί συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ένα κόστος, άλλου τύπου. Το οποίο εμείς οι καθηγητές πρέπει να αντιμετωπίσουμε με κάποιο τρόπο. Ποιος θα είναι αυτός; Η κατανόηση, η ενίσχυση, να δώσουμε λίγο χρόνο παραπάνω για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε και μια δεύτερη φορά αυτό που δεν κατάλαβε ο όποιος Αλέξανδρος, ήταν στους αγώνες μπάσκετ του  σχολείου (άσχετο άλλά έγινε και αυτό), στις πρόβες ή στην εκδήλωση. Δηλαδή πρέπει να βοηθήσουμε όλοι σε κάθε εκδήλωση, να αναπληρώσουμε αυτή την απώλεια. Ώστε όλοι αυτοί οι μαθητές που συμμετέχουν να μη βγαίνουν “χαμένοι” από την προσπάθεια τους να δώσουν το καλύτερο, στην εκδήλωση. Από την άλλοι και οι ίδιοι οι μαθητές πρέπει να δουλέψουν λίγο παραπάνω (πόσο δεν ξέρω και που θα το χωρέσουν επίσης αυτό το “παραπάνω”).

Μετά είναι και ένα άλλο, το οποίο με προβληματίζει…Μετά την λήξη της γιορτής δίνουμε συγχαρητήρια στους καθηγητές που την οργάνωσαν και ένα γενικά μπράβο, στα παιδιά, και συνήθως ξεχνάμε τους πίσω από τα φώτα. Μήπως όμως κάνουμε κάτι λάθος; Η ψυχή που έχει η κάθε γιορτή οφείλεται στα παιδιά και στη διάθεση τους. Αυτό που μόνο ένας καθηγητής καταλαβαίνει μέσα σε μια τάξη. Ότι δηλαδή “δεν θα γεράσει ποτέ” μια και ορμή των παιδιών τον κρατάει μέσα στα πράγματα. Αν αφεθεί θα “γεράσει” όπως τόσοι καθηγητές που ξέρουμε όλοι. Αν όμως αφεθεί στα παιδιά θα τον παρασύρουν στον καινούργιο κόσμο. Οφείλω να ομολογήσω ότι η φράση του Βασίλη στη τεχνολογική κατεύθυνση κάπου το 2006-7 δεν θυμάμαι όταν τους έλεγα ότι ο κόσμος αλλάζει και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε (μάθημα τεχνολογίας επικοινωνιών συγγραφή 87!!!! και μιλούσαμε για νέες τεχνολογίες μέσα από το μάθημα της “αρχαίας ιστορίας” τους) ήταν το κλικ. Ποια ήταν η φράση; “Κύριε ο κόσμος άλλαξε δεν αλλάζει”. (Βασίλη αν το διαβάζεις για να μη νομίζεις ότι δεν σε πρόσεχα). Εκεί καταλαβαινεις ότι το χάνεις το τραίνο. (βλέπεις Ευανθια ότι δεν είναι όλα βαθμοί).

Κάποιες σκέψεις χύμα, όλες στο χαρτί. Όσοι έρθετε να μας παρακολουθήσετε σήμερα στην εκδήλωση – αφιέρωμα για το Νίκο Γκάτσο, να τα σκεφτείτε αυτά. Και ίσως η γιορτή πάρει μια άλλη διάσταση.  Το λάθος ή το φάλτσο στο τραγούδι, θα εξαφανιστεί και η ατμόσφαιρα θα μας παρασύρει αλλού… όπως άλλωστε είναι και ο στόχος. Και βλέποντας τα παιδιά “επί σκηνής” ψάξτε και όλους του άλλους γύρω γύρω που όλο αγωνία κοιτάνε αν όλα πάνε καλά, και τρέχουνε για να διορθώσουν αν κάτι ξεφύγει. Είναι οι μαθητές οι πίσω από τα φώτα, που έχουν και αυτοί τη δική τους αγωνία. Και στο τέλος μη τους ξεχάσετε.

Εγώ θα είμαι εκεί, πληρώνοντας το τίμημα μου. Να βλέπω τις γιορτές μέσα από την οθόνη της βιντεοκάμερας. Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να μπορέσουμε κάποτε να τα δούμε και να μπορέσουμε να θυμηθούμε όλα όσα γίνανε. Όπως έγινε με τη χρονιά του 95 και την πενθήμερή της.

