Υπόθεση Project… (μέρος δεύτερο).

Στην τελευταία εγγραφή είχα εκφράσει κάποιες απορίες σχετικά με την ερευνητική εργασία. Σήμερα θα προσπαθήσω να δώσω κάποια στοιχεία από τις ερευνητικές εργασίες, μέσα από… 4 φωτογραφίες.

Για να γίνω σαφής… Ανακάλυψα το LINUX (Ναι Περικλή επιτέλους…Μπορείς να βρεις μπλουζάκι στα μέτρα μου;). Να συνεχίσω τις αποκαλύψεις. Ψάχνοντας να βρω ένα λειτουργικό που να μην έχει ιούς είχα να διαλέξω ανάμεσα σε μήλο και πιγκουίνο. (Apple  και LINUX). Λόγω τιμής διάλεξα τον πιγκουίνο. Έτσι σε ένα notebook με τα υπέροχα windows 7 / Home ξεπατώθηκαν σε μια στιγμή και μπήκαν τα UBUNTU 11.4. Τα πρώτα σχόλια είναι … δεν ξέρω πως μπορούσα χωρίς αυτό. Φορτώνει σε 40 δεύτερα, κλείνει σε 7 δεύτερα. Δεν έχει αυτές τις σπαστικές ενημερώσεις που φορτώνουν κάθε τρεις και λίγο και κρεμάει μέχρι να τελειώσουν. Και ότι πρόγραμμα θέλεις, δωρεάν το βρίσκεις με μια σύνδεση του ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Απλά. Και μικρά και ευέλικτα προγράμματα. Και τα βλέπει όλα, συνδέθηκε στο δίκτυο, είδε τους άλλους υπολογιστές, και όλα μόνο του…. Χωρίς προβλήματα. Στην αρχή ήταν κάποιες εντολές στα αγγλικά και με μια δυο φορές που έκανα ενημέρωση γλώσσας τώρα είναι όλα ελληνικά. Ναι νομίζω ότι θα αλλαξοπιστήσω…

Που κολλάνε όλα αυτά; Βρήκα κάποια πολύ ωραία εργαλεία, όπως το Free Mind  για εννοιολογικούς χάρτες. Έτσι πέρασα στη μεταγνωστική φάση με τις ερευνητικές εργασίες και πέρασα τις διεργασίες σε 4 φωτό – εννοιολογικούς χάρτες. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν…

Η πρώτη φωτό αναφέρεται στο PROJECΤ…

Στη φωτό αυτή φαίνονται τα διάφορα στάδια που απαιτούνται για να γίνει μια ερευνητική εργασία. Είναι επιγραμματική η καταγραφή – όπως προβλέπεται άλλωστε – αλλά δείχνει ακριβώς τι πρέπει να γίνουν για ένα Project. Είναι η προεργασία και οι υποδομές.

Στη δεύτερη φωτό έχουμε την καταγραφή των συνεδριάσεων που πρέπει να γίνουν σε μια ερευνητική εργασία. Δείτε την…

Έχουν χωριστεί στις συνεδριάσεις των καθηγητών και των μαθητών. Μπορείτε να δείτε τι περιεχόμενο πρέπει να διευθετηθεί μέσα από τις συνεδριάσεις. Καταλαβαίνετε τι εννοώ όταν λέω ότι τελικά δεν είναι και τόσο εύκολα τα πράγματα.

Το βασικό χαρακτηριστικό των ερευνητικών εργασιών είναι η συνεργασία. Τι συνεργασίες πρέπει να γίνουν μέσα στα πλαίσια μιας ερευνητικής εργασίας; Μπορείτε να τις δείτε εδώ…

Είναι πολλές οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν μέσα σε μια ερευνητική εργασία. Σκεφτείτε ότι το κάθε ζευγάρι συναδέλφων θα έχει 4 ή 5 ομάδες να παρακολουθήσει. Άρα θέλει οργάνωση και αρκετή δουλειά για να μπορέσει κάποιος να έχει αποτελέσματα.

Ένα σημαντικό εργαλείο για την ερευνητική εργασία είναι το ημερολόγιο. Το ημερολόγιο είναι ένα σημαντικό εργαλείο τόσο για τους μαθητές, όσο και για τους καθηγητές… αρκεί να το κρατάει κάποιος ενήμερο. Τους μαθητές τους βοηθάει να παρακολουθούν τις υποχρεώσεις τους, την πορεία της εργασίας, να καταγράφουν τις σκέψεις τους και να τις μοιράζονται με τους συμμαθητές τους. Να καταγράφουν απορίες ή πολύτιμα sites. Από την πλευρά των καθηγητών, είναι ένα εργαλείο, που δείχνει πως λειτουργεί η ομάδα, αλλά και για τους ίδιους, για να παρακολουθούν τις υποχρεώσεις τους. Η φωτό είναι εδώ…

Εδώ βλέπουμε τι έχουμε να καταγράψουμε στο πρόγραμμα. Και δεν  είναι λίγα πρέπει να πω. Είναι το πρώτο πράγμα που ζητάει ο καθηγητής για την αξιολόγηση τόσο την ατομική όσο και την ομαδική. Άρα ένα σωστό ημερολόγιο, είναι μια πρώτη ένδειξη καλής εργασίας.

Οι φωτό αυτές ελπίζω να βοηθήσουν. Πάντως όσον αφορά το πρόγραμμα… το ανακάλυψα μόλις χθες, αλλά αν οι πίνακες δεν είναι στην καλύτερη μορφή τους, υπομονή… μαθαίνω.

Υπάρχουν και άλλα… με πρώτη και καλύτερη την αξιολόγηση… Αυτό όμως είναι δύσκολο, και ακόμα το ψάχνω. Το κακό είναι ότι δεν ξέρω αν θα το προλάβω…μέχρι να φύγω. Πίσω μου είναι μια βαλίτσα… που περιμένει τα ρούχα μου για να φύγω για διακοπές. Αν το προλάβω αύριο, θα το ανεβάσω… σαν 3η συνέχεια.

Κάθε σχόλιο ή υπόδειξη, ευπρόσδεκτη. Όπως επίσης και για την χρήση και δημιουργία εννοιολογικών χαρτών.

Καλό διάβασμα… ή καλά μακροβούτια… εγώ διαλέγω το δεύτερο… αλλά σε λίγο.

Τη καλησπέρα μου…

Υποθεση project…

Μια όχι και τόσο εύκολη υπόθεση…τελικά.

Πέρασα την πρώτη βδομάδα των διακοπών, μελετώντας για τις ερευνητικές εργασίες. Η αλήθεια είναι ότι είδα πολλά ωραία πράγματα και πολλά που αξίζει να αναφερθούν. Όμως συνδυάζοντας αυτά που διάβασα με αυτά που είδα στο σεμινάριο, και αυτά που έχω ακούσει σε διάφορες συζητήσεις σχετικά με τα projects, όπως έχουμε συνηθίσει να τα λέμε, με βάζουν σε κάποιες ανησυχίες, για την προοπτική του εγχειρήματος.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά για να καταλάβετε τι εννοώ.

Στο σεμινάριο, πολλοί συνάδελφοι είχαν έρθει για να μάθουν για τα projects ώστε να μπορέσουν να μάθουν τι είναι και να μπορέσουν να καλύψουν “ωράριο” μέσα από τα project. Δηλαδή ακούστηκε αρκετά ότι “εγώ χάνω ώρες στο νέο σχολείο, και θα πάρω ένα ή δυο projects να συμπληρώσω”. Έτσι το πρώτο σοκ ήρθε όταν έγινε κατανοητό ότι τα projects θα είναι σε ζώνη. Δηλαδή όλη η Α λυκείου ταυτόχρονα θα μοιράζεται στις τάξεις ενδιαφέροντος και θα γίνονται τα projects. Άρα όχι πάνω από ένα project ο καθένας. Το δεύτερο σοκ ήρθε όταν ανακοινώθηκε και έγινε κατανοητό ότι η αποζημίωση θα δίνεται στον ένα καθηγητή για δύο ώρες και στον άλλο για μία ώρα. Άρα το μέγιστο δύο  ώρες στο πρόγραμμα.

Προχωρώντας παρακάτω έχουμε και άλλα. Τα περισσότερα σχολεία δεν έχουν προχωρήσει σε κατανομή ωρών, γιατί απλά δεν ξέρουν ούτε που θα είναι του χρόνου, ούτε ποιοι θα είναι στο σχολείο. (μη ξεχνάμε ότι έχουμε και κρίσεις διευθυντών αυτό το καιρό.) Τα “άλλα” αυτά ξεκινάνε από το βιβλίο του κ. Η. Ματσαγγούρα για τις καινοτόμες δράσεις. Είναι ένα βιβλίο εγχειρίδιο για τις ερευνητικές εργασίες, όπως αναφέρονται στο νέο σχολείο. (Είναι ανεβασμένο στις προηγούμενες εγγραφές).

Σε αυτό το βιβλίο λοιπόν, έχουμε και λέμε, ότι στις αρχές του σχολικού έτους, δεν το προσδιορίζει αλλά λογικά εκεί βρίσκεται χρονικά, κάποιοι συνάδελφοι, ανά δύο, αφού συζητήσουν και συνεννοηθούν, θα κατεβάσουν πρόταση στο σύλλογο, αιτιολογημένη, για το ποιο θέμα θα θέλανε να βάλουν  στην Α’ λυκείου. Η αιτιολόγηση συνίσταται στην συνάφεια του θέματος με την ύλη της Α’ λυκείου, και την παιδαγωγική αξία του προγράμματος, και τον τρόπο που θα “δουλευτεί” το θέμα. Επίσης θα αναφέρεται ποιος θα πληρώνεται με δύο ώρες και ποιος με μία ώρα. Και όλα αυτά θα κατατεθούν ενυπόγραφα, για να συζητηθούν στο σύλλογο.  Και ο σύλλογος των καθηγητών θα μαζέψει τις προτάσεις και θα επιλέξει ν+1 θέματα, όπου ν οι διαθέσιμες τάξεις της Α’ λυκείου, και θα τις προωθήσει στους μαθητές. Και λέω εγώ, έτσι στο άσχετο… ΔΕΝ κατατίθενται προτάσεις… Τότε τι γίνεται;  Έχω και άλλα σενάρια καταστροφής αλλά τα αφήνω για αργότερα.

Δηλαδή αλλιώς θα δουλέψω ένα θέμα που σκέφτηκα, προβληματίστηκα, σχεδίασα εγώ με τον συνάδελφο και φίλο (που μπορώ να δουλέψω μαζί… γνωστά πράγματα αυτά έτσι;) και αλλιώς θα δουλέψω το θέμα που μου δόθηκε “άνωθεν” (και δεν πολυγουστάρω εδώ που τα λέμε και την πρακτική του “άνωθεν”, αλλά είναι και παραπάνω δουλειά…Λέμε τώρα.)

Εδώ πρέπει να τονίσω ότι τα σχόλια, τα έχω ακούσει κατά καιρούς και δεν είναι δικά μου.

Επίσης πως θα κάνουν την ερευνητική εργασία όταν σε πολλά σχολεία δεν έχει επιμορφωθεί ούτε ένας, ενώ σε κάποια επιμορφώθηκαν καθηγητές γυμνασίου (το διάβασα σε σχόλιο – αν κατάλαβα καλά ότι συνάδελφος γυμνασίου παρακολούθησε γιατί είχε αγωνία για το παιδί της που θα πήγαινε Α’ λυκείου !!!!) Άλλωστε στα χαρτιά που συμπληρώναμε γράφαμε και τη βαθμίδα (!) που εγώ το ερμηνεύω ότι δεν  ήταν η μόνη συνάδελφος. Λοιπόν, πως θα κάνουν την εργασία; Αυτοσχεδιάζοντας!!! και χρησιμοποιώντας την καλή θέληση των καθηγητών  και την εμπειρία τους σαν καθηγητές και παιδαγωγοί. (Αυτές τις εκφράσεις χρησιμοποίησε ο κ. Ματσαγγούρας στη συζήτηση που είχαμε στο ΠΕΚ όταν βάλαμε κάποια πρακτικά θέματα ζόρικα…)

Και μετά η αξιολόγηση… πως θα γίνει; Και τι θα μετρήσουμε και πόσο θα μετρήσει; Μη ξεχνάμε είναι από αυτά που θα μετράνε στο φάκελλο του παιδιού. Και πως και πόσο θα μετράνε. Και πως και πόσο θα αξιολογούμε εμείς. Και αν μοιράσουμε “απλόχερα” μονάδες, πως θα το μαζέψουμε μετά, και αν από την άλλη, αξιολογήσουμε κατά το “δοκούν” (όπως πάντα κάνουμε αλλά έχουμε κάποια κριτήρια, ενώ τώρα….).Εδώ να πω ότι έχει μια κατάσταση το βιβλίο για τα κριτήρια αξιολόγησης, αλλά μιλάμε είπαμε για όσους δεν επιμορφώθηκαν.

Και πάμε στην διαχείριση της ομαδοσυνεργατικής τάξης, που λειτουργεί ανακαλυπτικά, με φθίνουσα καθοδήγηση, σε θέματα που έχουν οι ίδιοι καθορίσει και σε κύρια ερωτήματα που έχουν θέσει οι ίδιοι. Μη μου πείτε ότι δεν έχετε άγνωστες λέξεις γιατί δεν θα σας πιστέψω. Όλα καινούργια είναι… Αν κάποιος δεν συμφωνεί μπράβο του… γιατί προηγείται της εποχής του. Δύσκολα πράγματα… να δουλεύει με αυτό το τρόπο, που δεν έχουμε μάθει όλα αυτά τα χρόνια.  Και εδώ έχει πράμα για συζήτηση αλλά ας το αφήσουμε προς το παρόν.

Και πάμε στο συντονισμό. Ο συντονιστής (χωρίς αποζημίωση), θα συντονίζει όλα τα τμήματα και θα έχει οργανωτικό ρόλο, το οποίο σημαίνει ότι θα φροντίζει ώστε οι συνάδελφοι να έχουν έγκαιρα τις υποδομές που χρειάζονται (αίθουσα υπολογιστών, προβολέας, βιβλιοθήκη, επίσκεψη ή ότι άλλο…μπορεί να υπάρχει διαθέσιμο και να ζητηθεί). Συντονιστής θα είναι συνήθως ο υποδιευθυντής ή κάποιος άλλος (για παράδειγμα τώρα σας γράφει ο “άλλος”).

Και φτάσαμε στο τέλος… Έχουμε την παράδοση των ατομικών φακέλλων, και του συλλογικού φακέλλου της εργασίας. Αυτά που ακούγονται για “ετοιματζίδικες” εργασίες φασόν εδώ θα φανούν. Διότι η εργασία παρουσιάζεται σε κοινό, και οι μαθητές επιχειρηματολογούν πάνω σε αυτή. Εκτός αυτού, ο μεγαλύτερος όγκος της δουλειάς πρέπει να γίνεται μέσα στη τάξη… Τώρα πως θα κατεβάσουν υλικό, και θα το επεξεργαστούν, θα το τυπώσουν, και γενικά θα το δουλέψουν στο σχολείο, είναι ζητούμενο. Το άλλο για τις παράλληλες ημερίδες δεν το πολυκατάλαβα. Εγώ πιο εύκολα θα το έβλεπα σε μια ημερίδα για όλο το σχολείο στην αίθουσα τελετών του σχολείου για όλους τους μαθητές, μια και πολύ σύντομα σε όλους θα χρειαστεί, παρά παράλληλα σε αίθουσες για κάποιους κλπ κλπ κλπ…

Πολλά έγραψα πάλι… και λίγα είναι όμως  σε σχέση με όλες τις απορίες μου. Θέλει δουλειά και σκέψη το όλο εγχείρημα και νέα νοοτροπία που ακόμα τη ψάχνουμε. Τελικά φαίνεται ότι η υπόθεση ερευνητική εργασία ή project θα είναι μια δύσκολη υπόθεση.