Αυτά. Μεγάλη εγγραφή σήμερα. Αλλά νομίζω ότι μπορούμε να σκεφτούμε κάποια πράγματα. Τα λέμε το βράδυ.

Τη καλημέρα μου…Ώρα να πηγαίνω.

Το να έχεις παιδιά, λένε, σου αλλάζει τη ζωή. Δεν ήξερα τι εννοούσαν τότε. Τώρα σχεδόν 22 χρόνια μετά μπορώ να καταλάβω τι εννοούσαν.  Απο το τσουλούφι του Παναγιώτη να εξέχει από το τραπέζι και να τον βρίσκουμε, τις δραπετεύσεις του Κυριάκου από το κρεβάτι, μέχρι την επιμονή του Χαράλαμπου.

Πέρασε ο καιρό και όπως λέω, όταν είναι και οι τρεις στα πίσω καθίσματα, δεν βλέπω πλέον τίποτα από τον κεντρικό καθρέπτη.

Αυτό το καιρό, ο Χαράλαμπος συμμετέχει σε πολλές μουσικές εκδηλώσεις άλλοτε με τη κιθάρα του, άλλοτε με το μπάσσο του. Πρόβες, μουσικές ορχήστρες, παραστάσεις στο σχολείο… η παρουσία του πλέον κρίνεται απαραίτητη και η παρουσία του γίνεται πλέον εμφανής. Άντε πρόβες, άντε τρέξιμο, πήγαινε, έλα καί όλα τα σχετικά. Και το διάβασμα διάβασμα. Β’ λυκείου φέτος είναι στα “ζεστάματα” για τις εξετάσεις ενός συστήματος που τελειώνει.

Ο Κυριάκος φοιτητής, με όλο το πακέτο, συνελεύσεις, κομματικά, καταλήψεις, διαβάσματα, κοψίματα. Καινούργια πράγματα πάλι…

Ο Παναγιώτης έχοντας τελειώσει με στρατά, ΙΕΚ κάνει την πρακτική του και…κάνει  τα πρώτα του αβέβαια βήματα στην αγορά εργασίας. Όμως έχει και τα άλλα που κάνει. Ένα από αυτά είναι να βάζει μουσική στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Συμμετέχει σε δυο διαδικτυακούς σταθμούς, ο ένας διεθνής και ο άλλος Ελληνικός. Βέβαια στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ και αυτός διεθνής είναι. Μέσα σε αυτή τη λογική κάνει και πάρι για να γνωριστούν με το κόσμο τους. Έτσι τη Παρασκευή στις 9 του μήνα, οργανώνει ένα πάρτι στο Obi cofee bar πίσω από τη Κλαυθμώνος.  Η πρόσκληση είναι εδώ : https://www.facebook.com/events/191608000924158/ Περάστε για ένα ποτάκι που λένε. Συστάσεις δεν θα χρειαστούν, μια και όσοι με ξέρουν θα αναγνωρίσουν εύκολα και τον Παναγιώτη (δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό για το “παιδί” αλλά λέμε τώρα).

Για εμένα δεν ξέρω μια και έχω ένα διαδικτυακό σεμινάριο με την Α’ λυκείου για απορίες, αν και όταν τους το είπα, μάλλον αντέδρασαν αρνητικά αλλά θα δείξει. Ίσως αργότερα περάσω για κανένα ποτάκι… που λένε.

Το Σ-Κ δίνω εξετάσεις για την πιστοποίηση Β επιπέδου…Αυτό και αν είναι καινούργια εμπειρία…μετά από τριάντα χρόνια, πάλι εξεταζόμενος. Βλέπετε καλόμαθα να εξετάζω και τώρα ζορίζομαι… Είναι φοβερό πάντως πόσο έυκολα “ξεμαθαίνεις” να στρώνεσαι και να διαβάζεις. Αν και ποτέ δεν σταμάτησα να διαβάζω, ή χρονική πίεση ήταν κάτι που το είχα ξεχάσει. Έτσι προσπαθώ να τα βάλω σε σειρά. Μέχρι τη Δευτέρα είχα την εισήγηση στην Ημερίδα της Ένωσης Χημικών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Να την έτοιμάσω, να τη διαβάσω, να την παρουσιάσω…να βγει στο χρόνο, να φτάξω το Power Point, να βρω όλα όσα ήταν απαραίτητα για να έχω μια σωστή παρουσίαση σεβόμενος τους συναδέλφους που θα περνούσαν όλη τη Δευτέρα το απόγευμα μαζί μας, για να αποκομίσουν κάτι για την δική τους δουλειά στις τάξεις.