Τη καλησπέρα μου.

Επιμόρφωση Project…(μέρος 2ο).

Συνεχίζοντας την καταγραφή, από την επιμόρφωση πάνω στα projects, σήμερα θα ανεβάσω ότι έχει δοθεί από παραδείγματα, και άλλο υλικό, ολοκληρώνοντας ουσιαστικά ό,τι έχει δοθεί πάνω στο θέμα.

Ξεκινάμε λοιπόν με κάποια γενικά ακόμα κείμενα, πριν προχωρήσουμε στις εργασίες.

Θυμίζω ότι τα αρχεία WORD και POWER POINT αποθηκεύονται και μετά ανοίγονται ενώ τα αρχεία PDF ανοίγουν κατ’ ευθείαν.

Ξεκινάμε λοιπόν με τις φάσεις ενός project. Έτσι οι φάσεις αυτές φαίνονται σε κείμενο εδώ, ενώ αν το θέλετε σε power point μπορείτε να το δείτε εδώ.

Για το γενικό θεωρητικό σχήμα πάνω στα Projects μπορείτε να δείτε εδώ.

Εδώ έχουμε ένα βιβλίο του κ. Ματσαγγούρα, πάνω στον οδηγό για τα projects. Έχουμε και δύο παραρτήματα σχετικά με την δημιουργία projects. Μπορείτε να τα δείτε εδώ και εδώ.

Εδώ έχουμε μια παρουσίαση πάνω στα projects και αφορά το γενικότερο πλαίσιο για τα projects.

Μετά ακολούθησαν τα παραδείγματα ερευνητικών εργασιών. Κάποιες είναι “υπερβολικές” όπως το “Αυτοκίνητο” και τα “Κινητά”. Μας είπαν ότι είναι έτσι μεγάλα και πολύπλοκα για να δώσουν αφορμές για εργασίες, και από αυτά να διαλέξουμε εμείς ένα κομμάτι για επεξεργασία. Ο τρόπος που δουλέψαμε πάλι ήταν ομαδοσυνεργατικό το μοντέλο. Εμείς για παράδειγμα δουλέψαμε με το αυτοκίνητο και ενώ είχε αρκετά θέματα, μέσα από τη συζήτηση προέκυψε σαν θέμα πως μπορούμε να δημιουργήσουμε και να αξιοποιήσουμε ένα ερωτηματολόγια πάνω στο αυτοκίνητο.

Θα ξεκινήσουμε λοιπόν με καταγραφή των projects. Συνήθως έχουμε τρία αρχεία. Κάποιο θεωρητικό, μια παρουσίαση και ενδεχομένως κάποιοι πίνακες, Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Project αυτοκίνητο : Τα αρχεία βρίσκονται εδώ, εδώ και εδώ.

Project κινητά : Έχουμε αρκετά αρχεία : η φιλοσοφία του προγράμματος φαίνεται εδώ, έχουμε την παρουσίαση, την εργασία και τέλος το χρονοδιάγραμμα.

Project νερό : Αρκετά μεγάλο κείμενο με πολλές αναφορές.

Project μέταλλα : Άλλη μια μεγάλη εργασία με πολλά σημεία αναφοράς.

Project μαθηματική μοντελοποίηση : Μια εργασία πάνω στη μαθηματική μοντελοποίηση.

Project ενέργεια και περιβάλλον : Μια εργασία σε μορφή και ύφος ερευνητικής εργασίας με πληροφορίες πάνω στη δομή των εργασιών.

Για τέλος άφησα την παρουσίαση την οποία χρησιμοποίησε η επιμορφώτρια μας κ. Βασιλοπούλου, την οποία σας ανεβάζω ως έχει εδώ.

Τελευταίο αρχείο από την σειρά και με αυτό κλείνει η παρουσίαση των projects. Είναι η εφαρμογή των project στην Γαλλία, όπως εφαρμόζονται στην Ελληνογαλλική Σχολή της Αγίας Παρασκευής. Η παρουσίαση είναι εδώ… ενώ εδώ έχουμε παραδείγματα (σκαναρισμένα) από projects στη Γαλλία.

Αυτά είναι όλα όσα έχω πάνω στα projects. Είναι πολλά, που σημαίνει ότι πρέπει να ασχοληθεί κάποιος αρκετά για να τα βάλει σε μια σειρά.

Το σημαντικότερο για εμένα είναι όσοι συνάδελφοι ασχοληθούν με τα projects, να μη το κάνουν απλά για να καλύψουν ώρες. Έχει πολύ δουλειά και θέλει πολύ προσοχή για να μη “καεί” το πρόγραμμα. Είναι σημαντικό να ξεφύγουμε από το “copy – paste” αλλά να μη πέσουμε και στη “λούμπα” του να υποβαθμίσουμε το πρόγραμμα μη δίνοντας του τη σημασία που πρέπει.

Τη καλησπέρα μου…

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ ή ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟΥ…

Μακάρι και να ήξερα. Τέλος πάντων μόλις παρέλαβα δυο καινούργιες εργασίες τις οποίες σε πρώτη ματιά είδα πολύ αξιόλογες και τις ανεβάζω ως έχουν για την δική σας αξιολόγηση…

Η μία αφορά τη διατροφή και είναι εδώ.

Η άλλη αφορά τα ρούχα και τη μόδα και είναι εδώ.

Πάλι κάτι βρέθηκε…

Επιμόρφωση Project… (μέρος 1ο)

Σήμερα πρώτη μέρα του Ιουλίου – για 44 λεπτά ακόμα – και είπα να ξεκινήσω μια σειρά εγγραφών για την επιμόρφωση. Αυτό το καιρό παρακολουθήσαμε πολλά.

Από τον Δεκέμβρη μέχρι τα τέλη Μαΐου παρακολούθησα το πρόγραμμα για πιστοποίηση Β’ επιπέδου. Δεν πιστοποιήθηκα ακόμα και η αλήθεια ήταν ότι είχαμε τόσο όγκο δουλειάς, που ακόμα δεν το έχω ταξινομήσει. Και πρέπει  να γίνει γιατί θα έχει διάβασμα. Μάλλον μέχρι τον Νοέμβρη πρέπει να δώσουμε τις εξετάσεις για την πιστοποίηση.

Ακολούθησε το πρόγραμμα “Μείζονος επιμόρφωσης”  με όλες τις “παρενέργειες. Δεν πήγαμε αυτή τη φορά, αλλά την επόμενη υπόσχονται να μας παίξουν και εμάς. Οπότε, όποτε γίνει αυτό θα πάμε και εμείς (οι ιδιωτικοί) να παρακολουθήσουμε.

Τέλος τη Δε 27/6 και την Τρ 28/6 είχαμε την επιμόρφωση για τα ερευνητικά σχέδια για την Α’ λυκείου (κν τα projects).

Σε όλα είχαμε πλήθος από πληροφορίες και θα προσπαθήσω κάνοντας μια μικρή αναδρομή και ουσιαστικά “αναμετάδοση” του σεμιναρίου, να σας δώσω σε κάθε περίπτωση το αντίστοιχο υλικό αλλά και ότι άλλο μας έχουν δώσει. Έτσι και εσείς θα έχετε μια εικόνα και θα διαχυθεί η γνώση. Και μια και το συζητάμε, τέλη Αυγούστου μέχρι 3 Σεπτέμβρη θα μπορείτε να κάνετε ηλεκτρονικά την αίτηση για τον νέο γύρο που θα γίνει πιθανότατα αρχές Σεπτέμβρη. Προσοχή είναι “νεκρός χρόνος” για εμάς. Αλλά όπου και να είστε, μια σύνδεση χρειάζεστε και τη κάνατε την αίτηση.

Τη πρώτη μέρα το βασικό θέμα ήταν η ομάδα. Να γνωριστούμε και να μπούμε σε μια ομάδα. Για να είμαι ειλικρινής, πρώτα φτιάξαμε την ομάδα και μετά συζητήσαμε. Αλλά δεν πειράζει.

Μπορείτε να δείτε κάποια κείμενα για την ομάδα και πως δουλεύει εδώ :

1. Διαμόρφωση Ομάδας – Βήματα και αρχές.

2. Άσκηση ρόλων στην ομάδα.

3. Σχέσεις στην ομάδα και διδακτικό σχέδιο.

4. Προσεγγίζοντας την εκπαιδευτική ομάδα.

5. Η αλλαγή μέσα από την σχέση.

6. Η διεργασία συμβολαίου.

Η διαμόρφωση της ομάδας μπορεί να φανεί σχηματοποιημένα εδώ, με μορφή βημάτων και πίνακα.

Τα αρχεία που είναι WORD και POWER POINT τα κατεβάζετε πρώτα και μετά τα ανοίγετε.

Ακολουθούν οι δύο οδηγοί:  Ο οδηγός, για τον επιμορφούμενο αλλά και ο οδηγός για τον επιμορφωτή. Να τα διαβάσετε με αυτή τη σειρά.

Τώρα έχουμε κάποιες παρουσιάσεις.

Η παρουσίαση του Η. Ματσαγγούρα για τις Καινοτομίες και τα Project. Η συγκεκριμένη παρουσίαση είναι η κεντρική της επιμόρφωσης και βάζει τα ερωτήματα που πρέπει να μπαίνουν όταν κάνουμε μια ερευνητική εργασία.

Ακολουθούν τρεις παρουσιάσεις πάνω στα projects από το ΕΚΦΕ Αιγίου. Αφορούν μεν τα projects στο Γυμνάσιο, αλλά η λογική – που είναι και το σημαντικότερο στοιχείο – είναι η ίδια. Θα τις αριθμήσουμε απλά.

1. ΕΚΦΕ ΑΙΓΙΟΥ – project 1

2. ΕΚΦΕ ΑΙΓΙΟΥ – project 2

3. ΕΚΦΕ ΑΙΓΙΟΥ – project 3

Τέλος – για σήμερα – έχουμε το θεωρητικό υπόβαθρο, για το project το οποίο είναι ο οδηγός – γενικά – για τα projects.

Τα αρχεία που είναι PDF ανοίγουν κατευθείαν στο browser.

Νομίζω ότι ήδη σας έχω δώσει αρκετό υλικό για να ασχοληθείτε. Θα ακολουθήσει άλλη μια σειρά με επί μέρους projects  και πληροφορίες για το καθένα σαν παραδείγματα. Ταυτόχρονα θα σας μεταφέρω και την εμπειρία μου.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου…

Η παρουσίαση στην Ημερίδα….

Πολύ λίγα και πολύ σύντομα… λόγω χρόνου. Τα άλλα σε επόμενη φάση….

Έτσι για σήμερα… την παρουσίασή μου μπορείτε να τη δείτε εδώ…

Η ποιότητα δεν είναι η καλύτερη και ο ήχος απλά ακούγεται. Έτσι μπορείτε να σχηματίσετε μια άποψη.

Τη καλησπέρα μου….

Ημερίδα στις νέες τεχνολογίες και την εκπαίδευση…

Είναι γνωστό ότι υπάρχει μια αγωνία για το θέμα. Οι απόψεις είναι πολλές και σε πολλά θέματα αντιφατικές. Άλλοι θεωρούν το διαδίκτυο τη λύση για το πρόβλημα της εκπαίδευσης. Άλλοι θεωρούν ότι το διαδίκτυο είναι υπερεκτιμημένο.

Το Υπουργείο θέλει να βάλει τις νέες τεχνολογίες στις τάξεις αλλά οι προτάσεις του μάλλον μπερδεύουν παρά οδηγούν σε αυτή τη κατεύθυνση. Έχει επιδοθεί σε ένα αγώνα δρόμου επιμορφώσεων και οι εκπαιδευτικοί τρέχουν από επιμόρφωση σε επιμόρφωση – εμού συμπεριλαμβανομένου  όπου μου επιτρέπουν – . Πολλοί φεύγουν απογοητευμένοι από την εμπειρία.

Κάποιοι έχουμε μια άποψη για το θέμα – πολλοί περισσότεροι από όσο περιμένουν κάποιοι – και θέλουμε να τη μοιραστούμε και κυρίως να τη συζητήσουμε. Το έχουμε προσπαθήσει αρκετές φορές, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας (πέρυσι μόνο βρέθηκα Κόρινθο, Γιάννενα, Πάτρα, Σύρο με κίνητρο όλο αυτό που λέμε νέες τεχνολογίες). Ακόμα και στις διακοπές μου έχω “εντάξει” 2-3 συναντήσεις με φίλους για καφέ και συζήτηση με αυτά τα θέματα. Μάλλον θα παρατήσω την οικογένεια για κανένα μπανάκι και εγώ θα ψάχνω το Γιώργη και το Νικόλα.

Μέσα λοιπόν σε αυτή τη λογική του ψαξίματος την Τετάρτη 29 Ιουνίου του 2011 στο ΔΑΙΣ στο Μαρούσι θα γίνει μια ημερίδα από το “Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Επικοινωνίας” με θέμα την

“Ενημέρωση για την αξιοποίηση Διαδικτυακών Εργαλείων και Κοινοτήτων στον
τομέα της Εκπαίδευσης και της Δια Βίου Μάθησης”

μέσα στα πλαίσια της Δράσης “Μάθηση 2.0”

Σε απλά ελληνικά : πως μπορούμε να αξιοποιήσουμε τα εργαλεία που παρέχει το WEB 2.0 στην εκπαίδευση αλλά και ποια είναι η μέχρι τώρα εμπειρία μας από αυτή την εφαρμογή. Όπως ίσως φαντάζεστε θα είμαι εκεί… με εισήγηση αλλά και απολογισμό και προβληματισμό. Είναι σημαντικό – όπως εγώ πιστεύω – τα βήματα να γίνονται προσεκτικά και σε κάθε φάση να παίρνουμε την κατάλληλη ανάδραση για το επόμενο βήμα. Ένα σημαντικό γεγονός που μάλλον θέλουμε να ξεχάσουμε είναι ότι έχουμε διπλάσια με τριπλάσια ηλικία από τους μαθητές μας και σκεφτόμαστε αλλιώς… Άρα αν νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα, το χάσαμε το παιγνίδι.

Έχει αναφερθεί πολλές φορές ότι είμαστε “ψηφιακοί μετανάστες” ενώ οι μαθητές μας είναι “ψηφιακοί ιθαγενείς”. Όλα αυτά αλλά και πολλά άλλα βάζει πάλι ο Sir Ken Robinson στην ομιλία του για τα παραδείγματα (Σας την δίνω με τη μορφή των σκίτσων από την RSA. Αν την θέλετε ολόκληρη υπάρχει και διαρκεί 55 λεπτά. Με τα σκίτσα διαρκεί 11 και λέει πολλά…πάρα πολλά. ) Δείτε την….

Και για να επανέλθουμε : Την Τετάρτη όσοι μπορούν – είναι δύσκολη μέρα και εργάσιμη αλλά – καλό θα είναι να παραβρεθούν στο χώρο. Όσοι επιθυμούν μπορούν να το δηλώσουν στην κ. Πέρσα Ιακωβίδου στο 210  3689413 και θα δοθεί και βεβαίωση παρακολούθησης. Η συνεννόηση είναι απαραίτητη για την καλύτερη οργάνωση. Το πρόγραμμα αναλυτικά μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ όπως και ένα κείμενο με χρήσιμους συνδέσμους για ενημέρωση.