Ο φίλος μου ο Νίκος Καμπύλης φρόντισε και με απαθανάτισε. Μόλις ηρεμήσω…φέτος ελπίζω θα κόψω και το βίντεο και θα το ανεβάσω…οπότε θα σας ενημερώσω σχετικά. Προς το παρόν μόνο φωτό…

Τη Τρίτη, είχα ενισχυτική διδασκαλία στο πρόγραμμα μείζωνος επιμόρφωσης, με μια συνάδελφο και φίλη και από τη Τετάρτη και μετά διαβάζω για τη πιστοποίηση. Ανάμεσα σε αυτά και το σχολείο, με τα διαγωνίσματα, και όλες τις τρέχουσες υποχρεώσεις…Μια χαρά δηλαδή.

Αν δεν το καταλάβατε… αυτή τη στιγμή κάνω διάλειμμα και λουφάρω από τον εαυτό μου…πίνοντας τον πρωινό καφέ… Αλλά όπως λέμε… όλα τα καλά τελειώνουν… οπότε

Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο…πάω για δουλειά και μετά…βλέπουμε

Μια σχολική γιορτή τόσο μοναδική όσο και οι συμμετέχοντες…

Αλήθεια πόσες φορές έχω αναρωτηθεί, τι θα γινόταν αν αφήναμε τα παιδιά να δημιουργήσουν, να εκφραστούν όπως αυτά θέλουνε, χωρίς να τα βάζουμε στο κανάλι του καθωσπρεπισμού και του έτσι γίνεται. Να τα αφήσουμε να μας πουν αυτά που θέλουν χωρίς να τα περιορίζουμε και να τα καναλιζάρουμε. Η εμπειρία μου 23 χρόνια μαζί τους είναι ότι όποτε έχει γίνει αυτό, έχουν “δώσει” εντυπωσιακά πράγματα. Μια τέτοια γιορτή ήταν και η φετεινή στο σχολείο.

Είχε τα πάντα…μα εντελώς τα πάντα. Μουσική, θέατρο σκιών (και μη πάει το μυαλό σας στο Καραγκιόζη… καμία σχέση), θεατρικό, χορευτικό, αφήγηση, ντοκυμαντέρ, τα πάντα… και όλα φτιαγμένα από αυτά. Εγώ έδωσα ένα χαρακτηρισμό σε αυτή τη γιορτή… “ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ”. Αλλά υπερπαραγωγή, όχι σε εφέ ή σε εξοπλισμό… υπερπαραγωγή σε δημιουργία, σε έκφραση, σε συναίσθημα.

Έχω ξαναγράψει ότι η συγκεκριμένη γιορτή έχει μια ιδιαίτερη σημασία για μένα, γιατί ζώντας στο Βύρωνα, (στα 12 μου τότε), άκουγα στο μαγαζί του πατέρα μου – δημόσια – (μπακάλικο της γειτονιάς που πάντα είχε τη μουσική του από ένα παλιό ραδιοκασετοφωνο) τον σταθμό του Πολυτεχνείου. Εκείνες τις μέρες ακούγαμε χαμηλόφωνα μεν αλλά στο μαγαζί δε το σταθμό του Πολυτεχνείου μαζί με το ξερό κρτοάλισμα των πολυβόλων, κάπου από την μεριά του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής. (Το πατρικό μου είναι 200 μ από το Σκοπευτήριο). Δεν είμαι σίγουρος ότι καταλάβαινα τι γίνεται αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να ξεχάσω εκείνες τις μέρες. Έτσι πάντα στη συγκεκριμένη επέτειο έχω μια συναισθηματική φόρτιση. Και γιαυτό είμαι πάντα πίσω από μια βιντεοκάμερα, θες πληρώνοντας ένα άγραφο τάμα, να αφήνω αυτές τις εκδηλώσεις μνήμης ντοκουμέντο στους επόμενους.

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Από την τεράστια λευκή οθόνη που πίσω του προβάλλονταν τα περιγράμματα των παιδιών σε ένα παιγνίδι με τις σκιές, που έδιναν όλη την έννοια του Πολυτεχνείου. Χωρίς ούτε μια λέξη. Χωρίς μια εικόνα…μόνο με τη σκιά τους. Ήταν τόσο η απορρόφησή μου που κυριολεκτικά αφέθηκα… και δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία. Κυριεύθηκα από αυτό που έβλεπα και έχασα την “επαγγελματική μου” ευσυνειδησία. Θα σας το δείξω όμως…Αυτή τη στιγμή περνάει στον υπολογιστή στο παρασκήνιο και έτσι δεν μπορώ. Όμως θα το κόψω και θα το ανεβάσω για να καταλάβετε τι εννοώ.

Μετά η αφήγηση πίσω από το ριζόχαρτο, σίγουρα έδινε μια άλλη διάσταση. Η σκιά “από το πουθενά” που ορθονότανε μπροστά σου άφηνε το μυαλό να ταξιδέψει και η φωνή του Κωνσταντίνου ήταν ένας μοναδικός καπετάνιος για αυτό.  Εδώ πρόλαβα και έβγαλα μια φωτό (κν ξύπνησα και θυμήθηκα ότι βγάζω και φωτό). Δείτε την…

Η εικόνα σε υποβάλλει. Και τα φώτα καταφέρνουν να εντοπίζουν το ενδιαφέρον εκεί που πρέπει.

Και μετά η μουσική…Πάντα ζωντανή και πάντα να σε τυλίγει και να σε ξεσηκώνει. Ο Μάρκος και ο Νίκος με την εκφραστική φωνή τους καταφέρνουν και δίνουν μια άλλη διάσταση σε γνωστά τραγούδια. Οι κιθάρες του Γιώργου, του Νίκου και του Μάκη, το μπάσσο και το μπαγλαμαδάκι του Χάρη, η ντράμς του Μιχάλη που αν και ξεσχόλισε πριν δυο χρόνια, δεν λέει να “ξεκολήσει” και μαζί με τον Θανάση πάντα είναι κοντά μας στο σχολείο σε εκδηλώσεις. Μια γενική φωτό – προς το παρόν – αλλά και εδώ να περιμένετε απόσπασμα.

Μετά το χορευτικό…Άλλη εμπειρία. Σε δυο “δόσεις”, μια μικρή με την Ειρήνη και τη Βασιλική και μια μεγάλη με…(εδώ δεν πρέπει να ξεχάσω καμία…8 ήταν : ) Θαλασσινή, Χριστίνα, Μαρία, Ανδριανή, Αθηνά, Ίρια, Μυρτώ και Ξένη…(νομίζω τις έγραψα όλες) και εδώ πάλι φωτό και σε αναμονή…

Και εδώ το παιγνίδι με το άσπρο – μαύρο και τα φώτα.

Και τα θεατρικά… Δύο στον αριθμό το εξής ένα με την Νταϊανα και την Κατερίνα… και τα δυο. Σε διαφορετικές φάσεις πριν και τώρα. Δεν ξέρω αν το κατάλαβαν ότι ήταν οι ίδιοι χαρακτήρες, και έδειχναν τις διαφορετικές πορείες τους μέσα στο χρόνο… Με ερμηνείες που σε έκαναν να σκεφτείς και να γυρίσεις πίσω… εσύ που έχεις “πίσω” για να γυρίσεις…και να “αναστοχαστείς”…όπως λένε τώρα τελευταία στην εκπαίδευση. Και εδώ μία από τα ίδια… αρκεστείτε στη φωτό… και μπείτε στην αναμονή…

Δεν πρέπει να ξεχάσω τη διακριτική αφήγηση της Φαίδρας… στην αρχή της εκδήλωσης αλλά δυστυχώς πρέπει να ζητήσω βοήθεια από το κοινό να μου πουν ποια ήταν η δεύτερη αφηγήτρια μαζί με τον Κωνσταντίνο πίσω από το ριζόχαρτο…Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να θυμηθώ αλλά ούτε και να ακούσω το βίντεο, μπας και τη βγάλω από τη φωνή. Οπότε μια συγνώμη και μια αναμονή και μόλις μάθω…αμέσως “επί του πιεστηρίου” θα το δώσω και αυτό. μόλις μου το είπαν : η Ιωάννα ήταν…Επίσης εντυπωσιακή.