Τη καλημέρα μου….

Bahalides rules….

Σήμερα ξεκαθάρισε το τοπίο μετά από ένα μήνα περίπου. Δηλαδή, έγινε η αρχική αναφορά με την επιμόρφωση στις 19/5 όπως είχα γράψει τότε μετά προσπαθήσαμε να κάνουμε την αίτηση αλλά “μας μυρίστηκαν” και μας είπαν να περάσουμε στο κήπο. Βέβαια η επιστολή ήταν άκρως προσβλητική κατά την άποψή μου αλλά τέλος πάντων. Τα είπαμε αυτά.

Και φτάνουμε την Τετάρτη όπου παίρνω ένα χαιρετιστήριο μήνυμα από την εισηγήτρια στο Πρόγραμμα Μείζονος Επιμόρφωσης, που με καλωσόριζε στο πρόγραμμα. Αμηχανία, έκπληξη, απορία… Τι γίνεται εδώ… Πριν 10 μέρες οι εντάσεις ήταν στα ύψη και τώρα…σαν να μη τρέχει τίποτα…Περίεργα πράγματα.

Έλα όμως που είμαι σε κρίσιμη ηλικία (είπαμε – ήντα πλέον, όχι πια – άντα) και δεν μπορώ ας πούμε να πάω εκεί σαν να μη τρέχει τίποτα και να φάω πόρτα και να διεκδικώ την επιμόρφωση με στιχομυθίες του τύπου.. “μα με καλέσατε…”, …”μα ο συνάδελφος είναι επιλαχών” κλπ κλπ κλπ και άλλα τέτοια όμορφα και είπα να ενημερώσω την επιμορφώτρια μου και να ζητήσω διευκρινίσεις στο θέμα. Πολλοί είπαν ότι ήταν λάθος… και δεν έπρεπε να πω τίποτα. Για μένα δεν ήταν… Δεν μπορώ να αλλάξω τώρα. Δεν δέχομαι τον αποκλεισμό, δεν δέχομαι τα υπονοούμενα, (είτε είναι από λάθος χρήση της γλώσσας είτε όχι), αλλά δεν δέχομαι και να διεκδικήσω κάτι με τη “σιωπή μου” μη με πάρουν χαμπάρι… Φώναξα για να έχω το δικαίωμα να επιμορφωθώ. Δεν θα το πάρω αυτό το δικαίωμα στη λούφα.

Η αλήθεια είναι ότι αιφνιδίασα την επιμορφώτρια η οποία – δικαίως – δεν καταλάβαινε ακριβώς τι γινότανε και ρώτησε και αυτή να μάθει – Μου είπε ότι θα με ενημερώσει έγκαιρα. Σήμερα λοιπόν παίρνω το χάρτη πρόσβασης στο σχολείο στη Μάνδρα… Ναι ξενιτεύτηκα. Θα έκανα περίπου 100 χιλιόμετρα τη φορά να πάω και να έρθω – για να επιμορφωθώ. Σκέφτηκα λοιπόν, ότι αφού σήμερα είμαι στη λίστα αύριο πάω για επιμόρφωση. Οι άλλοι συνάδελφοι που δεν είχαν την “τύχη μου” είπαν ότι περίμεναν από εμένα να τους ενημερώσω για το τι θα γίνει μπας και είναι προετοιμασμένοι για το Σεπτέμβριο. ΦΕΥ!!!!! (κάπου το θυμάμαι από τα αρχαία – τότε – σαν δυστυχώς…) Στις δώδεκα το μεσημέρι μου το είπαν….ΔΕΝ ΣΕ ΕΠΙΜΟΡΦΩΝΟΥΜΕ. ΚΑΝΕΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ καθηγητής δεν επιμορφώνεται αυτή τη φορά. Τσαντίστηκα αλλά το περίμενα… Τουλάχιστον μετά από όλο αυτό το θόρυβο, έλπιζα μήπως κάποιοι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μπαίνανε στο πρόγραμμα αλλά όχι… τελικά. Και λέω…

Δεν πάω μια βόλτα από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, να δω τι γίνεται. Άλλωστε δίπλα είναι. Νάσου με λοιπόν στη γραμματεία της επιμόρφωσης, όπου θα έλεγα ότι “χαρήκανε” που με γνώρισαν με τόσα που είχα γράψει. Τους ρώτησα τι ακριβώς γίνεται και μου είπαν τα ίδια…(Λογικό). Τους ρώτησα τι θα κάνω την 1η Σεπτέμβρη και μου είπαν “ότι και οι άλλοι – που δεν κληρώθηκαν…(παράλογο).Τους είπα ότι τα παιδάκια της Α’ λυκείου φέτος με το καινούργιο σύστημα, θα πρέπει να κάνουν πολλά και με άλλο τρόπο… Αν αυτοσχεδιάσω τα χαντακώνω… και δεν μου είπαν τίποτα (λογικό).

Όταν τους  ρώτησα γιατί μας ξεσήκωσαν στέλνοντας την πρόσκληση, μη ξεκαθαρίζοντας τι γίνεται, κάνοντας δεκτές τις αιτήσεις, και αφού επιλεχθήκαμε για την επιμόρφωση, να μας απορρίψουν με αυτό το τρόπο, μου είπαν ανθρώπινο λάθος. Η αλήθεια είναι ότι αυτό εγώ το άκουγα για τροχαία, αεροπορικά δυστυχήματα, και άλλα τέτοια δυσάρεστα… για επιμόρφωση πρώτη φορά το άκουσα…

Όταν τους ρώτησα γιατί δεν πήραν τρία άτομα από κάθε σχολείο (1 φιλόλογο – 1 μαθηματικό – 1 φυσικών επιστημών) ώστε όλα τα σχολεία να έχουν τρεις καθηγητές επιμορφωμένους μια και αφορά το νέο σχολείο, και τις νέες μορφές διδασκαλίας… είπαν ότι δεν παίρνουν αυτοί τις αποφάσεις… Δεν είχε νόημα, να επιμείνω. Η γραμματεία προφανώς δεν παίρνει τις αποφάσεις (το ακούσατε εσείς που παίρνετε τις αποφάσεις… κοινή λογική χρειάζεται…εφόσον χρήματα υπάρχουν).

Η αλήθεια είναι ότι δεν καλύφθηκα από τις απαντήσεις. Δεν έλυσαν ουσιαστικά καμία απορία. Αντίθετα…δημιούργησαν και άλλες. Έτσι μένουμε στο αρχικό σχέδιο… Θα βρούμε από τους φίλους “του δημοσίου” το υλικό, να ρίξουμε μια ματιά, τουλάχιστον να μη πάμε έτσι το Σεπτέμβρη, αλλά να έχουμε μια άποψη για το τι γίνεται.

Υπάρχουν και καλά όμως. Αν δεν γινόταν αυτό δεν θα είχα το χρόνο… να γράψω αυτή την εγγραφή. Επίσης τα δυο παραπάνω απογεύματα θα με  βοηθήσουν να φτιάξω την εισήγησή μου για την ημερίδα της Τετάρτης.

Α!!! Ναι έχουμε και άλλα…

Λοιπόν Δευτέρα – Τρίτη έχουμε ενημέρωση στα projects (2 ενννιάωρα μασίφ) με θέμα τις ερευνητικές εργασίες. Εκεί ο ΟΕΠΕΚ κινήθηκε στη κοινή λογική και από πολλά ιδιωτικά σχολεία επέλεξε έναν για επιμόρφωση. (λογικό). Εκεί λοιπόν θα μαζέψω ότι κυκλοφορεί, και θα το μοιραστώ όπως πρέπει με τους υπόλοιπους συναδέλφους.Θα έχετε ενημέρωση και πιθανότατα υλικό.