Και φυσικά οι αφανείς, ο Γιώργος και ο Δημήτρης στη δημιουργία του ντοκυμαντέρ, η Αλεξάνδρα στην συγγραφή της ιστορικής αναδρομής, η Λίλα στην αφήγηση του ντοκυμαντέρ. Ο Αλέξανδρος και ο Θάνος στον ήχο αλλά και αρκετοί άλλοι που δεν φαίνονται. Από τους χειριστές των φώτων μέχρι τα παιδιά που βοηθάγανε στο σκηνικό. Όλοι είχαν το ρόλο τους και τη συμμετοχή τους, που αν έλειπε, κάτι δεν θα γινότανε.

Πίσω από όλα αυτά λειτουργώντας σαν σύνδεσμοι με το σχολείο και συντονιστές έξι συνάδελφοι : η Ειρήνη Αντωνοπούλου (φιλόλογος), η Σοφία Ένγελμαν (καλλιτεχνικών), η Λίλα Κούβακα (μουσικός) και οι έχουσες το γενικό πρόσταγμα Άννα Τζίμα (φυσικός), Κλαίρα Σιάκκα (μαθηματικός) και Σοφία Καραβιώτη (βιολόγος)  οι οποίες έμπρακτα απέδειξαν ότι γιορτές μπορούν να κάνουν και άλλες ειδικότητες εκτός των φιλολόγων. Φήμες ότι ανατέθηκε σε μόνιμη βάση η οργάνωση της γιορτής στις συναδέλφους εξετάζονται ως αναληθείς.

Αυτή ήταν η επέτειος του Πολυτεχνείου, όπως την είδαμε εμείς. Αφήστε τα παιδιά να εκφραστούν. Είναι δική τους γιορτή άλλωστε. Έχουν ιδέες, άποψη και τεχνογνωσία. Δώστε τους τον χώρο που θέλουν να τα εφαρμόσουν. Εγώ το μόνο που μπορώ να πω… είναι να είστε όλοι καλά και να μη δοθεί ποτέ άλλη αφορμή για τέτοια επέτειο.

Τη καλησπέρα μου…

…πίσω από κωδικούς εγγραφές και site.

Είναι γνωστό ότι είμαι χημικός και είναι γνωστό ότι είμαι στην εκπαίδευση συνολικά…(μετράω μισό…) 27 συνολικά χρόνια. Και είναι γνωστό (εντάξει όχι πολύ) ότι ασχολούμαι με τους υπολογιστές περίπου 25 χρόνια (μιλώντας για PC αν βάλεις και SPECTRUM και COMMODORE πάμε στα 29).  Η αποκάλυψη έγινε με το WEB 2.0. Η ευκολία να δημιουργήσεις υλικό είναι εκπληκτική. Και αυτό έχω κάνει…

Τα τελευταία 4-5 χρόνια έχω κάνει πολλά, και βρίσκονται δεξιά αριστερά στο διαδίκτυο. Στο διαδίκτυο κυκλοφορώ με το username : manaliss Με αυτό θα με βρείτε σχεδόν παντού. Και δεν μιλάω μόνο για κοινωνικά δίκτυα…facebook, msn (εκεί είναι λίγο διαφορετικό : manalissav), linkedin, twitter, hi5 και δεν ξέρω τι άλλο υπάρχει. (εννοείται σε αυτά δεν είμαι συνέχεια. Είναι μόνιμα ανοικτά, αλλά αφιερώνω κανένα δεκάλεπτο την ημέρα και μόνο αν έχω κάποια ειδοποίηση).

Είμαι στο YOU TUBE όπου στο κανάλι μου μπορείτε να βρείτε 98 βίντεο, τα περισσότερα των οποίων είναι παραδόσεις χημείας. Αναφέρονται σε χημεία Λυκείου, οπότε αν έχετε κάποιον που ενδιαφέρεται στείλτε τον από εκεί.

Είμαι στο scribd όπου έχω ανεβάσει κάποια κείμενα – λίγο γενικότερα εδώ – οφείλω να ομολογήσω.