Την Τετάρτη έχουμε μια ημερίδα στο ΔΑΙΣ από το έργο : “Μάθηση 2.0 – Ενημέρωση για την αξιοποίηση Διαδικτυακών Εργαλείων και Κοινοτήτων στον τομέα της Εκπαίδευσης και της Δια Βίου Μάθησης”. Εκεί λοιπόν θα παρουσιάσω μια εργασία με θέμα τα φόρουμ και την χρήση στην εκπαίδευση.Δουλεμένο θέμα από παλιά – επικαιροποιημένο και διαμορφωμένο κατάλληλα για την περίσταση.

Και την Πέμπτη 30 Ιουνίου έχουμε το τελείωμα του σχολείου και το κλείσιμο με πανηγυρική καταληκτική παιδαγωγική συνεδρίαση, όπου θα μπούνε πολλά θέματα και θα συζητηθούνε περισσότερα. Είναι μια πολύ συνηθισμένη διαδικασία για πολύ χρήσιμη. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες γίνεται διάχυση της γνώσης και  της εμπειρίας, αλλά και της διαφορετικής άποψης και οπτικής γωνίας. Με αυτό το τρόπο ξεκαθαρίζονται πολλά πράγματα και γίνεται καλύτερος προγραμματισμός.

Αυτά λοιπόν για σήμερα… Πάω να κάνω καμία δουλειά…

Τη καλησπέρα μου….

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : (22 Ιουνίου 2011)

Οι άνθρωποι δεν παίζονται… πως αλλιώς να το πω…Σήμερα μετά από όλη την φασαρία και  όλα όσα ειπώθηκαν, γράφτηκαν, σχολιάστηκαν, ήρθε στο σχολείο (3 φορές) μια εγκύκλιος από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας που καλούσε τους Διευθυντές των σχολείων, να φροντίσουν ώστε να διευκολύνουν όλους τους καθηγητές στις υποχρεώσεις τους στα σχολεία, ώστε να μπορέσουν να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης που ξεκινάει σήμερα…

Φταίω εγώ να μιλάω μετά ότι “Ο Μπαχαλίδης κυβερνάει…” ή ότι κάτι “άλλο” ήταν να γίνει,  που κάποιοι “άλλοι” ερμήνευσαν με ένα συγκεκριμένο τρόπο…. Τα συμπεράσματα δικά σας….

Μια ζωή στην “απ’ έξω”…

Είμαι 23 χρόνια ιδιωτικός εκπαιδευτικός, και όλα αυτά τα χρόνια έχω αντιληφθεί ότι η εξομοίωση ιδιωτικών και δημόσιων εκπαιδευτικών μάλλον μοιάζει με μύθο.

Το 1999 με το καινούργιο σύστημα, αυτό που τελειώνει σε 2 χρόνια, κληθήκαμε να διορθώσουμε γραπτά, και να επιτηρήσουμε αλλά δεν πληρωθήκαμε, γιατί η εγκύκλιος, έλεγε ότι οι δημόσιοι εκπαιδευτικοί, που εμπλέκονται στη διαδικασία των εξετάσεων, αποζημιώνονται…. Αυτή η λέξη “δημόσιοι” που ήταν σε μια εγκύκλιο του 1984 ήταν η αφορμή που δεν πληρώθηκε όλος ο κλάδος το 1999. Το 2000 έγινε μια διορθωτική εγκύκλιος και από τότε αποζημιωνόμαστε όπως οι άλλοι συνάδελφοι του δημοσίου.

Μέχρι πέρυσι, δεν είχαμε δικαίωμα να εγγραφούμε στο Σχολικό Δίκτυο αν και το σχολείο ήταν “δηλωμένο”, και συμμετείχε στις δραστηριότητες. Αυτό αποκαταστάθηκε φέτος μόλις.

Μέχρι πέρυσι το Μάιο, δεν είχαμε δικαίωμα να συμμετάσχουμε στην επιμόρφωση Α και Β επιπέδου. Ή πιο σωστά, στη τελευταία επιμόρφωση, συμμετείχαμε με μια ποσόστωση και αν και εφόσον υπήρχαν θέσεις και εφόσον είχαμε παρακολουθήσει τις 48 ώρες σεμιναρίου. Αυτό άνοιξε όπως είπαμε το Μάιο του 2010.

Το λογισμικά που είχαν μοιρασθεί σε όλα τα σχολεία, σε εμάς δεν δόθηκαν ποτέ.

Με την εφαρμογή του νέου εκπαιδευτικού συστήματος, που άλλαξαν τα βιβλία, τα βιβλία των καθηγητών δεν φτάσανε ποτέ σε εμάς.

Η αιτιολογία, και εν μέρει δικαιολογημένη, είναι ότι τα οικονομικά του ιδιωτικού σχολείου, το διαχειρίζεται ο ιδιοκτήτης και όχι το δημόσιο.

Έτσι και φέτος, με το πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης που ξεκινάει τον Ιούνιο, συνεχίζεται τον Σεπτέμβριο και ολοκληρώνεται τον Δεκέμβριο, με 55 ώρες φυσικής διδασκαλίας και 150 ώρες, διαδικτυακής εργασίας και παρακολούθησης, που κρίθηκε απαραίτητο να γίνει ενόψει του νέου ψηφιακού σχολείου, δεν προβλέπει επιμόρφωση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών.

Και δεν μπορώ παρά να εκφράσω κάποιες απορίες…

Δηλαδή όλα τα παιδιά που θα πάνε στα ιδιωτικά σχολεία, στην Α’ λυκείου, οι καθηγητές τους θα έχουν επιμορφωθεί, για το καινούργιο σχολείο; Τα μαθήματα θα γίνονται με βάση το νέο σχεδιασμό, του Υπουργείου Παιδείας, ή θα μείνουμε στα ίδια, όπως τα έχουμε μάθει όλα αυτά τα χρόνια. Και το καινούργιο σύστημα, που θέλει την ύλη να τρέχει από την Α’ λυκείου, τι θα γίνει όσο προχωράει ο χρόνος; Οι σύλλογοι γονέων, των ιδιωτικών σχολείων, μήπως θα έπρεπε να δουν τι μπορεί να γίνει; Και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μήπως θα έπρεπε να πιέσουν να διεκδικήσουν την συμμετοχή στο πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης. Η αίσθηση που έχω είναι ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία, γίνεται μια κατάφωρη διάκριση κατά των μαθητών της Α΄λυκείου του 2011-12 των ιδιωτικών σχολείων.

Δεν ξέρω αν είμαι μόνο εγώ που το βλέπω έτσι. Άλλωστε είμαι ο τελευταίος που θα έπρεπε να ανησυχώ. Με 26 χρόνια εμπειρία στη χρήση Η/Υ, με συνεχείς επιμορφώσεις και παρακολούθηση συνεδρίων, σεμιναρίων, διαδικτυακών μαθημάτων, υποστήριξη ψηφιακών πλατφορμών εκπαίδευσης, … και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο κυκλοφορεί…Όμως πόσοι εκπαιδευτικοί, δημόσιοι ή ιδιωτικοί, μπορούν να αντιμετωπίσουν το νέο ψηφιακό σχολείο έτσι;

Νομίζω ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζεται το θέμα της επιμόρφωσης πρέπει να αναθεωρηθεί. Και σε αυτό πρέπει να πιέσουμε όλοι. Μια καλή λύση θα ήταν να κάνουμε όλοι οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί αίτηση για συμμετοχή στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, για να γίνει αντιληπτό ότι υπάρχει ενδιαφέρον. Γιατί νομίζω ότι αυτό τον προβληματισμό, δεν τον μοιράζονται πολλοί. Αν έχω κάνει λάθος, ας κάνουμε τη κίνηση. Στο παιδαγωγικό Ινστιτούτο δεξιά υπάρχει το πρόγραμμα και η φόρμα εγγραφής, και η υποβολή της αίτησης.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει αντίφαση. Δηλαδή για παράδειγμα σήμερα, ήλθε στο σχολείο από την διεύθυνση Δευτεροβάθμιας, e-mail με την εγκύκλιο και μοιράστηκε σε όλους τους συναδέλφους. Δηλαδή αν δεν μας αφορά, τότε γιατί επισήμως, μας κοινοποιήθηκε και μας δόθηκε η υπόδειξη από τη δική μας Διεύθυνση  να δηλώσουμε συμμετοχή; Μπλεγμένα τα βλέπω όλα αυτά.

Κλείνοντας. Ας σταματήσει πια αυτό το “γαϊτανάκι” με τους ιδιωτικούς και δημόσιους εκπαιδευτικούς.  Τα παιδιά της Α΄λυκείου την επόμενη σχολική χρονιά, είναι παιδιά δικά μας, και για να προχωρήσει σωστά το νέο σχολείο, πρέπει να μπουν όλοι στο παιγνίδι.

Όταν στον εορτασμό για τα τριαντάχρονα του σχολείου, στελέχη του υπουργείου επισκέφτηκαν το σχολείο και είδαν την πλατφόρμα που συντηρούμε, με στόχο την ένταξη των μαθητών στις νέες τεχνολογίες, εδώ και δυο χρόνια, και είδαν ότι το θέμα της διαδραστικότητας και της αλληλεπίδρασης των μαθητών το δουλεύουμε και το προσπαθούμε όλα αυτά τα χρόνια, το σχόλιο που έκαναν εκτός από το ότι άρεσε σαν δουλειά, και είναι μέσα στη λογική του νέου σχολείου, ήταν γιατί δεν χρησιμοποιούμε μια πλατφόρμα, του σχολικού δικτύου, που θα έδινε τη δυνατότητα και σε άλλους να δουν αυτή τη δουλειά. Από τη μια όλοι μαζί και ο “ψωριάρης” χώρια, και από την άλλη τι καλά που θα ήταν να είμασταν όλοι μαζί…

Μπερδεύομαι…

Λοιπόν… ας προβληματιστούμε όλοι και ας κάνουμε ότι ο καθένας θεωρεί σωστό. Μη ξεχνάτε… οι αιτήσεις κλείνουν 29 Μαΐου…

Τη καλησπέρα μου…

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή…

Μπορώ να το πω πια με βεβαιότητα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή για ένα καθηγητή από την αναγνώριση από τους απόφοιτους μαθητές του. Έχω αναφερθεί και άλλες φορές, για τους απόφοιτους μαθητές μου.

Χθες όμως ήταν το κάτι άλλο. Στο σχολείο γιορτάζαμε τα 30 χρόνια από ιδρύσεως του στο συγκεκριμένο χώρο και οι εκδηλώσεις ήταν εντυπωσιακές.  Δεν θα ασχοληθώ με τις εκδηλώσεις. Αυτές θα τις διαβάσετε στα ΝΕΑ ΤΟΥ LFH. Εδώ θα ασχοληθώ με συναισθήματα. Συναισθήματα έντονα και καθαρά, που βίωσα χθες όταν βρέθηκα ανάμεσα σε παλιούς μου μαθητές με ένα εύρος αποφοίτησης από το 1992 μέχρι το 2010. Θα έλεγα ότι έπαθα ένα “αποφοιτιστικό” (αν υπάρχει τέτοια λέξη) σοκ.

Να σας εξηγήσω.

Οι πρώτοι απόφοιτοι της σχολής μας βγήκαν το 1992. Τότε εγώ μετρούσα τέσσερα χρόνια υπηρεσίας. Τα παιδιά αυτά όταν τα είδα χθες ήταν η πιο έντονη εικόνα.

Τα περισσότερα να έχουν προχωρήσει στη ζωή τους, οικογενειάρχες, με παιδιά – μερικά σε αρκετά μεγάλη ηλικία – ήρθαν στο γήπεδο που γίνονταν οι εκδηλώσεις. Και η κατάσταση περίεργη. Να προσπαθούν να μιλήσουν και να μη μπορούν να ξεκαθαρίσουν αν μπορούν να μιλήσουν στον ενικό ή τον πληθυντικό. Και να γίνει μια περίεργη αλλά υπέροχη κατάσταση. Εντύπωση μου έκανε, η ανάγκη τους να απολογηθούν για τις επιδόσεις τους στην χημεία “τότε”. Είπαμε “μια φορά μαθητής…- πάντα μαθητής”. Προσπάθησα αρκετά να τους εξηγήσω ότι αυτό πλέον δεν έχει καμία σημασία αλλά σημασία έχουν οι επιδόσεις τους στη ζωή.

Εκεί λοιπόν απλά… καταλαβαίνεις πόσο μεγάλωσες. Όταν έρχονται και σε ρωτάνε αν έχουμε νηπιαγωγείο για τα παιδιά τους. Όταν συζητάνε για τις αγωνίες τους για τα παιδιά και το τι θα κάνουν σαν μεγαλώσουν. (!!!) Και πάλι βλέπεις ότι τη γνώμη σου τη μετράνε και περιμένουν να την ακούσουν, όχι γιατί θα πάρουν βαθμό από εσένα, αλλά γιατί σε θεωρούν ένα άνθρωπο του οποίου η γνώμη έχει αξία, και αυτό το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Προσπαθείς να καταλάβεις τις αγωνίες τους, και να τους περάσεις κάποια από τις εμπειρίες σου, όχι πια σαν καθηγητής αλλά σαν φίλος, που έχει κάποια εμπειρία μεγαλύτερη την οποία όπως πάντα μοιράζονται μεταξύ τους.

Το καλύτερο όμως είναι όταν – όπως γίνεται στα κείμενα τα κρατικά που έχουν διαβαθμιστεί σαν “εμπιστευτικά” που απελευθερώνονται μετά από κάποιο χρόνο – τους λέω τι θυμάμαι από αυτούς και της πορεία τους μαζί μέσα από τις τάξεις.  Το γέλιο που κάναμε όταν τους θύμιζα κάποιες φάσεις και περιστατικά που θυμάμαι. Τους έκανε μεγάλη εντύπωση – είπαν – ότι μπορούσα να θυμηθώ τόσα πράγματα. Είναι φανερό πως δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει “αλληλεπίδραση”. Ότι δηλαδή έχουν επιδράσει και αυτοί πάνω μας. Ότι δηλαδή το πέρασμά τους μας έχει αφήσει ίχνη. Συνήθως τη λέμε εμπειρία. Εκεί μέσα κρύβουμε όλα όσα έχουμε αποκομίσει εμείς σαν καθηγητές από τους μαθητές μας.

Μεγαλύτερη ανταμοιβή από το ευχαριστώ της Κατερίνας, τα βουρκωμένα μάτια της Ασπασώς, τη χαρά και το καμάρι του Αποστόλη όταν μου σύστησε τη γυναίκα του, και τη χαρά του Παναγιώτη όταν μου δήλωσε ότι μέσα στο καλοκαίρι παντρεύεται. Το καλύτερο όμως το άφησα για το τέλος. Η Μιρέλλα με το μόλις 42 μερών μωράκι της να κουρνιάζει στην αγκαλιά της να έχει έρθει στο σχολείο, για να μας δει και να ξαναβρεθεί μαζί μας. Οι αγκαλιές από σχεδόν όλα τα παιδιά και το φιλί, όπως αγκαλιάζονται οι φίλοι. Μια ζεστή άδολη αγκαλιά, που σίγουρα σου αφήνει τη βεβαιότητα ότι ναι, είσαι σε καλό δρόμο. Έχεις κάνει “κάτι” και αυτό το κάτι, έχει βοηθήσει “κάποιους” να πάνε ένα βήμα πιο κοντά στα όνειρά τους. Όποια και αν είναι αυτά, από μια φωτογραφική μηχανή και μια καριέρα στη φωτογραφία, μέχρι το τι κρύβεται κάτω από το καπό ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου. Εδώ είναι που θέλω ανταμοιβή… μια φωτογραφία με αφιέρωση… εις ανάμνηση της πρώτης φωτογραφικής εξόδου της ομάδας φωτογραφίας, στο Μοναστηράκι και την Αρχαία Αγορά, ένα πρωινό των Τριών Ιεραρχών του 1991.  (μνήμη ελέφαντα).  Η άλλη μου ανταμοιβή είναι μια βόλτα με Ferrari… που θα μου πάει… θα τη κάνω. Αν θα μπορέσω να χωθώ στο backet  και μετά να βγω – αυτό είναι το δύσκολο – είναι ένα άλλο θέμα. (Αυτοί ξέρουν…)

Το μεγάλο “γέλιο” έγινε όταν μία ομάδα αποφοίτων του 2008 “αντιμετώπισε” μια απόφοιτη του 1992. Το σχόλιο των “μικρών” ήταν… “όταν αποφοίτησες εσύ, εμείς είμασταν 2 ετών (!!!). Και το σχόλιο της “μεγάλης” ήταν “πω, πω…υπάρχουν και απόφοιτοι σε τέτοιες ηλικίες!!!”.