Μετά ανακάλυψα το calameo. Εκεί έχω κάποιο υλικό σχετικά με τις ερευνητικές εργασίες, άλλο δικό μου και πρωτότυπο, άλλο από άλλους δημιουργούς. Μου άρεσε η μορφή βιβλίου που έχει.

Πρόσφατα ανακάλυψα το paper.li και έφτιαξα τρεις εφημερίδες…διαφορετικές.

Η μία είναι τα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ του Μ. Αλισαβάκη. Αυτή βγαίνει κάθε μέρα στις 5 το απόγευμα και περιέχει επιλεγμένα θέματα για εκπαίδευση και τεχνολογία από το δίκτυο των επαφών μου στο Twitter. Γενικά μπορεί να βρει κανείς θέματα για εκπαιδευτικούς ή νέες τεχνολογίες.

Η επόμενη είναι τα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ – Γ. Έκδοση όπου έχει όλους του συνδέσμους από το δίκτυο μου στο Twitter, χωρίς περιορισμό ή επιλογή. Εδώ το υλικό είναι πολύ γενικότερο ως προς την ύλη. Εμπεριέχει την προηγούμενη εφημερίδα. Αυτή βγαίνει μια ώρα νωρίτερα. Και οι δύο είναι αυτόματες εκδόσεις, χωρίς δική μου παρέμβαση εκτός αν στείλω και εγώ κάποιο Tweet οπότε θα μπει στην έκδοση.

Η τελευταία είναι ΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ. Αυτή είναι εβδομαδιαία και βγαίνει Κυριακή βράδυ κατά τις 9 (σε καμιά ωρίτσα δηλαδή από τώρα). Αυτή έχει δικές μου κυρίως επιλογές και περιέχει εκείνα τα site που είδα μέσα στη βδομάδα και βρήκα αξιόλογα ώστε να κρατήσω μια σημείωση και να τα ξαναδώ.

Σύνδεσμοι για όλα αυτά υπάρχουν αριστερά στο blog και μπορείτε να τα επισκεφτείτε και από εκεί. Χρησιμοποιείστε και το αρχείο για παλιότερες εκδόσεις.

Μετά είναι τα blogs : Το τελευταίο μου “παιδάκι” είναι το “Σχολείο χωρίς μαθητές είναι παράθυρο χωρίς θέα…”

Τα παλιότερα “παιδάκια μου” είναι στη καρτέλα : ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥ ΙΧΝΟΣ

Μετά είναι οι ιστοσελίδες στα Google sites. Εκεί θα αναφέρω τη ΧΗΜΕΙΑ Α’ ΛΥΚΕΙΟΥ με αρκετό υλικό διαθέσιμο για όποιον μαθητή του χρειάζεται αλλά και η ΧΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ η οποία περιέχει παραδόσεις Οργανικής Χημείας για Γ’ Λυκείου.

Τέλος υπάρχει το MOODLE μια πλατφόρμα ηλεκτρονικής μάθησης. Αυτή πρέπει να διαβάσω λίγο να δω με ποιο τρόπο θα “την ανοίξω” μια και συχνά πυκνά βλέπω ότι κάποιοι προσπαθούν να μπουν και δεν τους αφήνει.

Έχω και άλλα αλλά δεν τα θυμάμαι. Συνήθως είναι γενικά ξεχασμένα, αφού τα έχω ξεχάσει και εγώ. Στο ψηφιακό ίχνος θα δείτε τις πρώτες προσπάθειες αλλά και κάποια άλλα sites με μικρότερο ενδιαφέρον. Τότε που τα έφτιαξα είχαν λόγο ύπαρξης… τώρα δεν ξέρω.

Επειδή η Χημεία πάντοτε αποτελούσε “μεγάλη αγάπη” στο σχολείο και σίγουρα κάποιοι θα ήθελαν ενδεχομένως να ρωτήσουν κάτι – κατά καιρούς – νομίζω ότι με όλα τα παραπάνω… δεν κρύβομαι καθόλου. Οπότε διαλέξτε και ρωτείστε… Πιθανότατα θα βρω χρόνο να σας απαντήσω…

Νομίζω ότι σας έδωσα αρκετή δουλειά… οπότε ρίξτε το στη μελέτη…Μοιραστείτε τους θησαυρούς σας και πάρτε από τους δικούς μου.

Τη καλησπέρα μου…