Σε αυτή τη περίπτωση έγιναν δύο πράγματα φανερά…. : “Το χάσμα των γενεών.” και η ανάγκη δημιουργίας μητρώου των αποφοίτων. Που θα πάει… θα γίνει κάποια στιγμή. Θα το κάνω…

Αρκετά…Δεν συνεχίζω. Κάποια στιγμή θα γράψω στο άλλο blog αναλυτικό ρεπορτάζ… και θα ανεβάσω πολλές φωτό και βίντεο. Αυτό όμως θα γίνει μετά τη Δευτέρα, μια και προς το παρόν… έχουμε Σύρο και εισήγηση στο Συνέδριο. Με την επιστροφή θα έχουμε πολλά. Και για Σύρο αλλά και για το σχολείο.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου…

Ανταποδοτικό όφελος….

Όσο περνάει ο καιρός και κοιτάς πίσω όλο και κάποια κουσούρια ανακαλύπτεις. Έτσι και σε εμένα υπάρχει σε λανθάνουσα κατάσταση μια ανταγωνιστική στάση απέναντι στον Spielberg. Ναι για τον γνωστό σκηνοθέτη μιλάω που θα έπρεπε να ανησυχεί… μια και τον έχω πλησιάσει επικίνδυνα και το “χνώτο μου το αισθάνεται στο σβέρκο του”. Διότι από τη στιγμή που ανακάλυψα ότι μπορώ να “φτιάχνω” ταινίες… δεν βαστιέμαι πλέον.

Έχω περάσει πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή και επίσης πολλές ώρες έχω φτάσει την υπολογιστική ισχύ του στα όρια. Και όλα αυτά για μια ταινία.

Έτσι έγινε και πρόσφατα…

Η ταινία της Γερμανίας παραδόθηκε τη Δευτέρα στους δικαιούχους…Περίπου 6 ώρες βίντεο και περίπου 1100 φωτογραφίες τραβήχτηκαν μέσα σε αυτό το πενθήμερο. Από αυτές τις ώρες περίπου μιάμιση έγινε η ταινία και από τις φωτό ξεδιαλέχτηκαν περίπου 840.

Η ταινία  ντύθηκε με υλικό από το διαδίκτυο πάνω στο Βερολίνο, και με μουσική διαφόρων ειδών, ανάλογα με την περίσταση. Από το soundtrack των Επικίνδυνων Αποστολών μέχρι τη σονάτα του σεληνόφωτος από τον Philip Glass  μέχρι τον Yianni, και από τον Peter Gabriel μέχρι τον Andrew Lloyd Weber στο φάντασμα της όπερας.  Όλα αυτά μπήκαν στο μίξερ και έβγαλαν μια ταινία  που για εμάς που τη ζήσαμε αποτελεί μια γλυκιά ανάμνηση. Κάθε σκηνή μελετήθηκε ξανά και ξανά και κόπηκε, κολλήθηκε, μπήκαν τίτλοι, σχόλια, ενισχύθηκε ο ήχος σε κάποιες αφαιρέθηκε ο ήχος αλλού, …. ώρες, ώρες, ώρες… δουλειάς.

Αυτό είναι το μυστικό σε αυτές τις “δουλειές”. Να προσφέρεις από τα πιο δυσεύρετα και σπάνια υλικά… το χρόνο σου. Όμως… το αποτέλεσμα μένει και φαίνεται. Μπορεί σε εμένα να ήταν… 20-30 ώρες αυτή η ταινία, μπορεί να με κούρασε κάποιες στιγμές, να μην έβρισκα τη κατάλληλη  μουσική, ή να μη μου “καθόταν” σωστά και να έψαχνα για κάτι άλλο. Αλλά άξιζε…

Και το ψάξιμο μέσα από τα χιλιάδες κομμάτια μουσικής, και το Audacity στη κοπτοραφή και επεξεργασία, και τα πλάνα, να επιλέγονται έτσι ώστε να είναι όλοι μέσα, όλοι να έχουν το χρόνο τους και την παρουσία τους… και …και …. και

Από τη Τρίτη λοιπόν δειλά δειλά ερχόταν το feedback… Η ταινία άρεσε… Αυτό είναι το καλύτερο ανταποδοτικό όφελος. Αυτή ήταν η καλύτερη ανταμοιβή, γιατί όλοι έχουν κάτι να θυμούνται από αυτές τις 5 μέρες στο Βερολίνο. Βέβαια οι μνήμες δεν χάνονται και δεν σβήνουν ό,τι και να γίνει, αλλά δεν μεταφέρονται εύκολα σαν φωτογραφίες και εικόνες σε άλλους.

Έτσι αύριο φεύγοντας για ένα εκπαιδευτικό ταξίδι, μέσα στα πλαίσια ενός projet πάνω στην Αίτνα, τα ηφαίστεια αλλά και την κλασσική Ελλάδα και τις αποικίες της, θα βρεθούμε στη κάτω Ιταλία… Ρήγιο… Συρακούσες… Αίτνα…Αιόλια νησιά…. Εξωτικά μέρη… Ναι αυτά είναι εξωτικά μέρη. Αυτά που δεν πας μόνος σου… που από την ιστορία τους και μόνο καλύπτονται από την μαγεία του διαφορετικού και του μοναδικού. Και φυσικά έχω φορτίσει και τις τρεις μπαταρίες της βιντεοκάμερας, (συνολική – θεωρητική – διάρκεια 8 ώρες)  και έχω ήδη ξεχωρίσει τις κασέτες και όλα τα απαραίτητα. Είπαμε ο documentalist επιλέγει να μη ζήσει το γεγονός για να το χαρίσει στους επόμενους με την μορφή μνήμης. Όπως είχε πει και η Δημουλά… Μια φωτογραφία είναι μια απόδειξη ( ή η απόδειξη δεν θυμάμαι) ότι ζήσαμε. Όταν την είχα ακούσει να το απαγγέλει είχα συγκλονιστεί. Και το δικό μου σλόγκαν είναι “Καταγράφουμε το παρόν – Δημιουργούμε τις μνήμες του μέλλοντος”. Έτσι ξεκινάω για “νέες περιπέτειες” και φυσικά όλοι θα έχουν κάτι να θυμούνται μετά.

Όσο για το Βερολίνο… αυτό που έχω να πω είναι ότι εκτός από το ότι τα παιδιά – και όχι μόνο – ήταν άψογα, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα καλά λόγια γιατί έτσι παίρνω θάρρος και θα “φτιάξω χρόνο” ( εκ του make time” της αγγλικής) για να συνεχίσω να φτιάχνω τα βιντεάκια μου… και τώρα… “τρέμε Αγγελόπουλε…” (το ρίξαμε στον Ελληνικό ανταγωνισμό… ). Μη μου γκρινιάζετε λοιπόν που βγάζω συνέχεια βίντεο… Θα δείτε…

Τη καλησπέρα μου….